ריוווײַוונג־מאָסנאַמען
די איינציקע ריכטיקע אופֿן פֿון קינסטלעכן אָטעמען איז דער פּראָצעדור »מויל־צו־נאָז־צו־מויל«. כּדי דורכצופֿירן דעם פּראָצעדור דאַרף מען ערשט אײַנריכטן דעם קאָפּ פֿונעם קראַנקן אַזוי, אַז דער קין און דער אונטערקין זאָלן זײַן אַזוי פֿיל ווי מעגלעך אויפֿגעהויבן (פֿיג. 1, 1. טייל). מען דאַרף אַראָפּנעמען שמוץ (בלאָטע אאַז״ו)), קינסטלעכע ציין (פּראָטיזן) פֿון מויל פֿונעם קראַנקן און אויפֿפּאַסן, אַז זײַן צונג זאָל זיך נישט אַרומגליטשן צוריק און נישט פֿאַרשליסן די אָטעמ־אָרגאַנען.
קינסטלעכן אָטעמען מאַכן מיר אויף אַזאַ אופֿן, אַז מיר אָטעמען אַרײַן אַזוי פֿיל פרישער לופֿט ווי מעגלעך און »בלאָזן« אַרײַן אין פּאַציענטס מויל - נאָז (בילד 1, 2. טייל). כּדי אויסצומיידן אַ ינפֿעקציע, קענען מיר לייגן אַ דין טיכל אויפֿן פּאַציענטס מויל. אין דער לופֿט וואָס מיר אויסבלאָזן איז נאָך גענוג זויערשטאָף פֿאַרן פֿאַרוווּנדטן. פּאַראַלעל מיטן דורכפֿירן קינסטלעכן אָטעמען דאַרף מען אין אַ לײַכטן ריטם דריקן דעם פּאַציענטס ברוסטקאַסטן אַרום דעם האַרץ (אָפּלאָזן נישט צו ברעכן די ריפֿן!), כּדי צו העלפֿן דעם בלוט־קרײַז דורך אויסדריקן בלוט פֿון האַרץ. ווען מיר לאָזן אַרויס דעם ברוסטקאַסטן, קען זיך דאָס האַרץ ווידער פֿילן מיט בלוט, און אַזוי דערגרייכן מיר קינסטלעכן אָטעמען און די טעטיקייט פֿון האַרץ. דאָס דאַרף מען ווײַטערפֿירן אַזוי לאַנג, ביז דער פּאַציענט הייבט אָן זעלבסט אָטעמען און ביז זײַן האַרץ הייבט ווידער אָן ארבעטן (בילד 1, 3. טייל), אָדער ביז דער דאָקטער קומט אָן.
בילד 1
Vergiftונג דורך נישט־אַצעטנדיקע סובסטאַנצן שטאַמט פֿון נעמען פֿאַלשע אָדער איבעריקע קוואַנטיטעטן פֿון מעדיקאַמענטן, שוועמלעך און שפּײַז־מיטלען וואָס זײַנען פֿאַרגיפֿטעט מיט באַקטיריעס פֿון דער פּאַראַטיפוס־גרופּע.
אויב אַזאַ פֿאַרפּעסטיקונג פּאַסירט, דאַרף מען ערשט און תיכּף אויסליידיקן דעם מאָגן און די געדערעם פֿון דעם קראַנקן. פֿון אַ ליידיקן מאָגן קען די פֿליסיקייט אין 10 m מינוט אַרײַנגיין אין די געדערעם, און די פֿעסטע מאַטעריעס — לויט קוואַליטעט און קוואַנטיטעט — אין 1-6 שעה. אויב דער קראַנקער איז בײַם באַוווּסטזײַן, דאַרף מען אים גלײַך געבן אָפּצושלינגען בערך צוויי לעפֿל מעדיצינישן קוילן (עס קען מען עס באַקומען אין אַפּטייקעס; מעג מען עס אַרײַנמישן אין אַ גלאָז מינעראַל־וואַסער, אָדער אויך אין געוויינטלעכן וואַסער). דערנאָך דאַרף מען דעם קראַנקן רייצן צום וואַמאַטירן (דורכן קיצלען דעם אויבערן וואַנט פֿון דעם ראַכנקע מיטן שעפֿטל פֿון אַ לעפֿל). אומאָפּהענגיק דערפֿון צי דאָס וואַמאַטירן איז געלונגען, דאַרף מען נאָך 3-4 m מינוט ווידער געבן דעם קראַנקן 2 לעפֿל מעדיצינישן קוילן מיט וואַסער. אין אַלע פֿאַלן דאַרף מען רופֿן אַ דאָקטער, אָדער דעם קראַנקן שיקן אין שפּיטאָל.
