Vandaag hebben we zoals gewoonlijk veel telefoontjes, e-mails, prijsaanvragen en diverse aanbiedingen ontvangen. Ik zou hier stoppen en samen met jou overschakelen naar ‘jij’. Ik weet dat het niet wordt aanbevolen, omdat mensen persoonlijke meningen onmiddellijk beoordelen, maar deze keer kan het mij niet schelen. Ik vertel dit verhaal niet in het bijzijn van het hele bedrijf, maar in mijn eigen naam, want dat is de enige manier waarop ik het kan vertellen.

Gesprekken over ramen lijken vaak op elkaar

Laten we duidelijk zijn: als een bedrijf al jaren bestaat (in mijn geval raamverkoop), stellen de meeste mensen dezelfde vragen en hebben ze dezelfde zorgen over het product, en heb ik dezelfde antwoorden. En dit is al jaren aan de gang.

Klanten bellen me, stellen dezelfde vragen, vragen om een ​​offerte, en ik weet dat ik slechts een van hen ben in de zee van telefoontjes die ze die dag plegen, op zoek naar wie ze de beste ramen kan maken en dat ze de goedkoopste zijn. En dat is prima. Daarom beginnen de meeste gesprekken in de regel op een koude toon en volgen ze een vast verloop. Om precies te zijn, zo ingeburgerd dat ik op de “automatische piloot” sta en terwijl ik de functies opsom, doe ik vaak iets anders.

Maar altijd aan de andere kant van de verbinding kan ik op de een of andere manier “de man” voelen. Na zoveel jaren kan ik al voelen of iemand ingewikkeld of nerveus is, of hij iets begrijpt wat ik hem vertel, of dat hij alleen maar doet alsof hij het begrijpt, of ik die dag gewoon een van degenen ben die hij belt en die het verhaal aan hem zal “morsen” om zijn product aan haar voor te stellen, enz…

En uiteindelijk denk ik dat iemand bij dit alles medeleven moet hebben, omdat ik zelf zo ben als iets me interesseert, maar ik begrijp er niets van.

De vraag die de automatische piloot kapot maakte

Maar vandaag had ik een ongebruikelijke vraag. Een oudere dame uit Belgrado belt mij namelijk en vraagt ​​naar ramen. De gemeente Stari Grad verstrekt enkele subsidies voor de vervanging van oud timmerwerk, en ze wil deze graag gebruiken om de ramen van haar kleine appartement te vervangen. Ze legt uit dat ze ouder is, dat ze timmerwerk niet zo goed verstaat, en automatisch verhef ik mijn stem, vertraag mijn toespraak en begin het uit te leggen. Op een gegeven moment onderbreekt ze mij verrast en zegt dat ze eigenlijk PVC wil, omdat ze gehoord heeft dat dit de goedkoopste optie is. En bovendien dacht ze dat alle bedrijven in ons land nu PVC maken en zei: “Waar moet ik precies contact met je opnemen? Nou, ik ben dol op hout en nu doe je me echt pijn. Ik ben opgegroeid in Homolje in die natuur en frisheid, en nu woon ik in deze kooi. En jij, zijn houten veel duurder?” Ik antwoord: “Ze zijn een beetje duurder, maar…” Zonder te wachten tot ik klaar ben met antwoorden, zegt ze: “Ik wist dat ze duurder waren. Weet je, mijn pensioen is klein, ik woon alleen, ik heb veel katten en zorg voor ze, en ik ben oud.

Zou ik u willen vragen: is het voor mij de moeite waard om nu in ramen te investeren, als ik toch ga sterven?“

Hij pauzeert daar en wacht op mijn antwoord.

Wanneer menselijk advies belangrijker is dan verkoop

Nu…dat is het moment dat je uit die automatische piloot schopt. Je beseft dat deze vrouw echt niemand heeft. Je realiseert je dat ze de persoon die ze voor het eerst aan de telefoon hoort, om wat levensadvies vraagt. Je keel wordt samengetrokken en je hart en ademhaling stoppen even. Je voelt dat je verantwoordelijk moet zijn, en je voelt dat je nu echt je voornemen om te verkopen opzij moet zetten en het meest goedbedoelde en slimste advies moet geven dat je kunt.

Een paar seconden stilte…

Ik heb twee antwoorden voor je. De eerste is dat dit precies de reden is waarom je moet nemen waar je echt van houdt en waar je van geniet! En ten tweede: verander geen vensters! Plaats geen hout of iets anders. Geef je katten een kattenhotel, en betaal een mooie reis van het geld voor de ramen. Ga, reis. Er zijn zoveel prachtige kuuroorden in Servië. Ga naar je Homolje. Hang rond!

Nu weer stilte. Het moeten een paar seconden zijn geweest. Ik vraag: “Ben je daar…?” Ze antwoordt: “En wat moet ik met mijn katten doen?” ‘En wat zullen de katten doen als je weg bent?’ Ik antwoord. Opnieuw diezelfde pauze…

“Weet je wat, ik zal over dit voorstel van je nadenken.” Ik vroeg haar mij te laten weten wat ze besloten had en zei dat ik graag gebeld wilde worden door Homolje. Ze glimlachte. Daar beëindigden we het gesprek.

Ik heb haar nummer opgeslagen en ik hoop dat ze mij vanuit Homolja zal bellen! ❤️❤️❤️

Dit verhaal herinnert me er vandaag de dag nog steeds aan dat een goed gesprek over ramen eerst moet beginnen met de werkelijke behoeften van een persoon. Als u overweegt uw houtwerk te vervangen, bekijk dan de opties voor houten ramen of stuur ons een aanvraag om samen het project te bespreken.