Izolacja wilgotnych ścian jest skomplikowana, ale ważna i pożyteczna jako naprawa. Zanim przejdziemy do izolowania, poznajmy podstawowe narzędzia murarskie. Kielnia lub fangla służy do nakładania materiału (rys. 1, 1. część). W miarę możliwości wybierajmy najmniejszą możliwą fanglę, ponieważ ciągłe poruszanie napełnioną fanglą silnie obciąża staw nadgarstka. Do rozprowadzania i wyrównywania zaprawy służy mistria (rys. 1, 2. część).
W przypadku pacy bardzo ważne jest, aby środkowa linia uchwytu przechodziła przez jej wierzchołek. Przy wyborze pacy pierwszeństwo mają te o mniejszych wymiarach i z zaokrąglonym wierzchołkiem. Drewniane zacieraczki (perdaške) służą do wyrównywania zaprawy (rys.1, 5. część). Zacieraczek powinniśmy mieć w jak największej liczbie wymiarów, tj. rozmiarów. Przy wyborze młotka murarskiego (rys.1, 4. część) najlepiej wybrać ten z jednym ostrzem, ponieważ młotek z dwoma ostrzami (młotek-siekacz) służy do prac specjalnych, a ponadto 1,5 razy jest cięższy od młotka z jednym ostrzem, którego ciężar wynosi 0,7 kg. Ważnymi narzędziami są także poziomica (rys.1, 6. część), która powinna być jak największa, pion (rys.1, 3. część), który możemy wykonać także sami, łaty do mierzenia, wyrównywania i kontroli oraz sznurek. Długie łaty mogą służyć również do wyrównywania cegieł, w ten sposób, że przykładamy łatę obok ułożonego rzędu cegieł i uderzeniami o nią ustawiamy poszczególne cegły w prostej linii. Sznurek jest potrzebny jako prowadnica do układania rzędu cegieł, i to tak, że przywiązujemy go na końcach ściany do dwóch listewek, a także do kontroli płaszczyzny gotowych ścian (rys.2). Tam, gdzie sznurek oddala się od ściany, ściana jest wklęsła, a tam, gdzie go naciska, jest wypukła.
Dodatkowa izolacja wilgotnych ścian, których tynk już się kruszy, a farba odpada, jest, jak już wspomnieliśmy, jednym z najbardziej kłopotliwych i najtrudniejszych do rozwiązania zadań. Całkowite rozwiązanie tego problemu jest bardzo długotrwałe i może zostać osiągnięte jedynie przy znacznych nakładach inwestycyjnych.
Zanim rozpoczniemy późniejszą izolację takich wilgotnych ścian, należy upewnić się, czy istnieje możliwość wsunięcia izolacji poniżej poziomu podłogi obiektu. Jeśli takiej możliwości nie ma, a obiekt ma betonową podłogę i nie ma piwnicy - szkoda rozpoczynać pracę, ponieważ wilgoć ominie nową izolację.
Do późniejszej izolacji potrzebne są większe i starannie wykonane roboty murarskie, co oznacza, że taka praca wymaga określonej fachowości (sl.3, 1. część). Najpierw trzeba otworzyć mur w pożądanej linii. Linia ta powinna znajdować się powyżej poziomu terenu, ale poniżej poziomu podłogi parteru. Po wyznaczeniu odpowiedniej linii należy skuć tynk muru zarówno od strony wewnętrznej, jak i zewnętrznej, i znaleźć taką linię, gdzie warstwy cegieł są mniej więcej poziome. Trzeba zwrócić uwagę na odnalezienie dokładnych miejsc różnych przewodów elektrycznych i innych instalacji w murach, aby nie uszkodzić ich przypadkowo. Samonośne - główne mury i ich przedłużenia należy zaizolować. Murów pomocniczych, budowanych na stropach, nie trzeba izolować nawet jeśli wydają się wilgotne, ponieważ wilgoć mogą one otrzymywać tylko z boku od murów głównych. Izolowanie murów głównych spowoduje zniknięcie wilgoci przez naturalne wysychanie także z tych murów pomocniczych.
Otwieranie ścian
Wykonywanie otworów w ścianach zaczynamy od wyjmowania cegieł nad wybraną linią (rys. 3, 2. część). Wokół cegły początkowej, z góry, z dołu i z boku, wyskrobujemy zaprawę, następnie uderzając w cegłę z lewej i prawej strony oraz z góry i z dołu, luzujemy ją i wyciągamy. Po usunięciu pierwszej cegły bardzo łatwo usuwamy pozostałe. Aby nie naruszyć nośności ścian, możemy wykonać otwór w długości jednej do dwóch cegieł. Wykonywanie otworu w ścianie na większej długości jest niebezpieczne!