פֿאַרפֿאַרונג פֿון קאָראָזיווע (קאַוסטישע) מאַטעריאַלן. פֿאַרפֿאַרונג קען אַרויסקומען פֿון צוויי מינים שאַרפֿע מאַטעריאַלן: פֿון זויערן אָדער פֿון לויִען.
בײַ לויגן (קאַוסטישע סאָדע, סאָדע, לויגנזאַלץ) שיילט זיך אָפּ אין שטיקער די מיוקאָזע אויף די ליפּן, אויף דער צונג, אין מויל, אין דער שלוקער, אין מאָגן, און די אַרויסגייענדיקע שפּײַעכץ איז בדרך־כלל בלוטיק און בײַ אָנרירן גליטשיק. די ליפּן און די צונג שוולן אָן, עס קומען אויף ווייטיקן אין דעם האַלדז, אין דער שלוקער און אין מאָגן, קראַמפּן און ברעכן. דעם פֿאַרוווּנדעטן דורך לויגן דאַרף מען געבן וואַסער מיט לימענע אָדער עסיק (1-2 לעפֿל עסיק אין 5 דל. וואַסער) אָדער 3%-ניט־באָרישע וואַסער, און שפּעטער מילך אָדער 1-2 לעפֿל טיש־, עסיקעסיק־, עסן־אייל.
סימנים פֿון פֿאַרגיפטונג דורך זויערן אין מויל: אָפּגעגעסן און פֿאַרברענטע שעדיקן אויף דער שלײַם־הויט (שוועבלזויער גיט שוואַרצע, זאַלץ־זויער ווײַסע, און נײַטרע זויער געל פֿאַרברענונגען). דער אַרויסגייענדיקער שפּײַעכץ איז בײַ אָנרירן גראָב און האָט אַ זויערן געשמאַק.
דער קראַנקער האָט שטאַרקע בויך־ווייטיקן, קראַמפּן און ער וואַרפֿט אויס. מען דאַרף אים געבן מילך, בוימל אָדער פּראָטעינען (אייער) אַלץ פֿאַרדינפֿט מיט אַ ביסל וואַסער. נאָך דעם געבן אים 1-2 לעפֿל (קאַווע־לעפֿל) געבראָטן מאַגניזיום פֿאַרדינפֿט אין אַ האַלבן גלעזל וואַסער, אַזוי אַז ער זאָל עס טרינקען אין קליינע שלוקן. עס איז שטרענג פאַרבאָטן צו פּרוּוון ברענגען צו וואַרפֿן אויס מענטשן פֿאַרגיפֿטעט פֿון קאַסטישע סובסטאַנצן.
וויכטיק! ווען עס איז דאָ בלוט אין דעם וואָס דער קראַנקער האָט אָפּגעבראָכן, איז פֿאַרבאָטן ווײַטער צו שטופּן צום ברעכן!
ערשטע הילף בײַ אַ שטאָטש פֿון עלעקטרישן שטראם
דעם פֿאַרוווּנדעטן דאַרף מען באַפֿרײַען פֿון דעם עלעקטרישן קרײַז. אויב מעגלעך, זאָל מען גלײַך אָפּשטעלן דעם עלעקטרישן לײַט פֿון דעם קרײַז דורך דעם שאַלטער, דורך אַרויסנעמען דעם זיכערן, אָדער דורך אונטערברעכן דעם לײַט. דער אונטערבראָך מעג מען דורכפֿירן נאָר מיט אַן איזאָלירטן געצייג, למשל מיט אַ שטיקל טרוקן האָלץ, אָדער אין דער לעצטער נויט, מיט אַ בײַטש מיט אַ טרוקענעם הענטל, אָדער מיט צאַנג מיט אַן איזאָלירטן הענטל.
