Nota bezpieczeństwa: To jest zarchiwizowany tekst edukacyjny z 2017. roku, a nie instrukcję samodzielnego wykonania prac elektrycznych. Instalacje elektryczne i naprawy należy zlecić wykwalifikowanemu elektrykowi, zgodnie z obowiązującymi przepisami i stanem konkretnej instalacji.
Dlaczego prąd elektryczny wymaga szczególnej ostrożności
Podróżując samolotem jesteśmy bardzo podekscytowani, kiedy przechodzimy przez ulicę, jesteśmy bardzo ostrożni, na głębokiej wodzie pływamy poprawniej, ale często zachowujemy się nieostrożnie, gdy pracujemy z prądem elektrycznym, który jest o wiele bardziej niebezpieczny niż cokolwiek innego. Nieostrożność wynika zapewne z faktu, że prąd stał się naszym codziennym towarzyszem i nie wyobrażamy sobie bez niego życia.
Prąd elektryczny jest jednak niebezpieczny dla życia i musimy zachować szczególną ostrożność podczas obchodzenia się z nim. Istnieją już tak zwane sieci niskiego napięcia (110 - 220 - 380 V), które zagrażają życiu, nie mówiąc już o napięciu linii przesyłowych rzędu dziesiątek tysięcy woltów. W miejscach szczególnie niebezpiecznych stosuje się napięcia 42 V, lecz nawet to napięcie może spowodować porażenie prądem, a napięcia powyżej 50 V z pewnością to powodują. Porażenia prądem urządzeń zasilanych akumulatorami o tzw. mikronapięciach są już mniej groźne, jednak i w tym przypadku trzeba zachować ostrożność, gdyż niektóre z tych urządzeń (np. lampa urządzenia oświetlającego namiot) mogą posiadać przetworzone wysokie napięcie niebezpieczne dla życia.
Napięcie, prąd i moc
Z powyższego można wywnioskować, że zagrożenie życia spowodowane prądem elektrycznym zależy wyłącznie od napięcia. Jednak oprócz napięcia znaczący wpływ ma prąd wyrażony w amperach (etykieta A). Iloczyn tych dwóch wielkości daje moc (efekt) prądu elektrycznego, która jest wyrażona w watach (symbol W). Wartość napięcia w woltach (oznaczona jako V) jest podana na każdej żarówce i każdym urządzeniu elektrycznym. Symbol natężenia prądu, amper (A), jest mniej powszechny. Wielkość tę zwykle wskazuje bezpiecznik i oznacza to, że po przekroczeniu jego wartości drut bezpiecznikowy topi się i automatycznie odcina dopływ prądu elektrycznego. Częściej spotykamy się ze znakiem wydajności watowej: znajduje się on na urządzeniach elektrycznych i wskazuje, ile mocy „otrzymuje” urządzenie, czyli ile ma watów.
Jeśli znamy dwie z tych trzech danych, trzecią można łatwo obliczyć za pomocą prostego wzoru V x A = W, z którego A = W / V lub V = W / A
Możemy porównać napięcie wyrażone w woltach (V) z ciśnieniem w sieci wodociągowej, a natężenie prądu wyrażone w amperach (A) z ilością wody wypływającej z sieci w ciągu jednej sekundy, która zależy od ciśnienia w sieci i przepustowości kranu. Przepustowość jest tutaj określana przez tę część sieci i skrzyżowań, która ma najniższą przepustowość i najwyższy opór. Moc wyjściową czyli moc wyrażoną w watach możemy porównać do energii wody wypływającej z kranu ze zdolnością do wykonania pracy np.: do włączenia obiegu wody (rys. 1).
Porównanie napięcia, prądu i mocy z parametrami ciśnienia, przepływu i wody.
Przykład: płyta kuchenna o mocy 220V i mocy jednego kilowata (1000 wata) pracuje z prądem o wartości 1000: 220 = 4,5 amperów.
Jeśli nasza sieć jest zabezpieczona bezpiecznikiem 6 amperowym, to po włączeniu innego odbiornika o mocy 500 (np. żelazka elektrycznego) bezpiecznik stopi się i pozostaniemy bez prądu.
