ວິທີການຟື້ນຄືນຊີວິດ
ວິທີທີ່ຖືກຕ້ອງພຽງວິທີດຽວຂອງການຊ່ວຍຫາຍໃຈດ້ວຍມືແມ່ນຂັ້ນຕອນ »ປາກຕໍ່ຈົກຕໍ່ປາກ«. ເພື່ອນຳໃຊ້ຂັ້ນຕອນນີ້ ຕ້ອງຈັດທ່າຫົວຂອງຄົນເຈັບກ່ອນ ໃຫ້ຍົກຄາງ ແລະ ຂະໂຫຍກລຸ່ມຂຶ້ນໃຫ້ສູງທີ່ສຸດ (sl. 1, 1. deo). ຕ້ອງນຳຄວາມສົກກະປົກອອກ (ຕະກອນ ແລະ ອື່ນໆ), ແຂ້ວປອມ (prostheses) ອອກຈາກປາກຂອງຄົນເຈັບ ແລະ ເອົາໃຈໃສ່ບໍ່ໃຫ້ລີ້ນຂອງລາວເລື່ອນກັບຫຼັງ ແລະ ປິດທາງເດີນຫາຍໃຈ.
ພວກເຮົາດຳເນີນການຫາຍໃຈປອມໂດຍສູດຫາຍໃຈອາກາດສົດເຂົ້າໄປໃຫ້ໄດ້ຫຼາຍທີ່ສຸດ ແລ້ວ »ປ່ອຍລົມ« ເຂົ້າໄປທາງປາກ-ດັງຂອງຜູ້ບາດເຈັບ (ຮູບ 1, 2. ພາກ). ເພື່ອຫຼີກເວັ້ນການຕິດເຊື້ອ ພວກເຮົາອາດວາງຜ້າເຊັດໜ້າບາງໆໄວ້ທີ່ປາກຂອງຜູ້ບາດເຈັບ. ໃນອາກາດທີ່ພວກເຮົາປ່ອຍອອກຍັງມີອອກຊິເຈນພໍສຳລັບຜູ້ບາດເຈັບ. ຄຽງຄູ່ກັບການຫາຍໃຈປອມ ຄວນກົດອົກຂອງຜູ້ບາດເຈັບໃນບໍລິເວນຫົວໃຈຢ່າງມີຈັງຫວະອ່ອນໆ (ລະວັງຢ່າໃຫ້ກະດູກແຂນຫັກ!), ເພື່ອຊ່ວຍການໄຫຼວຽນເລືອດດ້ວຍການບີບເລືອດອອກຈາກຫົວໃຈ. ເມື່ອເຮົາຄາຍອົກ ຫົວໃຈກໍສາມາດເຕີມເລືອດໄດ້ອີກ ແລະດ້ວຍວິທີນີ້ພວກເຮົາບັນລຸທັງການຫາຍໃຈປອມ ແລະການທຳງານຂອງຫົວໃຈ. ຄວນສືບຕໍ່ໄປຈົນກວ່າຜູ້ບາດເຈັບຈະເລີ່ມຫາຍໃຈເອງ ແລະຫົວໃຈຂອງເຂົາເລີ່ມເຮັດວຽກອີກຄັ້ງ (ຮູບ 1, 3. ພາກ), ຫຼືຈົນກວ່າແພດຈະມາຮອດ.
ຮູບ 1
ການພິດຈາກສານທີ່ບໍ່ກັດກິນ ເກີດຈາກການກິນຢາ, ເຫັດ ແລະອາຫານທີ່ປົນເປື້ອນດ້ວຍແບັກທີເຣຍໃນກຸ່ມພາຣາທີຟັດ ໃນຈຳນວນຜິດ ຫຼືເກີນ.
