Weekendhuisjes zijn erg populair, vooral die welke van hout zijn gemaakt. Echter, de prijs van deze huisjes is zeer hoog. De hoge kosten kunnen worden verminderd door de elementen te vervaardigen volgens het doe-het-zelf-principe.
De vervaardiging van bouwelementen moet beginnen met het dimensioneren van de elementen. Daarbij moet, naast een eenvoudige hantering, ook rekening worden gehouden met een rationeel gebruik van de aanwezige materialen. Het is ook belangrijk erop te letten dat de elementen tijdens de productie door één persoon kunnen worden verplaatst en door twee personen kunnen worden vervoerd. De afmetingen moeten afgestemd zijn op het bouwmodule van 30 cm, dat wil zeggen dat de afmetingen gehele veelvouden zijn van het getal 30, zoals bijvoorbeeld 1,20 m, 90 cm, 2,10 cm. Dit principe geldt ook voor deuren, ramen enz. We beginnen de werkzaamheden met de vervaardiging van de kozijnen van de elementen. Er moet een lijst worden opgesteld van het benodigde materiaal met de afmetingen, en de gegevens moeten in een tabel worden geordend. Waar mogelijk moet een tekening worden gemaakt van zoveel mogelijk elementen op schaal 1:1. Aan de lengtematen moeten de benodigde lengtes voor verbinden en overlappen worden toegevoegd. De verticale draagdelen van de kozijnen aan de randen bevestigen we met penstukken, en de tussenliggende met korte pennen (afb. 1).
AFBEELDING 1
Het kadermateriaal is gezaagd vurenhout, met een doorsnede van 50x50 - 25x50 mm en een lengte afhankelijk van de sterkte van het bekledingsmateriaal en de grootte van de panelen. De hoofdonderdelen van de bouwelementen zijn de frames. Dwarslatten hebben de functie van versteviging, daarom hangt hun toepassing af van de sterkte van het bekledingsmateriaal en de grootte van de elementen. Deze latten worden gemonteerd met korte penverbindingen en verlijming, zodat de hoofddrager niet verzwakt. Als het gebruikte bekledingsmateriaal dun is, moeten ook diagonale verstevigingen worden aangebracht. De plaatsen voor ramen en deuren moeten al tijdens de montage worden gevormd met verticale en horizontale draagdelen, rekening houdend met de aansluitmaten.
Bekleding
Afgewerkte kozijnen kunnen we op vier manieren bekleden: buiten met ronde planken en binnen met platen van houtvezel, of zowel buiten als binnen met platen van houtvezels; buiten met lambrisering en binnen met platen van spaanplaat, en tenslotte gecombineerd (met planken, platen van houtvezel, spaanplaten en lambrisering). Spaanplaat en maatwerk zaagwerk kunt u bestellen op de pagina Uslužno sečenje iverice
Combinatie met planken en platen. Voor de buitenbekleding is handelskwaliteit van ronde planken geschikt. De planken worden horizontaal geplaatst, van onder naar boven, en met spijkers aan het frame bevestigd. De randen van de planken die tegen elkaar komen, worden uitgevoerd als een overlap of in de vorm van shingles. Men moet weten dat ronde planken taps zijn, d.w.z. over de gehele lengte niet even breed zijn, en dat zij door de gebogen vorm van de jaarringen gemakkelijk vervormen. Het parallel bewerken van de zijkanten van de planken moet aan het smallere uiteinde worden begonnen. Het bewerken van de zijkanten voor plankverbindingen kunnen wij uitvoeren met een schuin geplaatste cirkelzaag (fig. 1).
Er moet voorzichtig worden gewerkt bij het inslaan van spijkers, omdat de planken aan de randen dun zijn en gemakkelijk splijten. Wij raden het gebruik van planken waarvan de bast niet is verwijderd niet aan; die zijn soms ook in winkels verkrijgbaar. Voor de binnenbekleding moeten vezelplaatplaten (hardboard) worden gebruikt.
