Οι εξοχικές κατοικίες είναι πολύ δημοφιλείς, και ιδίως εκείνες που είναι κατασκευασμένες από ξύλο. Ωστόσο, η τιμή αυτών των σπιτιών είναι πολύ υψηλή. Οι υψηλές τιμές μπορούν να μετριαστούν με την κατασκευή των στοιχείων με τη λογική «φτιάξ’ το μόνος σου».
Η κατασκευή των δομικών στοιχείων πρέπει να ξεκινά με τη διαστασιολόγησή τους. Κατά τούτο, εκτός από τον εύκολο χειρισμό, πρέπει να ληφθεί υπόψη και η ορθολογική αξιοποίηση των υπαρχόντων υλικών. Σημαντικό είναι επίσης να λαμβάνεται υπόψη ότι κατά την κατασκευή τα στοιχεία μπορεί να μετακινηθούν από έναν άνθρωπο και να μεταφερθούν από δύο. Οι διαστάσεις πρέπει να είναι εναρμονισμένες με το δομικό module των 30 cm, δηλαδή να είναι ακέραια πολλαπλάσια του αριθμού 30, όπως π.χ. 1,20 m, 90 cm, 2,10 cm. Η αρχή αυτή ισχύει και για τις θύρες, τα παράθυρα κ.λπ. Ξεκινάμε τις εργασίες με την κατασκευή του σκελετού των στοιχείων. Πρέπει να καταρτιστεί κατάλογος του απαραίτητου υλικού με τις διαστάσεις και τα στοιχεία να τακτοποιηθούν σε πίνακα. Αν είναι δυνατόν, πρέπει να γίνει σχέδιο όσο το δυνατόν περισσότερων στοιχείων σε κλίμακα 1:1. Στις μηκών διαστάσεις πρέπει να προστεθούν μήκη για δέσιμο και επικαλύψεις. Τους κατακόρυφους φορείς των στοιχείων του σκελετού στις ακμές τους στερεώνουμε με τάκους, ενώ τους μεσαίους με κοντούς πείρους (σχ. 1).

ΕΙΚΟΝΑ 1
Το υλικό του σκελετού είναι πριστή ελάτη, διατομής 50x50 - 25x50 mm και μήκους ανάλογα με την αντοχή του υλικού επένδυσης και το μέγεθος των πάνελ. Τα κύρια μέρη των δομικών στοιχείων είναι οι σκελετοί. Οι εγκάρσιες πήχεις έχουν ρόλο ενίσχυσης, γι’ αυτό η χρήση τους εξαρτάται από την αντοχή του υλικού επένδυσης και το μέγεθος των στοιχείων. Αυτές οι πήχεις τοποθετούνται με κοντά μόρσα και κόλληση ώστε να μην αποδυναμωθεί ο κύριος φορέας. Αν το χρησιμοποιούμενο υλικό επένδυσης είναι λεπτό, τότε πρέπει να κατασκευαστούν και διαγώνιες ενισχύσεις. Τα σημεία των παραθύρων και των θυρών, ήδη κατά τη συναρμολόγηση, πρέπει να διαμορφώνονται με κατακόρυφους και οριζόντιους φορείς, λαμβάνοντας υπόψη τις διαστάσεις σύνδεσης.
Επένδυση
Τα έτοιμα πλαίσια μπορούμε να τα επενδύσουμε με τέσσερις τρόπους: εξωτερικά με καμπύλες σανίδες και εσωτερικά με πλάκες από ινοσανίδα, ή εξωτερικά και εσωτερικά με πλάκες από ινοσανίδες· εξωτερικά με επένδυση και εσωτερικά με πλάκες από μοριοσανίδα και τέλος συνδυασμένα (σανίδες, πλάκες από ινοσανίδα, μοριοσανίδες και επένδυση). Μοριοσανίδα και κοπή κατά παραγγελία μπορείτε να παραγγείλετε στη σελίδα Uslužno sečenje iverice
Συνδυασμός με σανίδες και πλάκες. Για την εξωτερική επένδυση είναι κατάλληλη η εμπορική ποιότητα στρογγυλών σανίδων. Οι σανίδες τοποθετούνται οριζόντια, από κάτω προς τα πάνω, και στερεώνονται με καρφιά στο πλαίσιο. Οι ακμές των σανίδων που εφάπτονται μεταξύ τους διαμορφώνονται με επικάλυψη ή σε μορφή στέγης με σχιστόπλακες. Πρέπει να γνωρίζουμε ότι οι στρογγυλές σανίδες είναι κωνικές, δηλαδή δεν έχουν σε όλο το μήκος το ίδιο πλάτος, και ότι λόγω των καμπύλων δακτυλίων ανάπτυξης παραμορφώνονται εύκολα. Η παράλληλη κατεργασία των πλευρών των σανίδων πρέπει να αρχίζει από το στενότερο άκρο. Την κατεργασία των πλευρικών επιφανειών για τις συνδέσεις των σανίδων μπορούμε να την εκτελέσουμε με λοξά τοποθετημένο κυκλικό πριόνι (σχ. 1).