ຖ້າການພິດແບບນີ້ເກີດຂຶ້ນ ສິ່ງທີ່ຕ້ອງເຮັດກ່ອນແລະດ່ວນທີ່ສຸດຄື ລ້າງກະເພາະອາຫານ ແລະ ລໍາໄສ້ຂອງຜູ້ປ່ວຍ. ຈາກກະເພາະອາຫານທີ່ວ່າງ ຂອງເຫຼວອາດເຂົ້າສູ່ລໍາໄສ້ໄດ້ໃນ 10 m ນາທີ, ແລະ ຂອງແຂງຕາມຄຸນນະພາບ ແລະ ຈໍານວນ ໃນ 1-6 ຊົ່ວໂມງ. ຖ້າຜູ້ປ່ວຍຮູ້ສຶກຕົວດີ ຄວນໃຫ້ດື່ມຖ່ານການແພດປະມານສອງບ່ວງ (ຫາໄດ້ທີ່ຮ້ານຢາ ປະສົມໃນແກ້ວນ້ໍາແຮ່ ຫຼື ນ້ໍາທໍາມະດາກໍໄດ້). ຫຼັງຈາກນັ້ນຄວນກະຕຸ້ນໃຫ້ຜູ້ປ່ວຍອາເມັດ (ໂດຍການຈິ່ມບໍລິເວນດ້ານເທິງຂອງຄໍດ້ວຍດ້າມບ່ວງ). ບໍ່ວ່າຈະອາເມັດສໍາເລັດຫຼືບໍ່ ຫຼັງຈາກ 3-4 m ນາທີ ຄວນໃຫ້ຜູ້ປ່ວຍ 2 ບ່ວງຖ່ານການແພດກັບນ້ໍາອີກ. ແນ່ນອນຄວນໂທຫາແພດ ຫຼື ສົ່ງຜູ້ປ່ວຍໄປໂຮງໝໍ.
ການພິດຈາກສານກັດກິນ (caustic). ການພິດອາດເກີດຈາກສານກັດກິນສອງປະເພດ: ກົດ ແລະ ດ່າງ.
ໃນກໍລະນີຖູກສານດ່າງ (ໂຊດາໄຟ, ໂຊດາ, ເກືອດ່າງ) ເຢື່ອບຸທີ່ຮິມຝີປາກ, ລີ້ນ, ໃນປາກ, ຫຼອດອາຫານ, ກະເພາະອາຫານ ຈະຫຼຸດລອກອອກເປັນຊິ້ນໆ ແລະນ້ຳລາຍທີ່ໄຫຼອອກມັກມີເລືອດປົນ ແລະເມື່ອຈັບຈະລື່ນ. ຮິມຝີປາກ ແລະລີ້ນບວມ, ເກີດອາການເຈັບຄໍ, ຫຼອດອາຫານ ແລະກະເພາະອາຫານ, ມີອາການບີບຮັດ ແລະອາເມັນ. ຄວນໃຫ້ຜູ້ເສຍຫາຍຈາກດ່າງດື່ມນ້ຳຜສົມໝາກນາວ ຫຼືນ້ຳສົ້ມ (1-2 ຊ້ອນນ້ຳສົ້ມໃນ 5 dl. ນ້ຳ) ຫຼື ນ້ຳກົດບໍຣິກ 3%-% ແລ້ວຕາມດ້ວຍນົມ ຫຼືນ້ຳມັນປຸງອາຫານ 1-2 ຊ້ອນ.
ອາການພິດຈາກກົດໃນປາກ: ມີການກັດກິນ ແລະ ແຜໄໝ້ຢູ່ຢ່າງເຍື່ອໝັ່ນ (ກົດຊູນຟູຣິກເຮັດໃຫ້ເກີດແຜດຳ, ກົດເກືອເຮັດໃຫ້ເກີດແຜຂາວ, ແລະ ກົດໄນຕຣິກເຮັດໃຫ້ເກີດແຜເຫຼືອງ). ນ້ຳລາຍທີ່ໄຫຼອອກມາຈະຮູ້ສຶກຂຸກໆເມື່ອສຳຜັດ ແລະ ມີລົດສົ້ມ.
