خانه‌های تعطیلاتی بسیار محبوب‌اند، به‌ویژه آن‌هایی که از چوب ساخته شده‌اند. با این حال، قیمت این خانه‌ها بسیار بالاست. می‌توان هزینه‌های بالا را با ساخت عناصر بر اساس اصل «خودت انجام بده» کاهش داد.

ساخت عناصر ساختمانی باید با تعیین ابعاد عناصر آغاز شود. در این کار، علاوه بر سهولت در جابه‌جایی، باید بهره‌برداری عقلانی از مصالح موجود نیز در نظر گرفته شود. همچنین مهم است که هنگام ساخت، عنصرها را یک نفر بتواند جابه‌جا کند و دو نفر بتوانند آن را حمل کنند. ابعاد باید با مدول ساختمانی 30 cm هماهنگ باشند، یعنی ابعاد مضرب‌های صحیح عدد 30 باشند، مانند 1,20 m، 90 cm، 2,10 cm. این اصل دربارهٔ درها، پنجره‌ها و مانند آن نیز صدق می‌کند. کار را با ساخت قاب عناصر آغاز می‌کنیم. باید فهرست مصالح لازم به‌همراه ابعاد تهیه و داده‌ها در جدول مرتب شود. در صورت امکان باید از شمار هرچه بیشتر عناصر، نقشه‌ای در مقیاس 1:1 تهیه شود. به ابعاد طولی باید طول‌های لازم برای اتصال و همپوشانی افزوده شود. تکیه‌گاه‌های عمودی قاب را در لبه‌ها با چاک‌ها و میانی‌ها را با چوب‌دندانه‌های کوتاه محکم می‌کنیم (شکل 1).

اتصال نگهدارنده‌های عمودی

شکل 1

جنس قاب از چوب نوئلِ برش‌خورده با مقطع 50x50 - 25x50 میلی‌متر است و طول آن بسته به ضخامت مادهٔ پوششی و اندازهٔ پانل‌ها تعیین می‌شود. بخش‌های اصلی عناصر ساختمان، قاب‌ها هستند. لت‌های عرضی نقش تقویت‌کننده دارند، بنابراین استفاده از آن‌ها به ضخامت مادهٔ پوششی و اندازهٔ عناصر بستگی دارد. این لت‌ها با کام‌ و زبانهٔ کوتاه و با چسب نصب می‌شوند تا عضو باربر اصلی تضعیف نشود. اگر مادهٔ پوششیِ به‌کاررفته نازک باشد، باید تقویت‌های قطری نیز اجرا شود. محل‌های پنجره و در، از همان مرحلهٔ نصب باید با اعضای عمودی و افقی شکل داده شوند، با در نظر گرفتن ابعاد اتصال.

روکش

قاب‌های آماده را می‌توان به چهار روش روکش کرد: از بیرون با تخته‌های گرد، و از داخل با صفحات الیاف چوبی، یا از بیرون و داخل با صفحات الیاف چوبی؛ از بیرون با لمبره‌کاری، و از داخل با صفحات تخته‌خرده‌چوب و در نهایت به‌صورت ترکیبی (تخته‌ها، صفحات الیاف چوبی، تخته‌خرده‌چوب و لمبره‌کاری). تخته‌خرده‌چوب و برش سفارشی را می‌توانید در صفحهٔ برش خدماتی تخته‌خرده‌چوب سفارش دهید

ترکیب با تخته‌ها و صفحه‌ها. برای روکش خارجی، کیفیت تجاری تخته‌های تخت مناسب است. تخته‌ها به‌صورت افقی، از پایین به بالا، نصب و با میخ به قاب محکم می‌شوند. لبه‌های تخته‌هایی که در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند، به‌صورت هم‌پوش یا به شکل شینگل ساخته می‌شوند. باید دانست که تخته‌های تخت تنه‌مانند هستند، یعنی در تمام طول خود یک پهنا ندارند و به‌سبب شکل‌های قوسیِ رگه‌ها به‌راحتی تغییر شکل می‌دهند. برش موازیِ پهلوهای تخته‌ها باید از سرِ باریک‌تر آغاز شود. برش لبه‌های جانبی برای اتصالات تخته‌ها را می‌توان با ارهٔ گردِ مایل‌نصب انجام داد (شکل 1).