Πρέπει να δίνεται προσοχή κατά το κάρφωμα των καρφιών, επειδή οι σανίδες στις άκρες είναι λεπτές και σπάνε εύκολα. Δεν συνιστούμε τη χρήση σανίδων από τις οποίες δεν έχει αφαιρεθεί ο φλοιός, παρότι κατά καιρούς μπορούν να βρεθούν και αυτές στα καταστήματα. Για την εσωτερική επένδυση πρέπει να χρησιμοποιούνται πλάκες από ξυλοΐνες (ινοσανίδα).
Τα επιμέρους στοιχεία του κτιρίου μπορούν να στερεωθούν μεταξύ τους με γόμφους, εσωτερικές και εξωτερικές επενδυτικές τάβλες. Τα άκρα των πλακών πρέπει να συνεχίζονται χωρίς κενό και στο σημείο της σύνδεσης, στην αριστερή πλευρά του υλικού, πρέπει να κολληθεί επενδυτική ταινία από το ίδιο υλικό. Το πλάτος της ταινίας πρέπει να είναι δεκαπλάσιο του πάχους.
Συνδυασμός πλάκα-πλάκα. Η πολυετής εμπειρία έχει αποδείξει την ανθεκτικότητα της πλάκας από ξυλοΐνες. Η χρήση αυτών των πλακών είναι πολυδιάστατη και είναι σημαντικά φθηνότερες από τις κόντρα πλακέ. Όμως, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ξεχνάμε τα νεύρα ενίσχυσης, τα οποία, πέρα από το ότι ενισχύουν το πλαίσιο, αποτρέπουν την παραμόρφωση της πλάκας. Δεν πρέπει να αφήνουμε μεγαλύτερα τμήματα χωρίς ενίσχυση, γιατί αργά ή γρήγορα θα προκύψει παραμόρφωση και αυτό θα αλλοιώσει την εμφάνιση της επίπεδης επιφάνειας.
Οι πλάκες στερεώνονται με συγκόλληση. Προϋπόθεση για καλή πρόσφυση της κόλλας είναι μια καθαρή επιφάνεια. Η τραχιά πλευρά της πλάκας στα σημεία συγκόλλησης πρέπει να γίνει ακόμη πιο τραχιά με συρματόβουρτσα ή με χαλύβδινο φύλλο. Δεν συνιστούμε στερέωση με καρφιά, επειδή το κεφάλι του καρφιού μπορεί να χαλαρώσει λόγω της κίνησης και της παραμόρφωσης της πλάκας και έτσι να δημιουργήσει κηλίδες σκουριάς. Κατά τη συγκόλληση, όσο δένει η κόλλα, η επένδυση πρέπει να στερεώνεται με υποθέματα για καρφιά κατασκευασμένα από υπολείμματα πλακών.
Οι σύγχρονες κόλλες είναι πολύ αξιόπιστες, αλλά αν είναι απαραίτητο, είναι προτιμότερο να χρησιμοποιούνται ξυλόβιδες με μπρουναρισμένες ή επιμεταλλωμένες με κάδμιο κεφαλές, καθώς και οι ορειχάλκινες. (Μπρούναρισμα: η βίδα πρέπει να θερμανθεί μέχρι να αλλάξει χρώμα και κατόπιν να βυθιστεί σε λάδι· μόλις βγει από το λάδι, πάνω από κάρβουνα ή φλόγα αερίου, να αφεθεί το λάδι να καεί. Αυτό να επαναλαμβάνεται μέχρις ότου η βίδα, σε ξηρή κατάσταση, αποκτήσει λαμπερό μαύρο χρώμα. Προσοχή! Η εργασία αυτή είναι πολύ επικίνδυνη, επειδή μπορεί να προκαλέσει πυρκαγιά ή ατυχήματα, και γι’ αυτό μπορεί να εκτελείται μόνο σε κατάλληλα εξοπλισμένα εργαστήρια).