ຄົນເຈັບມີອາການປວດທ້ອງຫຼາຍ, ມີອາການບີບຮັດ ແລະ ອ້າກ. ຄວນໃຫ້ນົມ, ນ້ໍາມັນ ຫຼື ສານທາດໂປຣຕີນ (ໄຂ່) ໂດຍຜະສົມກັບນ້ໍາເລັກນ້ອຍ. ຫຼັງຈາກນັ້ນໃຫ້ 1-2 ບ່ວງກາເຟຂອງແມກນີເຊຍມທີ່ຄົວແລ້ວ ລະລາຍໃນນ້ໍາເຄິ່ງແກ້ວ ແລ້ວໃຫ້ດື່ມທີລະນ້ອຍ. ບຸກຄົນທີ່ຖືກພິດຈາກສານກັດກິນ ຫ້າມກະຕຸ້ນໃຫ້ອ້າກໂດຍເດັດຂາດ.
ສຳຄັນ! ຖ້າມີເລືອດຢູ່ໃນສິ່ງທີ່ຄົນເຈັບອາເມັນອອກມາ ຫ້າມກະຕຸ້ນໃຫ້ອາເມັນຕໍ່ໄປ!
ການປຐມພະຍາບານໃນກໍລະນີຖືກໄຟຟ້າຊັອດ
ຜູ້ບາດເຈັບຄວນຖືກປົດອອກຈາກວົງຈອນໄຟຟ້າ. ຖ້າເປັນໄປໄດ້ ໃຫ້ຕັດສາຍໄຟອອກຈາກວົງຈອນທັນທີໂດຍໃຊ້ສະວິດ, ຖອດຟິວອອກ, ຫຼືຕັດສາຍ. ການຕັດຕ້ອງໃຊ້ແຕ່ເຄື່ອງມືທີ່ມີສນວນ ເຊັ່ນ ໄມ້ແຫ້ງຊິ້ນໜຶ່ງ ຫຼືໃນກໍລະນີສຸດທ້າຍ ໃຊ້ຂວານທີ່ມີດ້າມແຫ້ງ ຫຼືຄີມທີ່ມີດ້າມສນວນ.
ໃນກໍລະນີພິເສດຕ້ອງເຮັດການລັດວົງຈອນ. ຜູ້ຊ່ວຍເຫຼືອຕ້ອງລະວັງແບບບັງຄັບເລີຍເກືອບການກັ້ນສະຫງວນຂອງມື ແລະຂາຂອງຕົນເອງ ແລະເພາະສະນັ້ນຕ້ອງຍືນຢູ່ເທິງແຜ່ນໄມ້ທີ່ບໍ່ມີຕະປູ, ຫຼືຜ້າແຫ້ງ ຫຼືເກ້ົາອີ້. ມືຂອງຕົນຕ້ອງປ້ອງກັນ ເຊັ່ນ ດ້ວຍແຂນເສື້ອຂອງເສື້ອຄຸມຂອງຕົນ, ຜ້າເຊັດມືແຫ້ງ, ຫຼືຖົງມືຍາງ ຫຼືນາຍລອນ.
ຜູ້ຊ່ວຍເຫຼືອຄວນວາງແຜ່ນຮອງກັນໄຟຟ້າໄວ້ຂ້າງລຸ່ມຜູ້ບາດເຈັບ, ເຊັ່ນ ໄມ້ກະດານແຫ້ງ ຫຼືເຄື່ອງໄມ້ທີ່ບໍ່ມີສ່ວນໂລຫະ, ຜ້າແຫ້ງ, ແຜ່ນ PVC. ທາງທີ່ດີທີ່ສຸດຄືໃຫ້ຜູ້ບາດເຈັບໂດດອອກເອງ ແລະພ້ອມກັນນັ້ນຫຼຸດຕົວເອງອອກຈາກການສຳຜັດກັບໄຟຟ້າ, ຫຼືໃຫ້ຜູ້ຊ່ວຍຍົກຜູ້ບາດເຈັບຂຶ້ນໂດຍກ່ອນໜ້ານີ້ໄດ້ແຍກຕົວເອງອອກຈາກພື້ນດິນແລ້ວ. ຈະຈັບຕ້ອງຜູ້ບາດເຈັບໄດ້ກໍ່ຕໍ່ເມື່ອການປ້ອງກັນແນ່ນອນສົມບູນແບບເທົ່ານັ້ນ. ນິ້ວຂອງຜູ້ບາດເຈັບຄວນຖືກແຍກອອກຈາກຈຸດສຳຜັດທີລະນິ້ວຢ່າງລະມັດລະວັງ ແລະພ້ອມກັນນັ້ນຫໍ່ດ້ວຍຜ້າແຫ້ງ ຫຼືຜ້າອື່ນໆ.