אין אויסנעמלעכע פֿאַלן דאַרף מען מאַכן אַ קורצן שלוס. דער ראַטעווער דאַרף אומבאַדינגט אויפֿפּאַסן אויף די איזאָלאַציע פֿון זײַנע אייגענע הענט און פֿיס, און דערפֿאַר דאַרף ער זיך שטעלן אויף אַ ברעט אָן נעגל, אויף טרוקענע שמאַטעס אָדער אויף אַ שטול. זײַן האַנט דאַרף ער באַשיצן, למשל, מיטן אַרבל פֿון זײַן מאַנטל, מיט אַ טרוקענעם טיכל, אָדער מיט גומע־ אָדער ניילאָן־הענטשקעס.
דער ראַטעווער דאַרף אונטער דעם פֿאַרוווּנדעטן לייגן אַן אינזולירנדיקן אונטערלייג, למשל טרוקענע ברעטער אָדער האָלצערנע געצייג אָן מעטאַלענע טיילן, טרוקענע טיכלעך, PVC־פּלאַטן. דאָס בעסטע איז, אויב דער פֿאַרוווּנדעטער זעלבסט שפּרינגט אַראָפּ און גלײַכצײַטיק באַפֿרײַט זיך פֿון דעם קאָנטאַקט מיט עלעקטריציטעט, אָדער אויב דער ראַטעווער הייבט דעם פֿאַרוווּנדעטן, נאָכדעם וואָס ער אַליין האָט זיך פֿריִער אינזולירט פֿון דער ערד. דעם פֿאַרוווּנדעטן מעג מען אָנרירן נאָר דעמאָלט, ווען די אינזולאַציע איז אומפֿעלערהאַפֿט. די פֿינגער פֿון דעם פֿאַרוווּנדעטן דאַרף מען איינצלווייז און פֿאַרזיכטיק אָפּטיילן פֿון דעם קאָנטאַקט און Zugleich אַרײַנוויקלען אין אַ טרוקענעם טיכל אָדער אַנדערע שטאָפֿן.
אויב דער דראָט האָט זיך אַרומגעוויקלט אַרום דעם פֿאַרוווּנדעטן, דאַרף מען דעם דראָט אָפּטרענען מיט איזאָלירטע הענט און דעם עק פֿון דעם דראָט מיט שטראָם פֿאַרזיכערן, כּדי ער זאָל נישט פֿאַרשאַפֿן ווײַטערע אומגליקן.
ראַטעווען דאַרף מען, פֿאַרשטייט זיך, גלײַך און אומבאַדינגט אָנהייבן, מ׳טאָר נישט לאָזן דעם פֿאַרוווּנדעטן אָן הילף. נאָך דעם אָפּשטעלן דעם שטראָם דאַרף מען דעם פֿאַרוווּנדעטן לייגן האָריזאָנטאַל, אָפּלאָזן זײַנע קליידער, און פֿון דעם אויבערשטן טייל פֿונעם גוף גאָר אַראָפּנעמען, אים צושטעלן ליכט און ריינעם לופֿט. דער קאָפּ פֿונעם פֿאַרוווּנדעטן טאָר נישט הענגען, נאָר מען דאַרף אים אַ ביסל הייבן און עפּעס אונטערלייגן אונטערן קאָפּ (צ.ב.ש. אַ צוגעבויגענעם מאַנטל).
אויב דער פֿאַרוווּנדעטער איז אין אומבאַוווּסטזיניקן צושטאַנד, דאַרף מען אומבאַדינגט פּרוּוון אָנצוהייבן רעאַנימאַציע.
מען דאַרף אינצווישן דורכקוקן דעם מויל און די נאָזלעכער פֿונעם פֿאַרוווּנדעטן צי זיי קענען דורכלאזן לופֿט. מען דאַרף אַוועקנעמען שפּײַעכץ, עסנס־רעשטלעך און די פּראָטעזע. עס איז פֿאַרווערט אַרײַנצושיטן פֿליסיקייט אין מויל. אויב דער פֿאַרוווּנדעטער אָטעמט נישט, דאַרף מען גלײַך אָנפֿאַנגען מיט קינסטלעכן אָטעמען. דאָס לעבנסראַטעווען קען מען שטיצן דורך באַרשטן די פּיאַטעס, קליסטערן אָדער אָלטערנירנדיק אויסגיסן די ברוסט און בויך מיט וואַרעם, באַהויפּט־קאַלטן וואַסער, אָבער Zugleich טאָר מען נישט איבעררײַסן דעם קינסטלעכן אָטעמען. אויב דער אומגליקלעכער קומט צו זיך, דאַרפֿן מיר אים ווײַטער פֿלעגן און טאָרן אים נישט פֿאַרלאָזן. מען דאַרף אים געבן אַ וואַרעמען טרינק (קאַווע, טיי, אַלקאָהאָל וכדומה), אָבער ער מוז בלײַבן אין אַ האַלב־ליגנדיקער שטעלע.