Τα στοιχεία επενδυμένα με πλάκες lesonit στερεώνονται επίσης με ξύλινα πείρα. (Η βαθμιδωτή διαμόρφωση της επένδυσης με αυτές τις πλάκες είναι δύσκολο να εκτελεστεί.) Αν από την εξωτερική πλευρά στερεώνουμε ισχυρές επικαλυπτόμενες πήχεις με βίδες (60x25 mm), τότε στις επίπεδες συνδέσεις των εσωτερικών τοίχων δεν χρειάζεται άλλη επικάλυψη. Τα στοιχεία, αφού αλειφθούν με λινέλαιο, βάφονται εξωτερικά με ελαιόχρωμα και εσωτερικά με βερνίκι.
Συνδυασμός μοριοσανίδας και επένδυσης lamberija. Για την εσωτερική επένδυση χρησιμοποιούνται πλάκες μοριοσανίδας, ενώ για την εξωτερική η λεγόμενη lamberija (επένδυση από πλανισμένη και αυλακωτή ελατοξυλεία) με λοξοκομμένες ακμές στη σύνδεση.
Οι σανίδες επένδυσης από lamberija τοποθετούνται ακριβώς η μία δίπλα στην άλλη, στερεώνονται κάθετα κάτω από το υλικό των πήχεων. Στα σημεία σύνδεσης οι πήχεις μπαίνουν ο ένας μέσα στον άλλον και έτσι πραγματοποιείται επικάλυψη. Τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά, οι ξύλινες επιφάνειες παραμένουν επίπεδες, ειδικοί πήχεις επικάλυψης δεν χρειάζονται, μόνο επάνω και κάτω είναι απαραίτητοι τελικοί πήχεις, οι οποίοι τοποθετούνται οριζόντια και στερεώνονται με βίδες. Αυτή η λύση είναι η πιο ανθεκτική. Η θερμομονωτική και αερομονωτική ικανότητα αυτής της λύσης αντιστοιχεί σε τοίχο από τούβλα πάχους 12 cm. Ο αεροχώρος του σκελετού αυξάνει περαιτέρω και βελτιώνει το μονωτικό αποτέλεσμα. Κατά τη συναρμολόγηση των στοιχείων, η πίσω αυλακωτή σανίδα τοποθετείται μόνο κατά την εγκατάσταση, από την επάνω πλευρά, στη θέση της.
Συνδυασμένη λύση. Αυτή η λύση είναι στην πραγματικότητα συνδυασμός των τριών στοιχείων που περιγράφηκαν μέχρι τώρα. Η βόρεια και η βορειοδυτική πλευρά του κτιρίου, που εκτίθενται περισσότερο στις ατμοσφαιρικές επιδράσεις, πρέπει να επενδυθούν με πλάκες νοβοπάν. Σε αυτές τις πλευρές δεν πρέπει να τοποθετηθούν πόρτες και παράθυρα. Για να αποκτήσουν εσωτερικά επίπεδες συνδεδεμένες επιφάνειες των στοιχείων, πρέπει να επενδυθούν με πλάκες από ξυλοΐνες. Στην εξωτερική πλευρά, που είναι στραμμένη προς τον κήπο, η οποία είναι η καλύτερα προστατευμένη και την οποία χρησιμοποιούμε περισσότερο - όπου βρίσκονται τα περισσότερα ανοίγματα (πόρτες, παράθυρα) - πρέπει να τοποθετηθεί επένδυση από σανίδες. Αλλά είναι διακοσμητική και κυρτή σανίδα.
Στις επίπεδες και ενιαίες εσωτερικές επιφάνειες του τοίχου όπου τοποθετείται έπιπλο - πρέπει να χρησιμοποιείται ινοσανίδα για επένδυση. Στον εσωτερικό τοίχο της εισόδου, είναι καλύτερο να τοποθετηθεί ξύλινη επένδυση, γιατί επάνω της τοποθετούνται πιο εύκολα ράφια, κρεμάστρες κ.λπ. Είναι πολύ >>κομψή<< και διακοσμητική λύση αν οι επενδύσεις των πλευρικών τοίχων είναι λείες, ενώ οι επενδύσεις του τοίχου της εισόδου και του απέναντί του είναι από ξύλινη επένδυση.
Το πρώτο βήμα για την προστασία των κατασκευασμένων στοιχείων είναι η εφαρμογή βασικής προστατευτικής επίστρωσης από θερμασμένο και αραιωμένο λινελαίο βερνίκι. Η επίστρωση εφαρμόζεται μόνο στις επιφάνειες που έχουν προηγουμένως καθαριστεί από σκόνη και ρύπους και έχουν λειανθεί. Το βασικό αστάρι μπορεί να είναι κάποιο λιπαρό διαλυτικό. Η θέρμανση μπορεί να πραγματοποιηθεί με ασφάλεια αν θερμάνουμε ένα καθαρό τούβλο λίγο πιο μακριά από τη σόμπα και πάνω σε αυτό τοποθετήσουμε το υλικό για το βασικό αστάρι μέσα σε μεταλλικό δοχείο.