ຖ້າສາຍໄຟກ້ຽວຮອບຕົວຜູ້ບາດເຈັບ, ກໍຄວນຕັດສາຍໄຟດ້ວຍມືທີ່ມີສິ່ງກັ້ນໄຟຟ້າ ແລະ ຍຶດປາຍສາຍທີ່ມີກະແສໄຟຟ້າໄວ້ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ກ່ອນເກີດອຸບັດເຫດຕໍ່ໄປ.
ການຊ່ວຍເຫຼືອ ແນ່ນອນວ່າຕ້ອງເລີ່ມທັນທີ ແລະຢ່າງບໍ່ມີເງື່ອນໄຂ, ພວກເຮົາບໍ່ຄວນປ່ອຍໃຫ້ຜູ້ບາດເຈັບຢູ່ໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບການຊ່ວຍ. ຫຼັງຈາກຕັດກະແສໄຟຟ້າແລ້ວ ຄວນວາງຜູ້ບາດເຈັບໃຫ້ນອນຮາບ, ຄາຍເສື້ອຜ້າໃຫ້ຫຼວມ, ແລະເຖິງຂັ້ນເອົາອອກຈາກຮ່າງກາຍສ່ວນເທິງໃຫ້ໝົດ, ຈັດໃຫ້ມີແສງສະຫວ່າງ ແລະອາກາດສະອາດ. ຫົວຂອງຜູ້ບາດເຈັບບໍ່ຄວນຫ້ອຍລົງ, ແຕ່ຄວນຍົກຂຶ້ນນ້ອຍໜຶ່ງ ແລະວາງສິ່ງໜຶ່ງໄວ້ພາຍໃຕ້ຫົວ (ເຊັ່ນ ເສື້ອກັນໜາວທີ່ພັບໄວ້).
ຖ້າຜູ້ບາດເຈັບຢູ່ໃນສະພາບໝົດສະຕິ ຈຳເປັນຢ່າງເດັດຂາດຕ້ອງພະຍາຍາມຟື້ນຄືນຊີວິດ.
ຄວນກວດເບິ່ງປາກ ແລະຮູດັງຂອງຜູ້ບາດເຈັບວ່າສາມາດໃຫ້ອາກາດຜ່ານໄດ້ຫຼືບໍ່. ຄວນເອົານ້ຳລາຍ, ເສດອາຫານ ແລະ ແຂ້ວປອມອອກ. ຫ້າມເທຂອງແຫຼວເຂົ້າປາກ. ຖ້າຜູ້ບາດເຈັບບໍ່ຫາຍໃຈ ໃຫ້ເລີ່ມຊ່ວຍຫາຍໃຈທັນທີ. ການຟື້ນຄືນຊີວິດສາມາດຊ່ວຍໄດ້ໂດຍການຖູຝາຕີນ, ການສວນອາຈົມ ຫຼືການລາດນ້ຳອຸ່ນ ສະຫຼັບກັບນ້ຳເຢັນໃສ່ອົງໄຫວເອິກ ແລະທ້ອງ, ແຕ່ໃນຂະນະນັ້ນຕ້ອງບໍ່ຢຸດການຊ່ວຍຫາຍໃຈ. ຖ້າຜູ້ເຄາະຮ້າຍຟື້ນສະຕິ ຈະຕ້ອງດູແລຕໍ່ ແລະບໍ່ຄວນປ່ອຍໃຫ້ຢູ່ຄົນດຽວ. ຄວນໃຫ້ເຄື່ອງດື່ມອຸ່ນໆ (ກາເຟ, ຊາ, ເຫຼົ້າ ແລະອື່ນໆ) ແຕ່ຕ້ອງນອນເຄິ່ງລັດ.