לויט דער דערפֿאַרונג קען מען קליינע און לאָקאַלע פֿאַרוווּנדונגען צײַטווײַליק לאָזן אָן באַמערקונג (שפּעטער דאַרף מען צושטעלן מעדיצינישע הילף), נאָר די פֿאַרוווּנדעטע וואָס בלוטיקן דאַרף מען גלײַך צושטעלן מעדיצינישע הילף.
שפּאָן, שפּאָן, שטויב־טייללעך. שטויב, אַ שפּאָן אָדער אַן אינסעקט פֿון דאָס אויג קען מען אַרויסנעמען אַזוי, אַז מען ציט אַראָפּ דעם אונטערשטן עידליד און ווישט עס אָפּ מיט אַ ריינער גאָז אָדער אַ טיכל. אויב דער פֿרעמדער גוף איז אונטערן אויבערשטן עידליד, דאַרף מען נעמען דעם אויבערשטן עידליד אין מיטן און ציען אים פאָרויס אויף דעם אונטערשטן עידליד, אַזוי אַז די וויעס זאָלן אָנרירן די אינעווייניקע פֿלאַך פֿון דעם אויבערשטן עידליד. אויב מיר קענען אויף דעם אופֿן נישט אַרויסנעמען דעם פֿרעמדן גוף, דאַרף מען נישט ווייטער פּרוּוון, נאָר מען דאַרף פֿאַרבינדן דאָס פֿאַרוווּנדעט אויג און זוכן מעדיצינישע הילף.
אַ פֿרעמדער קערפּער וואָס איז אַרײַנגעקומען אין די נאָזלעכער דאַרף מען פּרובירן אַרויסצונעמען אַזוי, אַז מען זאָל פֿאַרשטאָפּן דאָס אַנדערע נאָזלעכער און שטאַרק בלאָזן דורך דער נאָז. אויב דאָס געלינגט אונדז ניט אויף אַזאַ אופֿן, דאַרף מען זוכן מעדיצינישע הילף.
אַרויסנעמען פֿרעמדע קערפּערלעך, וואָס זײַנען אַרײַנגעקומען אין אויער, דאַרף מען איבערלאָזן דעם דאָקטער, ווײַל בײַם פּרוּוון זיי צו באַזײַטיקן מע קען פֿאַרוווּנדן דעם טרומל־פֿעל. אויב אַן אינזעקט איז אַרײַנגעקומען אין אויער, דאַרף מען איין (קליינע) לעפֿל בוימל, צעלאָזטע פּוטער אָדער וואַסער אַרײַנגיסן אין אויער (אין ליגנדיקער פּאָזיציע) און האַלטן 10-15 m מינוט.
אַ פֿרעמדער גוף, וואָס איז אַרײַנגעקומען אין דער לופֿט־רער, פּרוּוון מיר אַזוי אַרויסנעמען, אַז מיר בעטן דעם פֿאַרוווּנדעטן צו אָטעמען טיף און שלאָגן אים פּאַמעלעך אויף דעם רוק צווישן די פּלייצעס. אויב דער פֿאַרשטאָפּטער זאַך אין דער לופֿט־רער איז נישט שאַרף, דאַרף מען געבן דעם פֿאַרוווּנדעטן וואַסער, און דערנאָך ברויט־מיטל (מעצוע) און גרויליקע מאכלים. עס איז פֿאַרבאָטן אין אַזעלכע פֿאַלן צו געבן רייניקונג־מיטלען. מעדיצינישע קאָנטראָל איז נייטיק.
א זײַטל, וואָס איז אַרײַנגעקומען אונטער דעם נעגל, טאָר מען נאָר דאַן פּרוּוון אַרויסנעמען, אויב דער טייל וואָס שטעקט אַרויס איז גענוג לאַנג, אַז מיר קענען אים כאַפּן מיט אַ פּינצעט אָדער אַ טיכל. אויב די אַרויסנעמונג איז געלונגען, דאַרף מען לאָזן, אַז די ווונד זאָל אַ ביסל בלוטיקן, און דערנאָך איר באַשמירן מיט יאָד און לייגן אַ באַנדאַזש.