Μετά την πλήρη ξήρανση, οι επιφάνειες πρέπει να λειανθούν ξανά και να επικαλυφθούν με βερνίκι (ή με χρώμα για εξωτερικές επιφάνειες στην επιθυμητή απόχρωση.) Η χρήση βερνικιού, λόγω της γυαλάδας, δεν είναι πάντα ευνοϊκή, ιδιαίτερα στις εσωτερικές επίπεδες επιφάνειες τοίχων. Στην επένδυση τοίχου, όμως, το πιο διακοσμητικό αποτέλεσμα θα το έχει ακριβώς το βερνίκι. Σε έναν επίπεδο εσωτερικό τοίχο προτείνουμε τη χρήση χρώματος σε απαλό παστέλ τόνο. Οι λείοι τοίχοι μπορούν να επενδυθούν και με ταπετσαρία. Στις επιφάνειες μπορούμε να κολλήσουμε και μόνοι μας ποιοτικές αυτοκόλλητες ταπετσαρίες.
Μηχανισμοί για το κλείσιμο θυρών και παραθύρων
Η διαμόρφωση των θέσεων για πόρτες και παράθυρα έχει ήδη περιγραφεί. Η θέση αυτών μπορεί να καθοριστεί κατά βούληση. Οι διαστάσεις ορισμένων από τους μηχανισμούς κλεισίματος ανοιγμάτων, που μπορούν να βρεθούν στα καταστήματα, είναι οι εξής:
Ύψος: από 60 сm έως 240 сm (σταδιακά ανά 30 cm)
Πλάτος: από 60 cm έως 180 cm (ανά 30 cm)
Το πλεονέκτημα αυτών των κλεισμάτων είναι ότι μπορούν εύκολα να τοποθετηθούν και σε σχετικά λεπτά στοιχεία. Μετά τη στερέωση και τη σταθεροποίησή τους, χρειάζεται να τοποθετηθούν μόνο οι αναδιπλούμενες πήχεις και είναι ήδη έτοιμα για λειτουργία. Τα παράθυρα είναι μονόφυλλα, αλλά με διπλό υαλοπίνακα. Οι εξώθυρες είναι με διπλά τοιχώματα και εφοδιασμένες με θυρίδα παρατήρησης. Μερικές διαστάσεις θυρών, αντίστοιχα παραθύρων:
παράθυρο 60 х 120 cm
οριζόντιο παράθυρο 120 x 60 cm
μεγάλο παράθυρο 120 x 120 cm
Εξώθυρες 85х202,5 cm (με κλειδαριά ασφαλείας, επένδυση από καφέ ινοσανίδα εσωτερικά και από την εξωτερική πλευρά με διακοσμητική επένδυση από πεύκο, με θυρίδα παρατήρησης και διακοσμητική πήχη.)
Πόρτες για το μπάνιο, για την κουζίνα και, ενδεχομένως, για το χολ σε διαστάσεις 60х202,5 cm (με επένδυση από ινοσανίδα, συμπαγείς πόρτες με κάσα.
Στέγη
Για την απλούστευση της κατασκευής και την αύξηση της αντοχής της ξύλινης στέγης από ξυλεία ελάτης, δεν συνιστούμε λύσεις με μόρσα. Πρέπει να κοπεί το ποιοτικό υλικό σε μήκη που αντιστοιχούν στο άνοιγμα, να κατασκευαστούν οι απαραίτητες εγκοπές και μόρσα και, στην αντίθετη πλευρά από την ένωση, να συνδεθούν με καρφιά και με ένα κομμάτι σανίδας (από πυκνές ίνες) ή με αποκόμματα ινοσανίδων (σχ. 2) Μερικά καρφιά πρέπει να είναι διαμπερή. Η κλίση της στέγης για αμιαντοτσιμέντο είναι 20-25°. Στα πλευρικά τοιχώματα και στη στέγη πρέπει να κατασκευαστεί αυλάκι 0,5 cm για την έδραση. Τους φορείς της στέγης τους στερεώνουμε μεταξύ τους με πήχεις, οι οποίοι ταυτόχρονα χρησιμεύουν και για τη στερέωση του αμιαντοτσιμέντου, ενώ προς τα πλευρικά τοιχώματα με μεταλλικές πλάκες. Μετά την κάλυψη της στέγης, πρέπει να επενδυθεί και η κάτω πλευρά του στεγάστρου.