Bepaalde bouwelementen kunnen onderling worden verbonden met deuvels, binnen- en buitenoverlappende latten. De randen van platen moeten zonder kieren worden doorgezet en op de aansluitplaats moet aan de linkerzijde van het materiaal een overlapstrook van hetzelfde materiaal worden aangebracht. De breedte van de strook moet tien keer de dikte bedragen.
Plaat-plaatcombinatie. Jarenlange ervaring heeft de duurzaamheid van vezelplaat bewezen. Deze platen zijn veelzijdig in gebruik en aanzienlijk goedkoper dan multiplex. Maar we mogen de ribben voor versteviging zeker niet vergeten, die, naast het versterken van het frame, vervorming van de plaat voorkomen. We mogen geen grotere delen zonder versteviging laten, want vroeg of laat zal vervorming optreden en dat zal het uiterlijk van het vlakke oppervlak bederven.
De platen worden bevestigd door verlijming. Voorwaarde voor een goede hechting van de lijm is een schoon oppervlak. De ruwe zijde van de plaat moet op de lijmplaatsen nog verder worden opgeruwd met een staalborstel of een staalplaat. Bevestiging met spijkers raden wij af, omdat de spijkerkop door beweging en vervorming van de plaat los kan raken en dan roestvlekken kan veroorzaken. Tijdens het verlijmen, zolang de lijm nog uithardt, moet de bekleding worden vastgezet met spijkerplaatjes gemaakt van resten van platen.
Moderne lijmen zijn zeer betrouwbaar, maar indien nodig is het beter om houtschroeven te gebruiken met gebruinde, of met cadmium beklede koppen, evenals messing schroeven. (Bruineren: de schroef moet worden verhit tot verkleuring en vervolgens in olie worden ondergedompeld; na het uit de olie nemen moet de olie boven gloed of gasvlam worden laten verbranden. Dit herhalen totdat de schroef in droge toestand een glanzend zwarte kleur heeft. Let op! Deze handeling is zeer gevaarlijk, omdat zij brand of ongevallen kan veroorzaken, en mag daarom alleen worden uitgevoerd in naar behoren uitgeruste werkplaatsen).
Elementen bekleed met hardboardplaten worden eveneens met pennen bevestigd. (Een trapsgewijze vormgeving van de bekleding met deze platen is moeilijk uit te voeren.) Als we aan de buitenzijde sterke overlappende latten met schroeven bevestigen (60x25 mm), dan is bij vlakke aansluitingen van binnenwanden geen extra overlap nodig. Na het aanbrengen van lijnolie worden de elementen geschilderd, aan de buitenzijde met olieverf en aan de binnenzijde met lak.
Combinatie van spaanplaat en lamberije. Voor de binnenbekleding worden platen van spaanplaat gebruikt, en voor de buitenbekleding de zogeheten lamberije (bekleding van geschaafd en groefmesig vurenhout) met afgeschuinde randen aan de naden.
Bekledingsplanken van lambrisering worden direct naast elkaar geplaatst en verticaal onder het regelmateriaal bevestigd. Op de aansluitpunten grijpen de regels in elkaar en zorgen zo voor een overlapping. Zowel buiten als binnen blijven de houten oppervlakken vlak; speciale overlapregels zijn niet nodig, alleen boven en onder zijn afsluitregels noodzakelijk, die horizontaal zijn geplaatst en met schroeven zijn bevestigd. Deze oplossing is het duurzaamst. De warmte- en luchtisolatie van deze oplossing komt overeen met een gemetselde wand van 12 cm dik. De luchtruimte van het kader vergroot en verbetert het isolatie-effect verder. Bij het samenstellen van de elementen wordt de achterste ingefreesde regel pas bij de montage van bovenaf op zijn plaats gebracht.
Gecombineerde oplossing. Deze oplossing is in feite een combinatie van de drie tot nu toe beschreven elementen. De noord- en noordwestzijde van het gebouw, die het meest aan weersinvloeden zijn blootgesteld, moeten met spaanplaat worden bekleed. Aan deze zijden moeten geen deuren en ramen worden aangebracht. Om aan de binnenzijde vlakke, aansluitende oppervlakken van de elementen te verkrijgen, moeten zij met houtvezelplaten worden bekleed. Aan de buitenzijde, die naar de tuin is gericht, die het best beschermd is en die wij het meest gebruiken - waar zich de meeste openingen (deuren, ramen) bevinden - moet een betimmering worden aangebracht. Maar ook decoratieve en gebogen plank.