אָפּפֿירן דעם פֿאַרוווּנדעטן
דער אָפּפֿיר פֿון דעם פֿאַרוווּנדעטן איז נישט קיין גרינגע אויפֿגאַבע; עס דאַרף דערפֿאַר פֿאַכמענערשאַפֿט, פֿאַרזיכטיקייט און פּאַסיקע גשמיות שטאַרקייט. אומפֿאַכמעניש אָפּפֿירן פֿאַרערגערט דעם ווייטיק בײַם פֿאַרוווּנדעטן און פֿאַרשווערט דעם מצב.
ערשטנס דאַרף מען באַשטעטיקן צי דער פּאַציענט איז אין אַזאַ צושטאַנד, אַז מען קען אים פֿאַרפֿירן, און מען קען אים פֿאַרפֿירן דעמאָלט, ווען מען האָט אים, לויט די רעגולן פֿון ערשטער הילף, געגעבן הילף. פֿאַרן פֿאַרפֿירן דאַרף מען פֿאַרמינערן די בלוטונג, אויפֿלייגן אַ פֿאַרבאַנד אויף דער וואַונד און איממאָביליזירן די צעבראָכענע עקסטעמיטעטן.
אויב דער וועג צום שפּיטאָל איז לענגער, דאַרף מען, אויב מעגלעך, דעם פֿאַרוווּנדעטן דערפרישן מיט טיי אָדער קאַווע. געבן אַלקאָהאָל (קאָניאַק וכד’) דאַרף מען פֿאַרמײַדן. בײַם אָפּשיקן דאַרף מען דעם פֿאַרוווּנדעטן שטענדיק אָפּהיטן און קאָנטראָלירן, און אויב דער באַנדאַזש אָדער דער איממאָביליזאַציע-פֿאַרבאַנד לאָזט זיך, גלײַך פֿאַרבעסערן. אויב עס קומט צו פֿאַרלוסט פֿון באַוווּסטזײַן אָדער צו אַ שוואַכונג פֿון דער האַרץ-אַרבעט, דאַרף מען אָנווענדן די פּאַסיקע מעטאָדן פֿון לעבנסראַטעווען.
דער אופֿן פֿון אָפּטראַנספּאָרטירן הענגט שטענדיק אָפּ פֿון דער סאָרט פֿון דער פֿאַרוווּנדונג און פֿון דער צאָל ראַטעווערס, ווי אויך פֿון דער סאָרט פֿון די פֿאַראַנענע מיטלען פֿאַר אָפּטראַנספּאָרטירן.
די הייבן און גרייפֿן דעם פּאַציענט דאַרף מען דורכפֿירן פֿאַרזיכערט, רויִק און באַטראַכטלעך. יעדער ציטערונג דאַרף מען פֿאַרמײַדן. דאָס קליידער פֿון דעם פֿאַרוווּנדעטן טאָר ניט זײַן צונויפֿגעקנייטשט, און ווען מע הייבט אים אויף, דאַרף מען אים הייבן פֿון יענער זײַט, פֿון וועלכער ער איז ניט פֿאַרוווּנדעט.
שיקן אָן הילפֿס־מיטלען
אַרויספֿירן נאָר מיט איין ראַטעוועטער. אויב דער פֿאַרוווּנדטער קען גיין, דאַרף דער ראַטעוועטער אים אָנכאַפּן פֿון הינטן און אַזוי אים העלפֿן. אויב ער קען נישט גיין, אָדער איז אין אומבאַוווּסטזײַן, דאַרף מען אים אַרויספֿירן אַזוי, אַז דער ראַטעוועטער קניעט זיך בײַ אים, לייגט איין האַנט אונטער דער אָקסל און כאַפּט אים מיט דער אַנדערער אונטערן קני, הייבט אים אויף און טראָגט אים אַוועק.