ΕΙΚΟΝΑ 2
Οροφή
Για την εσωτερική επένδυση της οροφής προτείνουμε ινοσανίδα, και για τη θερμομόνωση λεπτό στρώμα καλαμιού από πάνω. Την ινοσανίδα τη στερεώνουμε από την κάτω πλευρά με βίδες για ξύλο, και τον χώρο της σοφίτας τον επενδύουμε με στρώση καλαμιού πάχους 5 cm. Το καλάμι, προς τη σοφίτα, πρέπει να επικαλυφθεί με τσιμεντοπερλιτική σοβά. (Μετά τον σοβατίσμα δεν επιτρέπεται να επιβαρυνθεί η οροφή!) Μετά από αυτό μπορεί να γίνει η επένδυση της στέγης. Σημαντικό! Η ξυλεία πρέπει να εμποτιστεί για προστασία από φωτιά και μύκητες.
Μόνωση
Η μόνωση μεταξύ του εσωτερικού και του εξωτερικού τοίχου των ξύλινων σπιτιών είναι συνήθως κάποιο μονωτικό υλικό και ένα διάκενο αέρα. Τέτοιες μονώσεις είναι ίδιες με τη μόνωση τοίχου από τούβλα πάχους 25 cm. Η μονωτική ικανότητα των στοιχείων που κατασκευάζονται με τη μέθοδο «κάν’ το μόνος σου» αντιστοιχεί σε τοίχο από τούβλα πάχους 12 cm. Αυτό μπορεί να αυξηθεί ακόμη περισσότερο με ειδική μόνωση μεταξύ των επενδυτικών πλακών των στοιχείων (σχ. 3 και 4).

ΕΙΚΟΝΑ 3

ΕΙΚΟΝΑ 4
Γύψινος περλιτικός σοβάς - κατασκευασμένος επιτόπου τοποθέτησης - πάχους 3 cm αντιστοιχεί στη θερμομονωτική ικανότητα τοίχου από τούβλα πάχους 10 cm. Τέτοιος σοβάς παρασκευάζεται έτσι ώστε σε 20 λίτρα αραιού ασβεστογάλακτος να αναμιγνύεται περίπου η ίδια ποσότητα αλευριού περλίτη και να ανακατεύεται ώσπου η μάζα να αποκτήσει τη σύσταση κονιάματος. Για τη σκλήρυνση πρέπει να προστεθεί - αμέσως πριν από τη χρήση - 1,5 m φτυαριές γύψου. Η αναλογία ανάμιξης είναι τότε καλή, αν ο περλιτικός σοβάς σε ξηρή κατάσταση δίνει ήχο κατά το χτύπημα, αλλά μπορεί ακόμη να πιεστεί μέσα του το δάχτυλο. Η προσθήκη υπερβολικής ποσότητας γύψου θα μειώσει τη θερμομόνωση. Ως πληρωτικά μπορούν να χρησιμοποιηθούν υπολείμματα μονωτικών υλικών, υπολείμματα αφρωδών υλικών, καθώς και υπολείμματα φελλού. Η αναλογία ανάμιξης είναι 1 : 1.