Bezpieczniki i zabezpieczenie przed przeciążeniem
Jeśli mowa o bezpiecznikach, jest to okazja, aby poznać je bliżej. Bezpieczniki chronią sprzęt AGD i inne instalacje sieciowe mieszkania oraz linie w ścianach przed przeciążeniami, skutkami zwarć oraz zapewniają ochronę przed napięciem dotykowym.
Przeciążenie może wystąpić, jeśli obciążymy istniejącą sieć mieszkania nowymi urządzeniami elektrycznymi gospodarstwa domowego i jednocześnie z nich korzystamy, ale może też wystąpić, jeśli np. w pralce, której obciążenie w normalnych warunkach jest obsługiwane przez sieć, pranie się zablokuje i silnik się zatrzyma. W takich przypadkach silnik „pobiera” z sieci kilkukrotnie więcej prądu niż nominalny. Często zdarza się, że dochodzi do przeciążenia, gdyż korzystamy jednocześnie ze wszystkich pól grzewczych, a nawet z piekarnika kuchenki elektrycznej, czego również nie jest w stanie obsłużyć istniejąca sieć. Zupełnie inny charakter ma „zwarcie”, które zwykle ma miejsce, gdy dochodzi do metalowego połączenia przewodów pod różnymi napięciami, w większości przypadków na skutek uszkodzenia izolacji (np. jeśli przypadkowo dotkniemy izolacji kabla łączącego gorącym żelazkiem).
Zasada działania bezpieczników topikowych jest następująca: w obwodzie prądowym, który ma być chroniony, znajduje się jeden taki przewodnik, którego przekrój pozwala na przepływ tylko dopuszczalnego prądu i który topi się pod wpływem skupionego ciepła silniejszego prądu. Aby zapewnić łatwą i nieszkodliwą wymianę przewodu ochronnego oraz jego łatwe podłączenie do sieci, stosuje się bezpieczniki. Bezpieczniki składają się z czterech części - podstawy (podstawy), kalibrowanego pierścienia, nasadki (głowicy) z gwintem i wkładki (rys. 2).
_ Części bezpieczników topliwych._
Podstawa i gwintowana nasadka nie wymagają objaśnień. Pierścień kalibrowany wykonany jest z porcelany lub tworzywa sztucznego i w stanie zmontowanym opiera się na dolnej części podstawy. Otwór pośrodku skalibrowanego pierścienia zapewnia zamknięcie obwodu jedynie przez wkładkę topikową, która przechodzi przez ten otwór. Górna powierzchnia kalibrowanego pierścienia jest zabarwiona i kolor ten powinien być identyczny z kolorem krążka wkładki topikowej. Dopuszczalne jest również zastosowanie wkładki w innym kolorze, pod warunkiem, że wgłębienie kalibrowanego pierścienia nie uniemożliwia włożenia wkładki, tzn. wkładka topi się przy niższym natężeniu prądu (kolory i odpowiadające im natężenia podano w tabeli).
Płytki płynne mogą działać szybko i wolno, tzn. przy tym samym przeciążeniu te pierwsze topią się szybciej, a drugie łatwiej. Czas topnienia zależy od wielkości przeciążenia, ale w przypadku zwarcia oba rodzaje bezpieczników topikowych spalą się w ułamku sekundy.
Topliwy drut we wkładce jest umieszczany w piasku kwarcowym, aby zapobiec jego pęknięciu w wyniku trzęsień ziemi. Warto wiedzieć, że najbezpieczniejszym sposobem wyłączenia prądu w mieszkaniu jest ostrożne przekręcenie bezpiecznika. Oznaczenie typu bezpieczników stosowanych w elektryczności domowej to DZ II (diazowane, z normalnym gwintem wtykowym).
Charakterystyczne kolory wkładów rozpuszczalnych DZ II
Prąd znamionowy, A Kolor
2 różowy
4 brązowy
6 zielony
10 czerwony
15 szary
20 mskóra
25 żółty
Klasy ochrony, kabel ochronny i złącza
Oprócz bezpieczników istnieją inne rozwiązania i urządzenia ochrony osobistej, które działają na prąd elektryczny. Takim rozwiązaniem jest m.in. podwójna izolacja w obrabiarkach domowych lepszej jakości. Maszyny zabezpieczone w ten sposób nie wymagają izolacji, nie posiadają specjalnych zacisków na przewody ochronne, wystarczy po prostu włożyć wtyczkę do gniazdka. Oznaczenie izolacji podwójnej należącej do II klasy ochrony styków to jeden większy i jeden mniejszy kwadrat wewnątrz niej. Urządzenia klasy O to urządzenia bez zabezpieczenia, klasa I powinna być uziemiona, a klasa III to urządzenia o niskim napięciu.