Op de vlakke en onderling verbonden binnenvlakken van de muur waar meubels worden geplaatst, moet voor de bekleding vezelplaat worden gebruikt. Op de binnenmuur van de toegangsdeur kunt u het beste lambrisering aanbrengen, omdat daar het gemakkelijkst planken, haken enz. op kunnen worden gemonteerd. Het is een zeer >>elegante<< en decoratieve oplossing als de bekleding van de zijmuren glad is en de bekleding van de entreewand en de tegenoverliggende wand uit lambrisering bestaat.
De eerste stap voor de bescherming van vervaardigde elementen is dat daarop een basisbeschermende laag wordt aangebracht van verwarmde en verdunde lijnolievernis. De laag wordt alleen aangebracht op oppervlakken die vooraf zijn gereinigd van stof en vuil en geschuurd. De basislaag kan een of andere vette verdunner zijn. Verwarming kunnen wij veilig uitvoeren door een schone baksteen te verwarmen en, iets verwijderd van het fornuis, op deze baksteen het materiaal voor de basislaag in een blikken bus te plaatsen.
Na volledige droging moeten de oppervlakken opnieuw worden geschuurd en van lak worden voorzien (of van verf voor buitenoppervlakken in de gewenste tint). Het gebruik van lak is vanwege de glans niet altijd gunstig, vooral niet op vlakke binnenwandoppervlakken. Op lambrisering daarentegen geeft juist lak het meest decoratieve effect. Voor een vlakke binnenwand bevelen wij verf in een zachte pasteltoon aan. Gladde wanden kunnen ook met behang worden bekleed. Op de oppervlakken kunnen wij ook zelf hoogwaardige zelfklevende behangstroken aanbrengen.
Mechanismen voor het sluiten van deuren en ramen
Het vormen van openingen voor deuren en ramen hebben we al beschreven. De plaats ervan kunnen we naar wens bepalen. De afmetingen van enkele van de sluitmechanismen voor openingen, die in winkels verkrijgbaar zijn, zijn de volgende:
Hoogte: van 60 cm tot 240 cm (in stappen van 30 cm)
Breedte: van 60 сm tot 180 сm (stapsgewijs per 30 cm)
Het voordeel van deze sluitingen is dat ze ook eenvoudig in relatief dunne elementen kunnen worden aangebracht. Na het bevestigen en fixeren hoeven alleen de afdeklatten te worden geplaatst en zijn ze klaar voor gebruik. De ramen zijn eenvleugelig, maar met dubbel glas. De toegangsdeuren hebben dubbele wanden en zijn voorzien van een kijkvenster. Enkele afmetingen van deuren respectievelijk ramen:
raam 60 х 120 cm
liggend raam 120 x 60 cm
grote raam 120 x 120 cm
Ingangsdeur 85х202,5 cm (met veiligheidsslot, binnen bekleed met bruine vezelplaat en aan de buitenzijde met een decoratieve bekleding van grenenhout, met een kijkvenster en een decoratieve lat.)
Deuren voor de badkamer, de keuken en eventueel de hal in afmetingen van 60х202,5 cm (met bekleding van vezelplaat, massieve deur met kozijn.
Dakconstructie
Ter vereenvoudiging van de uitvoering en ter verhoging van de sterkte van de dakconstructie van vurenhout raden wij oplossingen met penverbindingen niet aan. Men moet hoogwaardig materiaal op lengtes zagen die overeenkomen met de overspanning, de nodige groeven en pennen maken en deze aan de tegenoverliggende zijde van de verbinding met spijkers en een stuk plank (dichte vezels) of met stukken vezelplaten verbinden (afb. 2) Enkele spijkers moeten doorlopend zijn. De dakhelling voor saloniet is 20-25°. Op de zijwanden en op de dakconstructie moet een groef 0,5 cm voor bevestiging worden aangebracht. De dakliggers worden onderling bevestigd met latten, die tegelijk ook dienen voor het vastzetten van saloniet, en aan de zijwanden met metalen platen. Na het bedekken van het dak moet ook de onderzijde van de overkapping worden bekleed.