Ανεξάρτητα από το ποια λύση υιοθετούμε, η μόνωση πρέπει να τοποθετηθεί στην εσωτερική επιφάνεια του εξωτερικού τοίχου, επειδή η «τριχωτή» επιφάνεια του τοίχου εξασφαλίζει καλύτερες συνθήκες πρόσφυσης και σύνδεσης. Το μονωτικό στρώμα πρέπει να εφαρμοστεί στο οριζόντια τοποθετημένο στοιχείο πριν ακόμη από την τοποθέτηση της εσωτερικής επένδυσης. Πρέπει να δοθεί προσοχή ώστε οι επιφάνειες, όπου αργότερα θα εδράζεται η εσωτερική επένδυση, να παραμείνουν καθαρές. Το έτοιμο μονωτικό υλικό πρέπει να χυθεί από τον κουβά, γιατί έτσι η επιφάνεια για επικόλληση θα λερώνεται λιγότερο. Το υλικό ισοπεδώνεται με πήχη. Δεν είναι υποχρεωτική η πλήρης πλήρωση του διακένου, μπορεί να παραμείνει και στρώμα αέρα. Η εσωτερική επένδυση μπορεί να τοποθετηθεί στη θέση της μόνο μετά την πλήρη ξήρανση του μονωτικού υλικού. Μόνο τότε επιτρέπεται να καρφώνονται τα καρφιά, αν έχουμε βεβαιωθεί ότι το μονωτικό υλικό έχει πλήρως συνδεθεί με την αντίθετη πλευρά. Μετά τη μόνωση, τα στοιχεία μπορούν να μεταφέρονται μόνο σε οριζόντια θέση (η εξωτερική πλευρά προς τα κάτω) (εικόνα 3 και 4)
Πέργκολα (στεφάνι)
Η πέργκολα είναι αγαπημένο μέρος στον κήπο, με πολλή σκιά και αέρα. Μπορεί να κατασκευαστεί από διάφορα υλικά. Πιο πολύ ανταποκρίνεται στις αισθητικές απαιτήσεις του κήπου ο συνδυασμός σιδήρου και σανίδων. Το υλικό των στύλων μπορεί επίσης να είναι διαφορετικό: χαλυβδοσωλήνας, σωλήνας από eternit, φυσική πέτρα ή ξύλο. Οι δοκοί μπορούν να κατασκευαστούν από ξύλο ή από μορφοσίδηρο. Οι εγκάρσιες πήχεις κατασκευάζονται πάντοτε από ξύλο. Η πέργκολα εξ ολοκλήρου από ξύλο είναι πολύ ακριβή και, επιπλέον, λόγω της κατασκευής, της σύνδεσης και των κόμβων απαιτεί και ορισμένη τεχνική εξειδίκευση. Πρέπει να συναρμολογηθεί προσεκτικά ώστε να μη συγκεντρώνεται νερό σε ορισμένα σημεία και να μην προκύψει πρόωρη σήψη της φέρουσας κατασκευής.

Στη συνέχεια, θα δώσουμε περιγραφή της κατασκευής πέργκολας με σιδερένια φέροντα στοιχεία και ξύλινες πήχεις (σχ. 5)

ΣΧΗΜΑ 5
Το πρώτο βήμα είναι η κατασκευή της σιδερένιας φέρουσας κατασκευής, Οι υποστηρικτικοί στύλοι κατασκευάζονται από U δοκούς 80 x 45 x 6 mm. Η απόσταση μεταξύ των φερόντων στύλων πρέπει να είναι 60 cm. Οι πέργκολες, ωστόσο, στερεώνονται με συγκολλημένα προφίλ, και μάλιστα κάτω με επίπεδο σίδηρο διαστάσεων 25 x 5 mm, και επάνω με προφίλ U διαστάσεων 80 х 6 mm. Τα ζεύγη στύλων πρέπει να απέχουν μεταξύ τους 3 m, ενώ ο αριθμός των ζευγών εξαρτάται από το επιθυμητό μήκος της πέργκολας. Λόγω του ίδιου του βάρους τους και λόγω της πίεσης του ανέμου, οι υποστηρικτικοί στύλοι πρέπει να τοποθετούνται σε προσεκτικά κατασκευασμένα θεμέλια από σκυρόδεμα σήμανσης B 70, διαστάσεων 120 x 70 x 60cm. Το ύψος των στύλων πάνω από το επίπεδο του εδάφους πρέπει να είναι 2,4 m, και κάτω από το επίπεδο 0,6 m.
Οι φορείς πάνω στους οποίους τοποθετούνται οι πήχεις κατασκευάζονται από προφίλ U διαστάσεων 50 x 38 х 5 mm. Πάνω σε αυτά πρέπει να συγκολληθούν διπλά προφίλ L διαστάσεων 50 x 50 x 5 mm με απόσταση αξόνων 40 cm και μεταξύ τους απόσταση του ζεύγους των προφίλ L ίση με 45 mm. Αυτά τα ζεύγη προφίλ L φέρουν το άνω πλέγμα της πέργκολας, αποτελούμενο από ξύλινους πήχεις (κατά προτίμηση από δρυ) διαστάσεων 18 x 4,5 x 180 cm, το οποίο στερεώνεται ανά απόσταση 40 cm με κοχλίες М8 x 100 με παξιμάδια. Τα σιδερένια μέρη πρέπει να επικαλυφθούν με διπλή αντισκωριακή βάση μινίου, τελική μαύρη βαφή και βερνίκι. Οι ξύλινες επιφάνειες πρέπει επίσης να επικαλυφθούν με άχρωμο βερνίκι (για σκάφη).