هنگام کوبیدن میخ‌ها باید دقت کرد، زیرا تخته‌ها در لبه‌ها نازک‌اند و به‌راحتی می‌شکنند. استفاده از تخته‌هایی که پوست از آن‌ها برداشته نشده است را توصیه نمی‌کنیم؛ این نوع تخته‌ها گاه‌به‌گاه در فروشگاه‌ها نیز قابل تهیه هستند. برای پوشش داخلی باید از صفحات الیاف چوبی (لِسونیت) استفاده کرد.

اجزای مختلف ساختمان را می‌توان با کام‌وزبانه‌ها و نیز با نوارهای روی‌هم‌افتادهٔ داخلی و خارجی به یکدیگر متصل کرد. لبه‌های صفحات باید بدون درز ادامه یابند و در محل اتصال، در سمت چپ ماده باید نوار روی‌هم‌افتاده‌ای از همان جنس چسبانده شود. عرض نوار باید ده برابر ضخامت باشد.

ترکیب تخته-تخته. تجربهٔ چندین‌ساله دوام تختهٔ الیاف چوب را ثابت کرده است. کاربرد این تخته‌ها بسیار متنوع است و آن‌ها به‌مراتب ارزان‌تر از تخته‌چندلا هستند. اما هرگز نباید نوارهای تقویتی را فراموش کنیم، که علاوه بر تقویت قاب، از تغییر شکل تخته جلوگیری می‌کنند. نباید بخش‌های بزرگ را بدون تقویت رها کرد، زیرا دیر یا زود تغییر شکل رخ خواهد داد و این ظاهر سطح صاف را خراب می‌کند.

صفحات با چسب ثابت می‌شوند. شرط لازم برای چسبندگی خوب، سطحی تمیز است. سمت زبرِ صفحه را در محل‌های چسباندن باید با برس سیمی یا ورق فولادی بیشتر زبر کرد. اتصال با میخ را توصیه نمی‌کنیم، زیرا سرِ میخ ممکن است بر اثر حرکت و تغییر شکل صفحه شل شود و لکه‌های زنگ‌زدگی ایجاد کند. هنگام چسباندن، تا زمانی که چسب می‌گیرد، روکش باید با زیرمیخ‌هایی که از ضایعات صفحات ساخته شده‌اند مهار شود.

چسب‌های امروزی بسیار قابل‌اعتمادند، اما اگر لازم باشد، بهتر است از پیچ‌های چوب با سرِ برنینه یا روکش‌دار با کادمیوم، و نیز نوع برنجی آن‌ها استفاده شود. (برنینه‌کردن: پیچ باید تا تغییر رنگ گرم شود و سپس در روغن فرو برده شود؛ پس از بیرون آوردن از روغن، روی اخگر یا شعلهٔ گاز گذاشته شود تا روغن بسوزد. این کار را آن‌قدر تکرار کنید تا پیچ در حالت خشک، رنگی سیاه و براق پیدا کند. توجه! این عمل بسیار خطرناک است، زیرا می‌تواند موجب آتش‌سوزی یا حادثه شود و فقط در کارگاه‌های مجهزِ مناسب قابل انجام است).

عناصر پوشیده‌شده با صفحات لِسونیت نیز با چوب‌کوب‌ها ثابت می‌شوند. (ایجاد پوشش پله‌ای با این صفحات به‌سختی انجام می‌شود.) اگر از بیرون، لت‌های همپوشانِ محکم را با پیچ (60x25 mm) ببندیم، در آن صورت در اتصالات صاف دیوارهای داخلی نیازی به همپوشانی دیگری نیست. عناصر پس از آغشته‌سازی با روغن برزک، از بیرون با رنگ روغنی و از داخل با لاک رنگ‌آمیزی می‌شوند.

ترکیب تخته‌خرده‌چوب و لمبره. برای پوشش داخلی از صفحات تخته‌خرده‌چوب استفاده می‌شود و برای پوشش بیرونی، به‌اصطلاح لمبره (پوشش از چوب کاجِ رنده و شیارخورده) با لبه‌های پَخ‌خورده در محل اتصال.