AFBEELDING 2
Plafond
Voor de binnenbekleding van het plafond adviseren wij vezelplaat, en daarboven een dunne laag riet als thermische isolatie. De vezelplaat bevestigen we aan de onderzijde met houtschroeven, en de zolderruimte bekleden we met een laag riet van 5 cm. Het riet, aan de zijde van de zolder, moet worden afgewerkt met een cement-perlietpleister. (Na het pleisteren mag het plafond niet worden belast!) Daarna kan met de bekleding van het dak worden begonnen. Belangrijk! Het hout dient te worden geïmpregneerd ter bescherming tegen brand en schimmel.
Isolatie
De isolatie tussen de binnen- en buitenmuur van houten huisjes bestaat gewoonlijk uit een isolatiemateriaal en een luchtspouw. Dergelijke isolaties zijn gelijk aan de isolatie van een bakstenen muur van 25 cm dik. De isolerende werking van elementen die volgens het doe-het-zelf-principe worden vervaardigd, komt overeen met een bakstenen muur van 12 cm dik. Dit kan nog worden verhoogd met een speciale isolatie tussen de bekledingsplaten van de elementen (afb. 3 en 4).
AFBEELDING 3
AFBEELDING 4
Perlietpleister met gips - ter plaatse aangebracht - met een dikte van 3 cm komt overeen met de thermische isolatie van een bakstenen muur met een dikte van 10 cm. Deze pleister wordt gemaakt door in 20 liter dun kalkmelk ongeveer evenveel perlietmeel te mengen en te roeren totdat de massa de consistentie van mortel heeft bereikt. Voor het harden moet - vlak voor gebruik - 1,5 m scheppen gips worden toegevoegd. De mengverhouding is dan goed als de perlietpleister in droge toestand een geluid geeft bij het kloppen, maar er nog een vinger in kan worden gedrukt. Door te veel gips toe te voegen, zal de thermische isolatie afnemen. Als vulstoffen komen restanten van isolatiematerialen, restanten van schuimmaterialen en restanten van kurk in aanmerking. De mengverhouding is 1 : 1.
Ongeacht welke oplossing wij aanvaarden, moet de isolatie aan de binnenzijde van de buitenmuur worden aangebracht, omdat het „harige” oppervlak van de muur betere hechtings- en verbindingsomstandigheden biedt. De isolatielaag moet al vóór het aanbrengen van de binnenbekleding op het liggende element worden aangebracht. Men moet erop letten dat de oppervlakken waarop later de binnenbekleding zal aansluiten schoon blijven. Het kant-en-klare isolatiemateriaal moet uit de emmer worden gegoten, omdat het hechtingsoppervlak dan minder vuil wordt. Het materiaal wordt met een rei gladgestreken. Volledige vulling van de tussenruimte is niet verplicht; er kan ook een luchtlaag achterblijven. De binnenbekleding kan pas na volledige droging van het isolatiemateriaal op zijn plaats worden gebracht. Pas dan mogen nagels worden ingeslagen, nadat wij ons ervan hebben overtuigd dat het isolatiemateriaal volledig aan de tegenoverliggende zijde hecht. Na de isolatie kunnen de elementen alleen liggend worden vervoerd (buitenzijde naar beneden) (afbeelding 3 en 4)
Pergola (venok)
De pergola is een geliefde plek in de tuin met veel schaduw en lucht. Zij kan uit verschillende soorten materialen worden vervaardigd. Het best voldoet aan de esthetische eisen van de tuin een combinatie van ijzer en planken. Ook het materiaal van de staanders kan verschillend zijn: stalen buis, eternietbuis, natuursteen of hout. De liggers kunnen van hout of van profielijzer worden gemaakt. De dwarslatten worden altijd van hout gemaakt. Een volledig van hout gemaakte pergola is zeer duur en vereist bovendien, vanwege de uitvoering, verbindingen en knooppunten, ook een zekere vakkennis. Zij moet zorgvuldig worden samengesteld zodat er zich nergens water ophoopt en er geen vroegtijdige verrotting van de dragende constructie ontstaat.