Η πέργκολα μπορεί να τοποθετηθεί στον κήπο ή κάπου ανεξάρτητα, και μπορούμε ενδεχομένως να την τοποθετήσουμε και δίπλα στο κτίριο. Η θέση της πέργκολας πρέπει να καθοριστεί έτσι ώστε, σε ορισμένη ώρα της ημέρας, να μπορεί να χρησιμεύσει ως τόπος ανάπαυσης στη σκιά, και σε άλλη, στον ήλιο. Σημαντικό είναι επίσης να εξασφαλίσουμε από την πέργκολα θέα προς τα ομορφότερα μέρη του κήπου. Η πέργκολα στον κήπο έχει τη δράση κατακόρυφου στοιχείου και γι’ αυτό μπορεί επίσης να οριοθετεί ορισμένα τμήματα του χώρου. Η πέργκολα που προσαρτάται στο κτίριο, στην πραγματικότητα επεκτείνει και αναλαμβάνει τις λειτουργίες των εσωτερικών χώρων, επειδή από την άνοιξη έως το φθινόπωρο μπορεί να χρησιμοποιείται, θα λέγαμε, για οικογενειακή
σαλόνι κάτω από τον ανοιχτό ουρανό.
Η επιφάνεια κάτω από την πέργκολα συνιστάται να επενδυθεί με σταθερή επένδυση από λίθινες ή σκυρόδετες πλάκες. Η πέργκολα είναι, στην πραγματικότητα, εξελιγμένη μορφή στήριξης, που κατασκευάζεται για αναρριχώμενα φυτά και αποτελεί σκιερό διάδρομο για ανάπαυση μέσα στο πράσινο.
Εστία στον κήπο
Ιδιαίτερα αγαπημένος χώρος τα καλοκαιρινά βράδια στους κήπους των εξοχικών σπιτιών, αλλά και στους μεγαλύτερους κήπους των αστικών πολυκατοικιών, είναι η εστία στον κήπο. Δεδομένου ότι μπορούν να κατασκευαστούν διάφοροι τύποι εστιών, θα περιγράψουμε μερικούς από αυτούς.

Η εστία δίπλα στον τοίχο (δίπλα στον τοίχο της περίφραξης) κατασκευάζεται έτσι ώστε να αντικαθιστά το στηθαίο της βεράντας και να αποτελεί τοιχίο αντιστήριξης από φυσική πέτρα. Η εστία κατασκευάζεται από πέτρα ή ενδεχομένως από τούβλα, ενώ η καπνοδόχος πρέπει να κατασκευαστεί από χαλύβδινο έλασμα πάχους περίπου 1mm. Το έλασμα, για προστασία από τη σκουριά, πρέπει να αλειφθεί με λάδι και πάνω από τη φλόγα να αφεθεί ώστε να ψηθεί το λάδι. Το ύψος της καπνοδόχου πρέπει να είναι μεγαλύτερο από το ύψος του τοιχίου αντιστήριξης, ενώ και στις δύο πλευρές πρέπει να τοποθετηθούν ελάσματα εκτροπής του καπνού. Η λίθινη επιφάνεια ακριβώς κάτω από τη φλόγα πρέπει να κατασκευαστεί έτσι ώστε να είναι πορώδης, ώστε να επιτρέπει τη ροή του αέρα και από την κάτω πλευρά. Στην επιφάνεια πάνω από τη φλόγα πρέπει να ενσωματωθούν γάντζοι για το κρέμασμα καζανιών.
Ο αντιστήριχος τοίχος θα αξιοποιηθεί καλύτερα και θα είναι πολύ πιο όμορφος αν στο μεγαλύτερο, ελεύθερο τμήμα κατασκευάσουμε άνοιγμα για λουλούδια. Ωστόσο, σε αυτό το σημείο μπορεί επίσης να κατασκευαστεί χώρος για φλόγα ή, με την τοποθέτηση κάποιας επίπεδης πέτρας (αν είναι υπερβολικά τραχιά, πρέπει να εξομαλυνθεί με σκυρόδεμα), μπορεί να προκύψει τμήμα σε μορφή τραπεζιού (σχ. 6, 1. μέρος).

ΕΙΚΟΝΑ 6
Αυτή τη λύση μπορούμε να την εφαρμόσουμε σε σημεία εντελώς απομακρυσμένα από το κτίριο, σε συνδυασμό με λιθόκτιστο φράχτη ή κήπο.