تخته‌های پوششی از لمبریا دقیقاً چسبیده به یکدیگر نصب می‌شوند و به‌صورت عمودی زیرِ مصالحِ تخته‌کوبی ثابت می‌گردند. در محل‌های اتصال، تخته‌ها در هم فرو می‌روند و بدین ترتیب هم‌پوشانی ایجاد می‌کنند. چه از بیرون و چه از داخل، سطوح چوبی صاف باقی می‌مانند، بنابراین تخته‌های جداگانه برای هم‌پوشانی لازم نیست؛ تنها در بالا و پایین، تخته‌های پایانیِ افقی که با پیچ محکم شده‌اند ضروری هستند. این راه‌حل بادوام‌ترین گزینه است. عایق حرارتی و هوایی این راه‌حل معادل دیوار آجری با ضخامت 12 cm است. فضای هواییِ قاب، اثر عایق‌کاری را بیشتر کرده و بهبود می‌بخشد. هنگام مونتاژ عناصر، تختهٔ شیاردارِ پشتی فقط در زمان نصب، از سمت بالا، در جای خود قرار داده می‌شود.

راه‌حل ترکیبی. این راه‌حل در واقع ترکیبی از سه عنصرِ تا اینجا توضیح‌داده‌شده است. ضلع شمالی و شمال‌غربی ساختمان، که بیش از همه در معرض عوامل جوی قرار دارند، باید با صفحات نئوپان پوشانده شوند. در این ضلع‌ها نباید در و پنجره‌ای نصب شود. برای اینکه در داخل، سطوحی صاف و پیوسته از عناصر به دست آید، باید آن‌ها را با صفحات الیاف چوبی پوشاند. در سمت بیرونی که رو به باغ است، بیشترین حفاظت را دارد و بیشترین استفاده را از آن می‌کنیم - جایی که بیشتر بازشوها (درها، پنجره‌ها) قرار دارند - باید لمبه‌کوبی شود. اما یک تختهٔ تزئینی و گرد نیز وجود دارد.

برای سطوح داخلی صاف و پیوستهٔ دیوار که در آن‌ها مبلمان نصب می‌شود - باید از تختهٔ الیافی برای پوشش استفاده کرد. برای دیوار داخلیِ درِ ورودی، بهتر است از لمبریا استفاده شود، زیرا قفسه‌ها، آویزها و مانند آن به‌راحتی بر روی آن نصب می‌شوند. اگر پوشش دیوارهای جانبی صاف باشد و پوشش دیوار ورودی و دیوار روبه‌روی آن از لمبریا باشد، راه‌حلی بسیار >>elegantno<< و تزئینی است.

نخستین گام برای حفاظت از عناصر ساخته‌شده این است که بر روی آن‌ها یک لایهٔ اولیهٔ محافظ از روغن کتانِ گرم‌شده و رقیق‌شده اعمال شود. این پوشش فقط بر روی سطوحی زده می‌شود که پیش‌تر از گرد و خاک و آلودگی پاک شده و سنباده خورده‌اند. آستر اولیه می‌تواند نوعی رقیق‌کنندهٔ چرب باشد. گرم‌کردن را می‌توان با اطمینان چنین انجام داد که یک آجر تمیز را کمی دورتر از اجاق گرم کنیم و مادهٔ آستر را در یک قوطی فلزی روی آن آجر قرار دهیم.

پس از خشک‌شدن کامل، باید سطوح را دوباره سنباده زد و روی آنها لاک (یا رنگِ نمای بیرونی با تون دلخواه) زد. استفاده از لاک، به‌دلیل براقیت، همیشه مناسب نیست، به‌ویژه بر روی سطوح صاف داخلی دیوار. اما روی لمبراژ، دقیقاً لاک بیشترین اثر تزئینی را خواهد داشت. برای دیوار صاف داخلی، استفاده از رنگ با تون پاستلی ملایم را توصیه می‌کنیم. سطوح صاف را می‌توان با کاغذدیواری نیز پوشاند. همچنین می‌توانیم خودمان کاغذدیواری‌های خودچسبِ باکیفیت را روی سطوح بچسبانیم.