ຕາມປະສົບການ, ບາດເຈັບເບົາໆ ແລະບາດເຈັບທ້ອງຖິ່ນ ອາດປ່ອຍໄວ້ຊົ່ວຄາວໄດ້ (ພາຍຫຼັງຈຶ່ງຄວນໃຫ້ການຊ່ວຍເຫຼືອທາງແພດ), ແຕ່ຜູ້ທີ່ບາດເຈັບແລະເລືອດອອກ ຄວນໄດ້ຮັບການຊ່ວຍເຫຼືອທາງແພດທັນທີ.
ເສດໄມ້, ເສດຂູດ, ອະນຸພາກຝຸ່ນ. ຝຸ່ນ, ເສດໄມ້ ຫຼືແມງໄມ້ອອກຈາກຕາ ສາມາດເອົາອອກໄດ້ໂດຍດຶງຂີ້ຕາລຸ່ມລົງ ແລ້ວໃຊ້ກາຊສະອາດ ຫຼືເຈ້ຍເຊັດອອກ. ຖ້າວັດຖຸຢູ່ຂ້າງໃຕ້ຂີ້ຕາເທິງ ຄວນຈັບຂີ້ຕາເທິງກາງສະເພາະ ແລ້ວດຶງມາທາງຂ້າງໜ້າໄປຫາຂີ້ຕາລຸ່ມ ໃຫ້ຂົນຕາແຕະຜິວດ້ານໃນຂອງຂີ້ຕາເທິງ. ຖ້າດ້ວຍວິທີນີ້ບໍ່ສາມາດເອົາສິ່ງແປກປອມອອກໄດ້ ບໍ່ຄວນພະຍາຍາມຕໍ່ ແຕ່ຄວນພັນຕາທີ່ບາດເຈັບໄວ້ ແລະຂໍການຊ່ວຍເຫຼືອຈາກແພດ.
ສິ່ງແປກປອມທີ່ເຂົ້າໄປໃນຮູຈົມູກ ຄວນພະຍາຍາມເອົາອອກໂດຍການອຸດຮູຈົມູກອີກຂ້າງໜຶ່ງ ແລ້ວສູດລົມອອກທາງດັງຢ່າງແຮງ. ຖ້າວິທີນີ້ບໍ່ສໍາເລັດ ຄວນຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອຈາກແພດ.
ການນຳສິ່ງແປກປອມອອກຈາກຫູ ຄວນມອບໃຫ້ແພດເຮັດ, ເພາະໃນລະຫວ່າງພະຍາຍາມເອົາອອກ ພວກເຮົາອາດຈະທຳຮ້າຍແກ້ວຫູໄດ້. ຖ້າມີແມງໄມ້ເຂົ້າໄປໃນຫູ, ຄວນຫຍອດນ້ຳມັນ, ເນີຍລະລາຍ ຫຼືນ້ຳ ປະມານໜຶ່ງຊ້ອນຂະໜາດນ້ອຍລົງໃນຫູ (ໃນທ່ານອນ) ແລະຈັບໄວ້ເປັນເວລາ 10-15 m ນາທີ.
ວັດຖຸແປກປອມທີ່ເຂົ້າໄປໃນຫຼອດລົມ ໃຫ້ພະຍາຍາມນຳອອກໂດຍໃຫ້ຜູ້ບາດເຈັບຫາຍໃຈເຂົ້າເລິກໆ ແລະຄ່ອຍໆຕີຫຼັງລະຫວ່າງບ່າໄຫລ່. ຖ້າວັດຖຸທີ່ຕິດຢູ່ໃນຫຼອດລົມບໍ່ແຫຼມ, ຄວນໃຫ້ນ້ຳແກ່ຜູ້ບາດເຈັບ, ຫຼັງຈາກນັ້ນໃຫ້ຂົ້ວເຂົ້າຂອງເຂົ້າປັງ (meča) ແລະອາຫານປະເພດໂມຄ້າຍ. ຫ້າມໃຫ້ຢາລ້າງຖ່າຍໃນກໍລະນີແນວນີ້. ຈຳເປັນຕ້ອງມີການກວດກາທາງແພດ.