Hierna geven wij een beschrijving van de uitvoering van een pergola met ijzeren dragende elementen en houten latten (afb. 5)
AFBEELDING 5
De eerste stap is het maken van de ijzeren draagconstructie. De steunpalen worden vervaardigd uit U-profielen 80 x 45 x 6 mm. De afstand tussen de draagpalen moet 60 cm zijn. De pergola’s worden daarentegen bevestigd met gelaste profielen, en wel onderaan met plat ijzer met afmetingen 25 x 5 mm, en bovenaan met een U-profiel met afmetingen 80 х 6 mm. De paarsgewijze palen moeten onderling 3 m uit elkaar staan, en het aantal paren hangt af van de gewenste lengte van de pergola. Vanwege het eigen gewicht en de winddruk moeten de steunpalen worden geplaatst in zorgvuldig uitgevoerde betonnen funderingen met aanduiding B 70, afmetingen 120 x 70 x 60cm. De hoogte van de palen boven het maaiveld moet 2,4 m zijn, en onder het maaiveld 0,6 m.
De dragers waarop de latten worden geplaatst, worden vervaardigd uit U-profielen met afmetingen 50 x 38 х 5 mm. Hierop moeten dubbele L-profielen met afmetingen 50 x 50 x 5 mm worden gelast, met een hart-op-hart afstand van 40 cm en een onderlinge afstand tussen de paren L-profielen van 45 mm. Deze paren L-profielen dragen het bovenste raster van de pergola, samengesteld uit houten latten (bij voorkeur van eikenhout) met afmetingen 18 x 4,5 x 180 cm, dat met een tussenafstand van 40 cm wordt bevestigd met bouten М8 x 100 en moeren. De ijzeren delen moeten worden voorzien van een dubbele miniumgrondlaag, afwerklaag zwarte verf en lak. De houten oppervlakken moeten eveneens worden voorzien van kleurloze lak (voor boten).
Een pergola kan in de tuin of ergens vrijstaand worden geplaatst, maar we kunnen haar eventueel ook tegen een gebouw aanbrengen. De ligging van de pergola moet zo worden bepaald dat zij op een bepaald moment van de dag als schaduwrijke rustplaats kan dienen en op een ander moment in de zon. Belangrijk is ook dat we vanuit de pergola zicht hebben op de mooiste delen van de tuin. Een pergola in de tuin heeft de werking van een verticaal element en kan daardoor bepaalde delen van de ruimte ook afbakenen. Een pergola die aan het gebouw is gekoppeld, breidt de binnenruimten in feite uit en neemt hun functies over, omdat zij van het voorjaar tot de herfst zo goed als voor gezins-
de woonkamer onder de blote hemel.
Het oppervlak onder de pergola verdient aanbeveling te worden afgewerkt met een stevige bekleding van stenen of betonnen platen. Een pergola is in feite een uitgewerkte vorm van een steunconstructie, die wordt gebouwd voor klimplanten en een schaduwrijke wandelgang vormt voor ontspanning in het groen.
Haard in de tuin
Een bijzonder geliefde plek op zomeravonden in de tuinen van vakantiehuisjes, en ook in de grotere tuinen van stedelijke gezinswoningen, is de vuurplaats in de tuin. Aangezien er verschillende soorten vuurplaatsen kunnen worden gebouwd, zullen we er enkele beschrijven.
De haard naast de muur (naast de omheiningsmuur) wordt zo gebouwd dat hij de terrasafscheiding vervangt en een keermuur van natuursteen vormt. De kookplaat wordt van steen of eventueel van baksteen gemaakt, en de schoorsteen moet worden vervaardigd uit staalplaat met een dikte van ongeveer 1mm. De plaat moet, ter bescherming tegen roest, met olie worden ingesmeerd en boven het vuur moeten we de olie laten inbranden. De hoogte van de schoorsteen moet groter zijn dan de hoogte van de keermuur, en aan beide zijden moeten we platen voor rookafleiding aanbrengen. Het stenen oppervlak direct onder het vuur moet zo worden aangelegd dat het poreus is, zodat ook aan de onderzijde lucht kan stromen. In het oppervlak boven het vuur moeten haken worden aangebracht om de ketel op te hangen.