Ελεύθερη εστία με μεταλλικά μέρη
Η βασική κατασκευή του ελεύθερου εστιάτορα με μεταλλικά μέρη είναι ένας σκελετός από προφίλ L με διαστάσεις 30/30 mm. Πάνω στη φέρουσα κατασκευή - η οποία συναρμολογείται με πριτσίνια, κοχλίες ή συγκόλληση - πρέπει να τοποθετηθεί απαγωγός για την απομάκρυνση των καυσαερίων από χαλυβδοελάσματα ή ετερνίτη. Η φέρουσα κατασκευή, δηλ. τα στηρίγματα, τοποθετούνται με άνοιγμα μέσα σε τσιμεντόλιθους που κατασκευάζονται επί τόπου ή τοποθετούνται εκ των υστέρων στο έδαφος. Πρέπει να προσέξει κανείς ώστε η φλόγα να μη φτάσει στον ετερνίτη, γιατί θα ραγίσει. Τα μεταλλικά ελάσματα, για προστασία, πρέπει να επικαλύπτονται με ελαιώδες χρώμα. Συνιστάται αυτά τα ελάσματα να αποσυναρμολογούνται κατά τον χειμώνα.
Στη βάση της φέρουσας κατασκευής τοποθετείται σχάρα φλόγας και πάνω από αυτήν ψησταριά για ψήσιμο. Αν ανοίξουμε τρύπες στα πόδια σε διαφορετικά ύψη, θα μπορούμε να ρυθμίζουμε το ύψος της σχάρας, δηλαδή της ψησταριάς (σχ. 7).

ΕΙΚΟΝΑ 7
Ελεύθερη εστία από προκατασκευασμένα στοιχεία
Τέτοια στοιχεία κατασκευάζονται ευκολότερα από στοιχεία σκυροδέματος. Τα απλούστερα μπορούν να κατασκευαστούν και να συναρμολογηθούν από οποιαδήποτε στοιχεία, κατά προτίμηση από πορώδες σκυρόδεμα με σκωρία. Αν κατασκευάζονται μόνο προσωρινά, αρκεί να τα τοποθετήσουμε προσεκτικά το ένα πάνω στο άλλο ή, ενδεχομένως, να τα ενώσουμε με σύρμα. Στην επάνω επιφάνεια της εστίας - η οποία δεν έχει κάλυμμα και μοιάζει με κάποιο ντουλάπι - πρέπει να τοποθετηθεί πυκνή σχάρα, ενώ από την κάτω πλευρά πρέπει να αφεθεί άνοιγμα για αέρα. Αν θέλουμε και σχάρα ψησίματος, πρέπει να τοποθετηθεί άλλη μία σχάρα στο μισό του ύψους της εστίας. Στην πρώτη περίπτωση η φωτιά βρίσκεται πάνω από τη σχάρα, ενώ στη δεύτερη ανάμεσα σε δύο σχάρες, και πάνω από τη φωτιά βρίσκεται η σχάρα ψησίματος. Φυσικά, στο ύψος της σχάρας φλόγας πρέπει να αφεθεί άνοιγμα για την εισαγωγή καυσίμου. Με τη μείωση του κάτω ανοίγματος αέρα μπορεί να ρυθμιστεί η καύση (σχ. 6, 2. μέρος).
Συνιστάται να κατασκευαστεί και ειδικό καλούπι για την κατασκευή των στοιχείων της εστίας. Σε αυτά τα καλούπια χύνεται σκωριοσκυρόδεμα και, μετά από συμπύκνωση, προκύπτουν έτοιμα στοιχεία. Με τη στοίβαξη αυτών των στοιχείων το ένα πάνω στο άλλο μπορεί να συναρμολογηθεί μια ελεύθερη εστία.
Και στο τέλος μερικές συμβουλές:
Πάνω από την εστία δεν πρέπει να υπάρχουν φυλλοβόλα δέντρα. Κοντά στην εστία δεν πρέπει να φυλάσσονται εύφλεκτα υλικά. Επίσης πρέπει να απομακρυνόμαστε από το κτίριο και το δάσος. Μετά το άναμμα, πριν εγκαταλείψουμε την εστία, πρέπει να ελέγξουμε αν υπάρχουν στο χώρο καύσης κάρβουνα και μόνο αν έχουμε λάβει όλα τα μέτρα ασφαλείας, επιτρέπεται να εγκαταλείψουμε την εστία. Το ξύλο για καύση που αφήνεται στον χώρο καύσης θα παραμείνει σίγουρα στεγνό μέχρι το επόμενο άναμμα.
Δίπλα στην εστία μπορούν να κατασκευαστούν όμορφα καθίσματα και ένα μονοπάτι από πλάκες χρωματιστού σκυροδέματος. Το κάθισμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για μία μικρότερη εστία (σχ. 8).

ΕΙΚΟΝΑ 8