ສຽບທີ່ເຂົ້າໄປຢູ່ຂ້າງໃຕ້ເລັບ ພວກເຮົາຈະລອງດຶງອອກໄດ້ກໍ່ຕໍ່ເມື່ອສ່ວນທີ່ໂຜ່ອອກນອກຍາວພໍ ໃຫ້ຈັບໄດ້ດ້ວຍຄີບ ຫຼື ຜ້າເຊັດ. ຖ້າດຶງອອກໄດ້ສຳເລັດ ກໍຄວນໃຫ້ແຜເລືອດອອກນ້ອຍໆ ແລ້ວທາໄອໂອດິນ ແລະພັນຜ້າປິດ.
ການສົ່ງຜູ້ບາດເຈັບ
ການເຄື່ອນຍ້າຍຜູ້ບາດເຈັບບໍ່ແມ່ນວຽກງ່າຍ, ສໍາລັບສິ່ງນີ້ຕ້ອງການຄວາມຊໍານານ, ຄວາມລະມັດລະວັງ ແລະແຮງກາຍທີ່ເໝາະສົມ. ການຂົນຍ້າຍທີ່ບໍ່ຊໍານານຈະເຮັດໃຫ້ຜູ້ບາດເຈັບເຈັບປວດຫຼາຍຂຶ້ນ ແລະທໍາໃຫ້ອາການໜັກຂຶ້ນ.
ກ່ອນອື່ນຕ້ອງກວດກ່ອນວ່າຄົນເຈັບຢູ່ໃນສະພາບເຊັ່ນນັ້ນຫຼືບໍ່ທີ່ສາມາດຂົນຍ້າຍໄດ້, ແລະຈະຂົນຍ້າຍໄດ້ກໍ່ຕໍ່ເມື່ອລາວໄດ້ຮັບການຊ່ວຍເຫຼືອຕາມຫຼັກການປະຖົມພະຍາບານແລ້ວ. ກ່ອນຂົນຍ້າຍຄວນຫຼຸດການເລືອດອອກ, ພັນບາດແຜດ້ວຍຜ້າພັນແຜ, ແລະດັດແປງສ່ວນຂາທີ່ຫັກໃຫ້ຢູ່ນິ່ງ.
ຖ້າທາງໄປໂຮງໝໍຍາວ, ຜູ້ບາດເຈັບຄວນໄດ້ດື່ມຊາ ຫຼື ກາເຟເພື່ອພັກຄວາມເມື່ອຍ, ຖ້າເປັນໄປໄດ້. ຄວນຫຼີກລ້ຽງການໃຫ້ເຫຼົ້າ (ຄອນຍັກ ແລະ ອື່ນໆ). ໃນຂະນະຂົນຍ້າຍ ຄວນເຝົ້າສັງເກດ ແລະ ຄວບຄຸມຜູ້ບາດເຈັບຢູ່ຕະຫຼອດ, ແລະ ຖ້າຜ້າພັນແຜ ຫຼື ເຊືອກຍຶດການຈຳກັດການເຄື່ອນຫຼວມ ຫຼຸດຫຼາຍລົງ ກໍໃຫ້ປັບໃຫ້ຖືກທັນທີ. ຖ້າເກີດການໝົດສະຕິ ຫຼື ການເຮັດວຽກຂອງຫົວໃຈອ່ອນລົງ ຄວນໃຊ້ວິທີຟື້ນຄືນຊີວິດທີ່ເໝາະສົມ.
ວິທີການຂົນຍ້າຍຂຶ້ນກັບຢູ່ສະເໝີກັບປະເພດການບາດເຈັບ ແລະຈຳນວນຜູ້ຊ່ວຍກູ້ ລວມທັງປະເພດອຸປະກອນຂົນຍ້າຍທີ່ມີຢູ່.