W systemie linii ochronnych istnieje oddzielna trzecia linia w sieci, która jest połączona z trzecią linią w urządzeniu za pomocą wtyczki ochronnej. Jeśli w urządzeniu wystąpi zwarcie, prąd będzie płynął również w tym ochronnym trzecim przewodzie. Gdy osiągnie licznik prądu, zamyka wyłącznik automatyczny lub uruchamia mały bezpiecznik. (Jest to małe automatyczne urządzenie zamiast automatycznego miernika prądu z klapką zamykającą, które w przypadku zwarcia odcina dopływ prądu w ciągu 5 sekund. Jeżeli usterka zostanie usunięta, można je ponownie włączyć, naciskając większy, ciemny przycisk w kształcie kwadratu)
Bardzo ważne jest, aby urządzenia z ochroną przeciwdotykową były podłączone do sieci, w której znajduje się trzeci przewód ochronny. Zapewnia to specjalny kształt wtyczki ochronnej, która uniemożliwia podłączenie do niewłaściwego gniazdka. Wtyczki i gniazda z zabezpieczeniem przed dotykiem można łatwo rozpoznać po wbudowanych metalowych szynach ustawionych równolegle do wtyczek (rys. 3).
Oznaczenia ochronne oraz różne typy wtyczek i gniazd.
Częstym i zagrażającym życiu błędem jest rozciągnięcie kabla urządzenia w taki sposób, że jeden koniec jest chroniony przed dotknięciem, a drugi koniec, w którym znajduje się wtyczka do podłączenia do sieci, nie jest chroniony. W ten sposób wzmacniacz można podłączyć do sieci z ochroną przed dotykiem, ale także do sieci bez niej. Na drugim końcu można podłączyć urządzenie kablowe z zabezpieczeniem przed dotykiem i użytkownik ma wrażenie, że jest ono zabezpieczone przed dotykiem, choć w rzeczywistości tak nie jest. Dlatego należy używać przedłużacza zabezpieczonego przed dotykiem na obu końcach lub bez zabezpieczenia na obu końcach. Tyle o przedłużaczach: zaleca się łączenie ich elementów ze sobą podczas użytkowania w taki sposób, aby można było je później rozdzielić (np. gumką); nie wolno ich stawiać na ziemi, lecz na stole, krześle lub wieszać na drzwiach, aby nie miały kontaktu z wodą.
Kolory izolacji przewodów
Znajomość kolorów przewodów jest ważna, ponieważ zmieniły się oznaczenia kolorów i można znaleźć zarówno nowe, jak i stare oznaczenia. Zarówno w nowych, jak i starych oznaczeniach prądu jednofazowego i trójfazowego kolor przewodu fazowego jest czarny. Przewód zerowy był kiedyś szary, a teraz jest niebieski. Kolor trzeciego przewodu zabezpieczającego przed dotykiem był wcześniej czerwony, a obecny kolor jest zielono-żółty (paski podłużne).
Planowanie instalacji i okablowanie
Montaż instalacji elektrycznej nie jest zadaniem trywialnym. Nie dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy w sieci występuje niskie (nie mikro) napięcie. Prace elektryczne najlepiej powierzyć wyłącznie wykwalifikowanym rzemieślnikom, nawet jeśli za kilkuminutową pracę będziemy musieli z bólem serca wydać spore sumy. Dotyczy to również montażu nowych budynków i mieszkań, chociaż możemy przy nich bezpiecznie pracować, dopóki nie zostanie włączony prąd. Oczywiście i tutaj możemy akceptować jedynie prace „mechaniczne”, mając na uwadze następujące kwestie:
-Na każdy m2 powierzchni, którą oświetlamy, powinniśmy obliczyć około 10 watów.
-Zaleca się rozważenie oświetlenia z ochroną przed olśnieniem, ponieważ chociaż przy nim jasność jest mniejsza (z powodu rozproszenia i załamania światła), chronione światło chroni nasze oczy.