Wykonanie otworów w ścianach o szerokości 1,5-2 cegły, np. w domku letniskowym, jest stosunkowo łatwe. Znacznie trudniejszym zadaniem jest wykonanie otworów w ścianach głównych budynków mieszkalnych, których szerokość wynosi więcej cegieł. Kiedy, przy wykonywaniu otworów w ścianach, usuniemy cegły, zaleca się w ich miejsce wstawić podpory z półcegły i ćwierćcegły, aby nie doszło do osypywania się w trakcie pracy i do zranienia ręki (rys. 3, 4. część). Jeśli udało nam się całkowicie otworzyć ścianę, wyrównajmy odsłonięte powierzchnie ścian podstawowych i posmarujmy je grubą warstwą masy izolacyjnej albo UB-B-55 wzgl. UB-B-65 bitumem. Na tak przygotowane podłoże ułóżmy następnie izolacyjne pasy bitumiczne o szerokości 15-40 cm, które wcześniej posmarowaliśmy bitumem. Pasy należy ułożyć tak, aby zachodziły na powierzchnię ściany. W miarę możliwości należy stosować pasy izolacyjne oznaczone (rys. 3, 3. część). Nad tym, przy dość mozolnej pracy, należy ułożyć nowe, całkowicie sprawne i nienasiąkliwe cegły w mocnej zaprawie cementowej i w ten sposób zamurować otwór. Nad nowym rzędem cegieł i pod cegłami starej ściany należy za pomocą żelaznego pręta ubić zaprawę, do której możemy domieszać drobne okruchy cegieł. W ten sposób, idąc wzdłuż ściany głównej kawałek po kawałku, będziemy mogli wykonać dodatkową izolację ściany.
Zamiast wykuwania, względnie otwierania, muru w ten sposób, można też pracować piłą, jeżeli mur jest wykonany z miękkiego kamienia albo jeśli grubość zaprawy między murami jest duża i znajduje się w płaszczyźnie poziomej. W tym przypadku przebijamy mur w jednym miejscu i przez poszerzony otwór przeciągamy piłę do muru. Piłą można szybciej usuwać warstwy cegieł, oczywiście również w małych kawałkach. Jeśli nieco poszerzymy otwór wykonany piłą, będziemy mogli też bezpośrednio wprowadzić taśmę izolacyjną, która z obu stron jest pokryta bitumem. Po całkowitym związaniu należy ubić nad bitumem zaprawę cementową. Jednym ze sposobów izolacji jest elektroosmoza.
Wiadomo, że wilgoć przenika do ścian od fundamentów ku górze w kapilarach. To przenikanie jest wspomagane przez różnicę potencjałów między poziomem terenu a dolnymi częściami ścian. Po zamontowaniu elektrod izolujących przenikanie wilgoci automatycznie ustanie.
Elektrody wbudowuje się w ścianę powyżej poziomu terenu i poniżej dolnego poziomu podłogi na 15 cm. Wykonuje się je z żelaznych prętów - stali zbrojeniowej, o średnicy 12-15 mm. Umieszczamy je w otworach wywierconych wiertłem o 2 cm, w odstępach między sobą wynoszących 40 cm. Elektrody umieszczamy zarówno od strony wewnętrznej, jak i zewnętrznej, tak aby końce elektrod były oddalone od siebie o 2-3 cm w osi środkowej ściany. Po umieszczeniu elektrod otwory należy wypełnić zaprawą cementową. Końce elektrod wystające ze ściany należy połączyć drutem stalowym o grubości 6-8 mm, a drut stalowy z jednym płaskim żelazem o wymiarach co najmniej 60x60x8mm, umieszczonym poniżej poziomu terenu. Ze względów estetycznych dobrze jest zagłębić w ścianie drut stalowy łączący elektrody. Elementy tej instalacji łączymy przez lutowanie lub spawanie. Należy zwrócić uwagę, aby system elektrod i drutu nie wszedł w kontakt z siecią elektryczną lub z przewodami uziemiającymi. System elektrod w niektórych przypadkach, na podstawie lokalnych pomiarów, należy wspomóc przez podłączenie do niskonapięciowego prądu stałego.
Po izolacji wilgotnej ściany następuje tynkowanie ściany, a o tym, jak to się robi, można przeczytać w artykule Naprawa i wymiana tynku