ການຍົກ ແລະ ການຈັບຄົນເຈັບຄວນດຳເນີນຢ່າງຮອບຄອບ, ສະງົບ ແລະ ມີສະຕິ. ຕ້ອງຫຼີກລ້ຽງການກະຊາກທຸກຮູບແບບ. ເສື້ອຜ້າຂອງຜູ້ບາດເຈັບຫ້າມບີບຫຼືຍັບ, ແລະເມື່ອຍົກຂຶ້ນຄວນຍົກຈາກດ້ານທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບບາດເຈັບ.
ຂົນສົ່ງໂດຍບໍ່ໃຊ້ອຸປະກອນຊ່ວຍ
ການຂົນຍ້າຍໂດຍມີຜູ້ຊ່ວຍພຽງຄົນດຽວ. ຖ້າຜູ້ບາດເຈັບສາມາດຍ່າງໄດ້, ຜູ້ຊ່ວຍຄວນຈັບຈາກດ້ານຫຼັງແລະຊ່ວຍປະຄອງເຂົາ. ຖ້າຍ່າງບໍ່ໄດ້, ຫຼືຢູ່ໃນພາວະບໍ່ຮູ້ສຶກຕົວ, ຄວນຂົນຍ້າຍໃນລັກສະນະທີ່ຜູ້ຊ່ວຍຄຸເຂົ່າຂ້າງໆລາວ, ເອົາມືຂ້າງໜຶ່ງສອດໃຕ້ຮັກແຮ້ ແລະອີກມືໜຶ່ງຈັບໃຕ້ຫົວເຂົ່າ, ຍົກແລະອຸ້ມໄປ.
ການລຳເລັກໂດຍຜູ້ຊ່ວຍກູ້ໄພສອງຄົນ. ຜູ້ບາດເຈັບທີ່ສາມາດຍ່າງໄດ້ຄວນຖືກຊ່ວຍພະຍຸງຈາກທັງສອງຂ້າງ. ຖ້າບໍ່ສາມາດຍ່າງໄດ້ ແຕ່ຍັງມີສະຕິ, ຄວນໃຫ້ເຂົາຈັບຢູ່ກັບຜູ້ຊ່ວຍກູ້ໄພທີ່ຫາມເຂົາ. ຜູ້ບາດເຈັບທີ່ໝົດສະຕິຄວນຖືກລຳເລັກໂດຍໃຫ້ຜູ້ຊ່ວຍກູ້ໄພທີ່ແຂງແຮງກວ່າຈັບຢູ່ລຸ່ມຮັກແຮ້ ແລະໂອບແຂນຂ້າມຫນ້າອົກ, ສ່ວນອີກຄົນຈະໄປຢູ່ລະຫວ່າງຂາຂອງຜູ້ບາດເຈັບ ແລະຮອງຮັບຈາກລຸ່ມຫົວເຂົ່າ. ພວກເຂົາຕ້ອງຍົກຂຶ້ນແລະຫາມໄປພ້ອມກັນ.
ການຂົນສົ່ງດ້ວຍອຸປະກອນຊ່ວຍ
ການລຳເລັກດ້ວຍຄານຫາມ. ຜູ້ບາດເຈັບຄວນຖືກວາງຢ່າງລະມັດລະວັງລົງໃນຄານຫາມໃນທ່ານອນ. ສຳລັບການນີ້ຕ້ອງການຄົນສອງຄົນ, ແລະໃນກໍລະນີກະດູກຂາສ່ວນລຸ່ມຫັກ ຕ້ອງການສາມຄົນ. ຜູ້ຊ່ວຍກູ້ໄພຄວນຢືນຢູ່ຂ້າງດຽວຂອງຜູ້ບາດເຈັບ, ຍົກເຂົາຂຶ້ນພ້ອມກັນ ແລະວາງລົງໃນຄານຫາມ.