مکانیزم‌های بستن درها و پنجره‌ها

شکل‌دهی محل در و پنجره را پیش‌تر توضیح دادیم. موقعیت آن‌ها را می‌توان به دلخواه تعیین کرد. ابعاد برخی از مکانیزم‌های بستنِ بازشوها که می‌توان آن‌ها را از فروشگاه‌ها تهیه کرد، به شرح زیر است:

ارتفاع: از 60 սm تا 240 սm (پله‌ای به 30 cm)

عرض: از 60 سm تا 180 سm (پلکانی به فواصل 30 cm)

مزیت این بست‌ها در این است که به‌راحتی می‌توان آن‌ها را حتی در عناصر نسبتاً نازک نیز نصب کرد. پس از محکم‌کردن و ثابت‌کردن آن‌ها، فقط باید نوارهای تاشو را نصب کرد و آن‌ها آمادهٔ کار می‌شوند. پنجره‌ها تک‌لنگه‌اند، اما با شیشهٔ دوجداره. درهای ورودی دارای دیوارهٔ دوجداره‌اند و به پنجرهٔ دید مجهز هستند. چند اندازه از در، یا به‌عبارت دیگر پنجره:

پنجره 60 х 120 cm

پنجره خوابیده 120 x  60 cm

پنجره بزرگ 120 x 120 cm

درِ ورودی 85х202,5 cm (با قفل ایمنی، پوشش داخلی از تختهٔ الیافی قهوه‌ای، و از سمت بیرون با روکش تزئینی از چوب کاج، با پنجرهٔ دید و نوار تزئینی.)

درهای حمام، آشپزخانه و در صورت لزوم پیش‌اتاق، در ابعاد 60х202,5 cm (با روکش تخته الیافی، درِ توپر با چهارچوب در.

سازهٔ بام

برای ساده‌سازی ساخت و افزایش استحکام سازهٔ سقف از چوب نراد، توصیه نمی‌کنیم از اتصالات کام و زبانه استفاده شود. باید مصالح مرغوب را به طول‌هایی متناسب با دهانه برش زد، شیارها و زبانه‌های لازم را ایجاد کرد و در طرف مقابلِ محل اتصال آنها را با میخ و تکه‌ای تخته (با الیاف متراکم) یا با برش‌هایی از تخته‌های الیافی به هم متصل کرد (شکل 2). چند میخ باید عبوری باشند. شیب سقف برای ورق‌های آزبستی 20-25° است. روی دیوارهای جانبی و سازهٔ سقف باید شیار 0,5 cm برای گیراندازی ایجاد کرد. تیرهای سقف را با لت‌ها به هم متصل می‌کنیم که هم‌زمان برای تثبیت ورق‌های آزبستی نیز به کار می‌روند، و برای دیوارهای جانبی با صفحات فلزی. پس از پوشش سقف، باید زیرِ سایبان نیز اندود شود.

اتصالات و تکیه‌گاه‌های سازهٔ چوبی سقف

شکل 2

سقف

برای پوشش داخلی سقف، تختهٔ الیافی را توصیه می‌کنیم و برای عایق حرارتی، لایه‌ای نازک از نی را روی آن. تختهٔ الیافی را از زیر با پیچ چوب ثابت می‌کنیم و فضای زیرشیروانی را با لایه‌ای از نی به ضخامت 5 cm می‌پوشانیم. نی را، از سمت زیرشیروانی، باید با اندود سیمانی پرلیت پوشش داد. (پس از اندودکاری نباید سقف تحت بار قرار گیرد!) پس از این می‌توان به پوشش‌دهی بام پرداخت. مهم! چوب‌آلات باید برای حفاظت در برابر آتش و قارچ‌ها آغشته‌سازی شوند.

عایق‌کاری

عایق میان دیوار داخلی و دیوار خارجی خانه‌های چوبی، معمولاً از یک مادهٔ عایق و یک فاصلهٔ هوایی تشکیل می‌شود. این‌گونه عایق‌ها با عایق یک دیوار آجری به ضخامت 25 cm یکسان‌اند. توان عایق‌بندیِ عناصر ساخته‌شده به روش «خودت انجام بده»، معادل دیوار آجری به ضخامت 12 cm است. این مقدار را می‌توان با عایق‌کاری ویژه میان صفحات روکشِ عناصر نیز افزایش داد (شکل 3 و 4).