We zullen de keermuur beter benutten en hij zal veel mooier zijn als we op het langere, vrije deel een opening voor bloemen maken. Op deze plek kan echter ook een ruimte voor vlammen worden aangebracht, of door het plaatsen van een vlakke steen (als die te ruw is, moet hij met beton worden vlakgemaakt) kan een tafeldeel worden verkregen (afb. 6, 1. deel).
AFBEELDING 6
Deze oplossing kunnen we toepassen op plaatsen die volledig los van het gebouw liggen, in aansluiting op een stenen omheining of een park.
Vrije haard met metalen delen
De basisconstructie van een vrijstaand haardvuur met metalen onderdelen is een rek van L-profielen met afmetingen 30/30 mm. Op de draagconstructie - die wordt samengesteld met klinknagels, bouten of lassen - moet een afzuigkap voor de afvoer van rookgassen van staalplaat of eterniet worden geplaatst. De draagconstructie, resp. de poten, worden gespreid opgesteld in betonnen blokken die ter plaatse worden gemaakt of later op de grond worden geplaatst. Men moet erop letten dat de vlam het eterniet niet bereikt, omdat het dan zal barsten. Metalen platen moeten ter bescherming met olieverf worden gecoat. Het is aan te bevelen deze platen tijdens de winter te demonteren.
Aan de onderzijde van de draagconstructie wordt een vuurraster geplaatst, en daarboven een grillrooster om op te bakken. Als we in de poten gaten op verschillende hoogten boren, kunnen we de hoogte van het rooster, resp. de grill, instellen (afb. 7).
AFBEELDING 7
Vrijstaande haard van vooraf vervaardigde elementen
Dergelijke elementen worden het eenvoudigst vervaardigd uit betonelementen. Eenvoudigere kunnen ook worden gemaakt en samengesteld uit allerlei elementen, bij voorkeur van poreus beton met slakken. Als ze slechts tijdelijk worden gemaakt, volstaat het ze zorgvuldig op elkaar te plaatsen of ze eventueel met draad te verbinden. Op het bovenvlak van de stookplaats - die zonder deksel is en op een kast lijkt - moet een dicht rooster worden geplaatst, en aan de onderzijde moet een luchtopening worden gelaten. Als we ook een grill willen, moet op halve hoogte van de stookplaats nog een rooster worden aangebracht. In het eerste geval bevindt het vuur zich boven het rooster, en in het tweede tussen twee roosters, terwijl boven het vuur de grill ligt. Natuurlijk moet ter hoogte van het vuurooster een opening worden gelaten voor het inbrengen van brandstof. Door de onderste luchtopening te verkleinen kan de verbranding worden geregeld (afb. 6, 2. deel).
Het is aan te bevelen ook een aparte mal te maken voor het vervaardigen van haardelementen. In deze mallen wordt slakkenbeton gegoten en na verdichting verkrijgt men de geprefabriceerde elementen. Door deze elementen eenvoudig op elkaar te stapelen kan een vrijstaande haard worden samengesteld.
En tenslotte enkele adviezen:
Boven de haard mag geen loofhout staan. In de buurt van de haard mogen geen brandbare stoffen worden bewaard. Men moet zich ook verwijderen van het gebouw en het bos. Na het stoken, voordat wij de haard verlaten, moet worden gecontroleerd of er nog gloeiend materiaal in de verbrandingsruimte is, en alleen als wij alle veiligheidsmaatregelen hebben genomen, mogen wij de haard verlaten. Brandhout dat in de verbrandingsruimte is achtergelaten, zal tot het volgende stoken zeker droog blijven.
Naast de haard kunnen mooie zitplaatsen en een pad van tegels van gekleurd beton worden gemaakt. De zitplaats kan worden gebruikt voor een kleinere haard (afb. 8).
AFBEELDING 8