ການຍົກ, ການເຄື່ອນ, ການຢຸດ ແລະການວາງລົງຂອງເປົາຫາມ ຕ້ອງໃຫ້ຜູ້ຊ່ວຍເຫຼືອທຸກຄົນທຳພ້ອມກັນ, ແຕ່ຫ້າມກ້າວຍ່າງພ້ອມກັນ ເພາະຈະເຮັດໃຫ້ເປົາຫາມສັ່ນກະທົບ. ຖ້າຄົນເຈັບຕ້ອງຖືກຂົນສົ່ງເປັນເວລາດົນ ຄວນຜູກສາຍຮັດທີ່ຂ້າງຂອງເປົາຫາມຂ້າງລະເສັ້ນ ເພື່ອໃຫ້ຜູ້ຊ່ວຍວາງໄວ້ທີ່ບ່າ.
ການຂົນຍ້າຍຜູ້ປ່ວຍໂດຍໃຊ້ອຸປະກອນຊົ່ວຄາວ. ຖ້າບໍ່ມີຄານຫາມຢູ່ໃກ້ມື, ກໍສາມາດດັດແປງເຮັດອຸປະກອນຫາມຊົ່ວຄາວໄດ້. ເມື່ອຈໍາເປັນ ສາມາດວາງຜູ້ບາດເຈັບໄວ້ເທິງບັນໄດ, ເທິງປີກປະຕູທີ່ຖອດອອກ, ເທິງໂຕະ ແລ້ວຫາມໄປໄດ້. ສາມາດເຮັດແບບດຽວກັນນີ້ໂດຍໃຊ້ຜ້າຫົ່ມ ຫຼືຜ້າເຕັ້ນ. ຄານຫາມຊົ່ວຄາວຍັງສາມາດເຮັດຈາກຖົງສອງໃບທີ່ມີຄວາມກວ້າງເທົ່າກັນ ໂດຍໃສ່ໄມ້ສອງທ່ອນທີ່ຄວາມຍາວເໝາະສົມຜ່ານຂອບລຸ່ມ. ໃນກໍລະນີທີ່ບໍ່ມີຄານຫາມ, ຜູ້ປ່ວຍທີ່ມີສະຕິສາມາດຖືກຫາມໄປເທິງຕັ່ງໄດ້ດ້ວຍ. ຜູ້ຊ່ວຍເຫຼືອຄວນຢືນຢູ່ສອງຂ້າງຂອງຜູ້ປ່ວຍ, ຈັບສ່ວນລຸ່ມ ແລະພະນັກຂອງຕັ່ງ ແລ້ວຫາມໄປ.
ເນື້ອໃນກະຕ່າຊຸດຊ່ວຍເຫຼືອກ່ອນທີ່ພວກເຮົາແນະນຳໃຫ້ທ່ານ:
ຊຸດຜ້າພັນແຜ, ຂະໜາດກາງ
ຊິ້ນ. 2
ຊຸດສາຍພານ, ຂະໜາດໃຫຍ່
ຊິ້ນ. 2
ຜ້າພັນແຜ, 10 х 5 m
ຊິ້ນ. 2
ເອື້ອດສະເຕີລ 1/2 m
ຊິ້ນ. 2
ຝ້າຍ, 25 ກ
ຊຸດ 2
ໃຊ້ຜ້າກ໊າສແຜ່ນຮາບຕັດຂະໜາດ 6 x 6 cm
ຊຸດ 1
ເຊືອກຮັດເພື່ອຫ້າມເລືອດ
ຊຸດ 1
Hanzaplast, 4 cm x 1 m
ຊຸດ 1
ມີດຕັດ
ຊິ້ນ. 1
ທີ່ກັນຂີດຕັດຈາກຖົງຜ້າ
ຊິ້ນ. 1
ອະມພູນໄອໂອດິນ
ຊິ້ນ 12
ຊິກິຊາອາໂມນຽມ
ຕອນ 3
ສົມຸດບັນທຶກ (40 ແຜ່ນ)
ຊິ້ນ. 1
ຄູ່ມືການປະຖົມພະຍາບານ
ຊິ້ນ. 1