عایق

شکل 3

عایق حرارتی

عکس 4

اندود پرلیت با گچ - اجراشده در محل نصب - با ضخامت 3 cm با عایق حرارتی دیوار آجری به ضخامت 10 cm برابری می‌کند. این نوع اندود به این صورت ساخته می‌شود که در 20 لیتر شیر آهک رقیق، تقریباً به همان مقدار آرد پرلیت مخلوط می‌شود و هم زده می‌شود تا جرم به غلظت ملات برسد. برای سخت‌شدن باید - درست پیش از استفاده - 1,5 mکفگیر گچ افزوده شود. نسبت اختلاط در این صورت خوب است، اگر اندود پرلیتی در حالت خشک هنگام ضربه صدای توخالی بدهد، اما هنوز بتوان انگشت را در آن فرو برد. افزودن بیش از حد گچ، عایق حرارتی را کاهش می‌دهد. به‌عنوان پرکننده می‌توان از ضایعات مواد عایق، ضایعات مواد فومی، و نیز ضایعات چوب‌پنبه استفاده کرد. نسبت اختلاط 1 : 1 است.

صرف‌نظر از این‌که کدام راه‌حل را می‌پذیریم، عایق باید روی سطح داخلی دیوار خارجی قرار داده شود، زیرا سطح «پرزدار» دیوار شرایط بهتری برای چسبندگی و پیوستن فراهم می‌کند. لایهٔ عایق باید پیش از نصب پوشش داخلی، بر روی عضو خوابیده اعمال شود. باید توجه داشت که سطوحی که بعداً پوشش داخلی بر آن‌ها می‌نشیند، تمیز بمانند. مادهٔ عایقِ آماده باید از سطل ریخته شود، زیرا به این ترتیب سطح چسبندگی کمتر کثیف می‌شود. ماده با مالهٔ ترازکننده صاف می‌شود. پر شدن صددرصدی فضای میانی الزامی نیست و حتی می‌تواند یک لایهٔ هوا باقی بماند. پوشش داخلی فقط پس از خشک‌شدن کامل مادهٔ عایق می‌تواند در جای خود نصب شود. تنها در آن صورت مجازیم میخ‌ها را بکوبیم، اگر مطمئن شده باشیم که مادهٔ عایق کاملاً به سمت مقابل چسبیده است. پس از عایق‌کاری، عناصر فقط می‌توانند در حالت خوابیده (سمت بیرونی رو به پایین) حمل شوند (شکل 3 و 4)

پرگولا (ونیاک)

پرگولا مکانی محبوب در باغ است که سایه و هوای فراوان دارد. می‌توان آن را از انواع مختلف مصالح ساخت. از نظر زیبایی‌شناسیِ باغ، ترکیب آهن و تخته بیشترین انطباق را دارد. مصالح ستون‌ها نیز می‌تواند متفاوت باشد: لولهٔ فولادی، لولهٔ آزبستی، سنگ طبیعی یا چوب. تیرها را می‌توان از چوب یا آهن پروفیلی ساخت. لت‌های عرضی همیشه از چوب ساخته می‌شوند. پرگولایی که کاملاً از چوب ساخته شده باشد بسیار گران است و افزون بر آن، به دلیل ساخت، اتصالات و گره‌ها، به مهارت خاصی نیاز دارد. باید با دقت مونتاژ شود تا آب در نقاط مختلف جمع نشود و باعث پوسیدگی زودرس سازهٔ باربر نگردد.

پرگولای چوبی با مبلمان باغی

در ادامه، شرح ساخت پرگولا با عناصر باربر آهنی و لت‌های چوبی را ارائه خواهیم کرد (شکل 5)

پرگولا با تکیه‌گاه‌های آهنی و لت‌های چوبی

شکل 5

گام نخست، ساخت سازهٔ باربر آهنی است. ستون‌های نگهدارنده از مقاطع U 80 x 45 x 6 mm ساخته می‌شوند. فاصلهٔ میان ستون‌های باربر باید 60 cm باشد. با این حال، پرگولاها با پروفیل‌های جوش‌شده متصل می‌شوند؛ در پایین با آهن تخت به ابعاد 25 x 5 mm و در بالا با پروفیل U به ابعاد 80 х 6 mm. فاصلهٔ هر جفت ستون از یکدیگر باید 3 m باشد و تعداد جفت‌ها به طولِ موردنظرِ پرگولا بستگی دارد. به‌سبب وزنِ خودِ سازه و فشار باد، ستون‌های نگهدارنده باید در پی‌های بتنیِ با دقت اجراشده با علامت B 70، به ابعاد 120 x 70 x 60cm قرار داده شوند. ارتفاع ستون‌ها بالاتر از سطح زمین باید 2,4 m و پایین‌تر از تراز 0,6 m باشد.