אָפּפֿירונג מיט צוויי ראַטעווערס. דעם פֿאַרוווּנדעטן וואָס קען גיין זאָל מען העלפֿן פֿון ביידע זײַטן. אויב ער קען נישט גיין, אָבער איז באַוווּסטזײַענדיק, זאָל ער זיך האַלטן בײַ די ראַטעווערס וואָס טראָגן אים. דעם פֿאַרוווּנדעטן אין אומבאַוווּסטזײַן דאַרף מען אָפּפֿירן אַזוי, אַז דער שטאַרקער ראַטעווער זאָל אים אָנכאַפּן אונטער די אָקסלען און איבערן ברוסטקאַסטן פֿאַרבינדן די הענט, און דער צווייטער זאָל זיך שטעלן צווישן די פֿיס פֿונעם פֿאַרוווּנדעטן און אים אונטערכאַפּן אונטער די קני. זיי מוזן אים Zugleich אויפֿהייבן און טראָגן.
אָפּשיקונג מיט הילפֿסמיטלען
טראָגן אויף טראָגשטעלן. דעם פֿאַרוווּנדעטן זאָל מען פֿאָרזיכטיק לייגן אויף די טראָגשטעלן אין ליגנדיקער שטעלע. דערפֿאַר דאַרפֿן צוויי פּערזאָנען, און בײַ אַ בראָך פֿון די נידעריקע ענדגלידער, דרײַ פּערזאָנען. די ראַטעווערס זאָלן שטיין אויף איין זייַט פֿונעם פֿאַרוווּנדעטן, אים Zugleich אויפֿהייבן און לייגן אויף די טראָגשטעלן.
די אויפֿהייבן, באַוועגן, אָפּשטעלן און אַראָפּלאָזן פֿון דער טראָגבעט מוזן אַלע ראַטעווערס דורכפֿירן Zugleich, אָבער זיי טאָרן נישט Zugleich שריטן, ווײַל ס׳וואָלט געפֿירט צו אַ שאָקלען פֿון דער טראָגבעט. אויב דער פּאַציענט דאַרף ווערן פֿאַרפֿירט לענגער, איז גוט אַז מען בינדט אויף ביידע זײַטן פֿון דער טראָגבעט אַ גאַרטל, וואָס די ראַטעווערס וועלן לייגן אויף די פּלייצעס.
טראָגן דעם פֿאַרוווּנדעטן מיט האַנטיקע מיטלען. אויב מיר האָבן נישט גלײַך בײַ דער האַנט אַ טראָגבעטל, קענען מיר דורך אימפּראָוויזאַציע מאַכן אַ האַנטיקן טראַגמיטל. לויט נויט קענען מיר לייגן דעם פֿאַרוווּנדעטן אויף אַ לייטער, אויף אָפּגענומענע טיר־פֿליגלען, אויף אַ טיש און אַזוי אים טראָגן. דאָס זעלבע קענען מיר טאָן אין אַ דעקע אָדער אין אַ געצעלט־פֿליגל. האַנטיקע טראָגבעטן קענען מיר אויך מאַכן פֿון צוויי זעק מיט גלײַכן ברייט דורך אַרײַנלייגן צוויי לאַטעס פֿון פּאַסיקע לענג דורך די אונטערע ברעגן. אין פֿעלן פֿון טראָגבעטן קען מען אַ באַוווּסטן פּאַציענט אויך טראָגן אויף אַ שטול. די ראַטעווערס דאַרפֿן זיך שטעלן פֿון ביידע זײַטן פֿון דעם פּאַציענט, אָנכאַפּן דעם אונטערשטן טייל און דעם רוקן פֿון דעם שטול און אַזוי טראָגן.
דער אינהאַלט פֿון דער ערשט-הילף-קעסטל וואָס מיר רעקאָמענדירן אײַך:
באַנדאַזש־פּעקל, מיטל
בענד. 2
באַנדזשע־פּעקל, גרויס
בענד. 2
באַנדאַזש פֿאַר פֿאַרבינדן, 10 х 5 m
בענד. 2
סטערילע גאָזע 1/2 m
בענד. 2
וואַטע, 25 ג
פּאַקעט 2
אַ פֿלאַכע גאַזע, צעשניטן 6 x 6 cm
פּאַקעט 1
בלוט-שטאַפּל פֿאַר אָפּשטעלן בלוט
פּאַקעט 1
האַנזאַפּלאַסט, 4 cm х 1 m
פּאַקעט 1
שער
סט. 1
שוץ פֿאַר שערן פֿון לײַוונט זאַק
סט. 1
יאָד־אַמפּולן
קאָמ. 12
אַמאָניום־דעקעש
שטיק 3
נאָטיץ־נאָוטבוק (40 בלעטער)
סט. 1
מאַנואַל פֿאַר ערשטער הילף
סט. 1