نگهدارنده‌هایی که لت‌ها روی آن‌ها نصب می‌شوند، از پروفیل U با ابعاد 50 x 38 х 5 mm ساخته می‌شوند. بر روی این‌ها باید پروفیل‌های L دوتایی با ابعاد 50 x 50 x 5 mm با فاصله محوری 40 cm و فاصله متقابل جفت‌های پروفیل L برابر 45 mm جوش داده شوند. این جفت‌های پروفیل L شبکه بالایی پرگولا را نگه می‌دارند که از لت‌های چوبی (ترجیحاً از چوب بلوط) با ابعاد 18 x 4,5 x 180 cm تشکیل شده و با فاصله 40 cm به‌وسیله پیچ‌های М8 x 100 همراه با مهره‌ها مهار شده است. بخش‌های آهنی باید با دو لایه آستر سرنج، رنگ رویه مشکی و لاک پوشش داده شوند. سطوح چوبی نیز باید با لاک بی‌رنگ (برای قایق‌ها) پوشانده شوند.

پرگولا را می‌توان در باغ یا جایی به‌صورت مستقل قرار داد و می‌توان آن را در کنار ساختمان نیز نصب کرد. موقعیت پرگولا باید به‌گونه‌ای تعیین شود که در ساعتی از روز بتواند به‌عنوان مکانی برای استراحت در سایه و در ساعتی دیگر در آفتاب به کار آید. مهم است که از پرگولا دید به زیباترین بخش‌های باغ نیز فراهم شود. پرگولا در باغ اثر یک عنصر عمودی را دارد و از این رو می‌تواند بخش‌های معینی از فضا را نیز محدود کند. پرگولایی که به ساختمان متصل است، در واقع فضاهای داخلی را گسترش می‌دهد و کارکرد آن‌ها را بر عهده می‌گیرد، زیرا از بهار تا پاییز می‌توان از آن تقریباً به‌عنوان فضایی برای خانواده

نشیمن‌گاه زیر آسمان باز.

توصیه می‌شود سطح زیر پرگولا با پوششی سخت از صفحات سنگی یا بتنی فرش شود. پرگولا در واقع شکلی تکامل‌یافته از تکیه‌گاه است که برای گیاهان رونده ساخته می‌شود و راهرویی سایه‌دار برای استراحت در فضای سبز به‌شمار می‌آید.

آتشدان در باغ

به‌ویژه مکان محبوبی در عصرهای تابستانی در باغچه‌های خانه‌های آخرهفته، و نیز در باغ‌های بزرگ‌ترِ ساختمان‌های مسکونی شهری، آتشدانِ باغ است. با توجه به اینکه انواع گوناگونی از آتشدان‌ها را می‌توان ساخت، چند نمونه از آن‌ها را شرح خواهیم داد.

آتشدان

آتشدان کنار دیوار (کنار دیوار حصار) به‌گونه‌ای ساخته می‌شود که جای نردهٔ تراس را بگیرد و یک دیوار حائل از سنگ طبیعی باشد. اجاق از سنگ یا در صورت لزوم از آجر ساخته می‌شود، و دودکش باید از ورق فولادی به ضخامت حدود 1mm ساخته شود. برای محافظت در برابر زنگ‌زدگی، ورق را باید با روغن آغشته کرد و بالای شعله گذاشت تا روغن پخته شود. ارتفاع دودکش باید از ارتفاع دیوار حائل بیشتر باشد، و در دو طرف باید ورق‌هایی برای منحرف کردن دود نصب کنیم. سطح سنگی درست زیر شعله باید به‌گونه‌ای ساخته شود که متخلخل باشد تا جریان هوا از پایین نیز امکان‌پذیر شود. در سطح بالای شعله باید قلاب‌هایی برای آویختن دیگ نصب شود.

دیوار حائل را بهتر مورد استفاده قرار خواهیم داد و بسیار زیباتر خواهد شد اگر در بخش بلندتر و آزاد آن یک بازشو برای گل‌ها ایجاد کنیم. با این حال، در اینجا همچنین می‌توان فضایی برای شعله ساخت، یا با قرار دادن یک سنگ صاف (اگر بیش از حد زبر باشد باید با بتن هموار شود) می‌توان بخشی به شکل میز به دست آورد (شکل 6، بخش 1).

ساخت اجاق

تصویر 6

این راه‌حل را می‌توان در مکان‌هایی کاملاً جدا از ساختمان، در ارتباط با یک حصار سنگی یا باغ‌پردازی، به کار برد.

اجاقِ آزاد با قطعات فلزی

ساختار اصلی اجاق آزاد با اجزای فلزی، پایه‌ای از پروفیل L با ابعاد 30/30 mm است. باید بر روی سازه باربر - که با پرچ، پیچ یا جوش مونتاژ می‌شود - دودکشِ هدایت گازهای دودکش از ورق فولادی یا اترنیت نصب شود. سازه باربر، یعنی پایه‌ها، به‌صورت بازشده در بلوک‌های بتنی که در محل ساخته می‌شوند یا بعدها روی زمین قرار داده می‌شوند، نصب می‌گردند. باید دقت کرد که شعله به اترنیت نرسد، زیرا ترک خواهد خورد. ورق‌های فلزی را برای حفاظت باید با رنگ روغنی پوشش داد. توصیه می‌شود این ورق‌ها در زمستان باز شوند.

در پایین سازهٔ نگهدارنده، شبکهٔ شعله قرار می‌گیرد و بالای آن توریِ پخت‌وپز نصب می‌شود. اگر در پایه‌ها در ارتفاع‌های مختلف سوراخ‌هایی ایجاد کنیم، می‌توانیم ارتفاع شبکه، یا به‌عبارتی توری را تنظیم کنیم (شکل 7).

تنظیم ارتفاع شبکه و گریل

شکل 7

کورهٔ آزاد از عناصرِ پیش‌ساخته

این‌گونه عناصر را آسان‌تر از عناصر بتنی می‌توان ساخت. انواع ساده‌تر را می‌توان از هر نوع عنصری، در صورت امکان از بتن متخلخل همراه با سرباره، ساخت و مونتاژ کرد. اگر فقط به‌طور موقت ساخته شوند، کافی است آن‌ها را با دقت روی هم قرار دهیم، یا در صورت لزوم با سیم به هم متصل کنیم. بر سطح بالایی اجاق - که بدون درپوش است و شبیه نوعی کمد به نظر می‌رسد - باید یک شبکه متراکم قرار داد و در پایین آن یک دهانه برای هوا باقی گذاشت. اگر بخواهیم کباب‌پز هم داشته باشیم، باید یک شبکه دیگر در نیمه ارتفاع اجاق نصب کنیم. در حالت اول، آتش بالای شبکه قرار دارد، و در حالت دوم بین دو شبکه، و کباب در بالای آتش قرار می‌گیرد. بدیهی است در ارتفاع شبکه شعله باید دهانه‌ای برای وارد کردن سوخت باقی گذاشت. با کاهش دهانه پایینی هوا می‌توان احتراق را تنظیم کرد (شکل 6, 2. بخش).

توصیه می‌شود برای ساخت عناصرِ اجاق نیز یک قالبِ جداگانه تهیه شود. در این قالب‌ها بتنِ سرباره‌ای ریخته می‌شود و پس از کوبیدن، عناصر آماده به دست می‌آیند. با چیدن این عناصر، به‌سادگی یکی روی دیگری، می‌توان یک اجاقِ آزاد ساخت.

و در پایان چند توصیه:

بالای آتشدان نباید درختان پهن‌برگ وجود داشته باشند. در نزدیکی آتشدان نباید مواد قابل اشتعال نگهداری شود. همچنین باید از ساختمان و جنگل فاصله گرفت. پس از افروختن آتش، پیش از آنکه آتشدان را ترک کنیم، باید بررسی کنیم که آیا در فضای احتراق هنوز اخگری باقی مانده است یا نه، و فقط اگر همه اقدامات ایمنی را انجام داده باشیم، مجازیم آتشدان را ترک کنیم. چوبِ سوختی که در فضای احتراق باقی گذاشته شود، تا نوبت بعدی آتش‌افروزی قطعاً خشک خواهد ماند.

در کنار اجاق می‌توان نشیمن‌های زیبا و مسیری از کاشی‌های بتنِ رنگی ساخت. از نشیمن می‌توان برای یک اجاق کوچک‌تر استفاده کرد (شکل 8).

اجرای کانون از نشیمنگاه

شکل 8