-Specjalną żarówkę należy zaprojektować nad lub obok stałych miejsc pracy i przestrzeni roboczych (np. stołu kuchennego, kuchenki, biurka, lustra w łazience).
-Przełączniki oświetlenia należy umieszczać w miejscach dostępnych, spełniających jednocześnie wymogi estetyczne, lub przynajmniej 1,2 m z dala od instalacji wodno-kanalizacyjnych i innych instalacji elektrycznych. W pomieszczeniach z wilgotnym powietrzem i parą (pralnie, łazienki) należy unikać instalowania włączników oświetlenia.
-Przełączniki i wtyczki powinny odpowiadać technicznym przepisom bezpieczeństwa. Przełączniki powinny być dwubiegunowe, a wtyczki powinny być trudno dostępne dla dzieci lub „chronione”.
-W przypadku stołów roboczych należy zwrócić uwagę na to, aby światło docierało do nich z lewej strony. Należy zainstalować taką liczbę gniazdek, aby można było korzystać ze sprzętu AGD i przenośnych źródeł światła bez przedłużaczy. Łuki narysowane od punktu podłączenia o promieniu długości kabla powinny pokrywać całe pomieszczenie.
-Dzwonek elektryczny powinien działać poprzez reduktor niskiego napięcia, całkowicie oddzielony od linii niskiego napięcia.
-Kable mogą być instalowane wyłącznie przez uprawnionego elektryka, przestrzegając maksymalnych przepisów technicznych i bezpieczeństwa.
-Dobry budowniczy budynku rodzinnego pozostawia miejsce na większe rowki, otwory itp. podczas budowy. gdzie zostaną umieszczone kable i inne instalacje elektryczne, zmniejszając w ten sposób zużycie energii (rys. 4).
Przykład ułożenia kabli i instalacji w ścianie.
-To samo należy zrobić przy tynkowaniu. W miejscach ułożenia kabli należy ułożyć listwy o przekroju w kształcie rombu o szerokości 1,5-3,0 cm tak, aby ich szersza strona była skierowana na zewnątrz. Listwy te usuniemy przed przystąpieniem do prac hydraulicznych i w ich miejsce zamontujemy rury i przewody ochronne, nie uszkadzając zaprawy.
Jeśli pomagamy przy tuningu, zdecydowanie powinniśmy używać okularów ochronnych, ewentualnie ochraniacza na palce. Zaleca się pracę kilkoma mniejszymi pociągnięciami. Należy uważać, aby niepotrzebnie nie uszkodzić nowych ścian, tzn. należy dokładnie oznaczyć miejsce i wielkość, w których należy zapisać.
W budynkach suchych najlepiej zastosować papierowe rury ochronne, które co prawda są nieco droższe, ale w nich rury są łatwe w wymianie i naprawie. Krótsze, ale prawidłowo używane rury można po oczyszczeniu zastosować do krótszych części. W ostatnim czasie bezpośrednio pod tynkiem układane są rury z podwójną izolacją PCV. To rozwiązanie tańsze, ale i bardziej niepraktyczne, gdyż aby znaleźć ewentualną wadę, trzeba zdjąć tynk. Jeśli to możliwe, nie należy używać już używanych linek, ponieważ bardzo trudno jest z nimi ustalić ukryte wewnętrzne przerwy. Zastosowany materiał izolacyjny lub okładzina zwykle nie jest standardowa lub zmęczona, dlatego ich użycie może zagrażać życiu (ściana „trzęsie się”), szczególnie w wilgotnych pomieszczeniach. Największą uwagę należy zwrócić na rozmieszczenie i montaż sprzętu AGD. Musimy osobiście zapytać i sprawdzić, czy urządzenie ma uziemienie, a jeśli tak, to gdzie należy je podłączyć, jakie środki bezpieczeństwa są w związku z tym zalecane (np. montaż zaworu redukcyjnego na podgrzewaczu wody itp.). Należy zadbać o to, aby urządzenia do gotowania, urządzenia grzewcze, lodówki itp. były umieszczone w łatwo dostępnych miejscach i na odpowiedniej wysokości, a także aby chronić ich otoczenie przed pożarem.
Rodzaje i metody ochrony przed przypadkowym dotknięciem urządzeń gospodarstwa domowego i odbiorców, w zależności od środowiska instalacji, podane są w obowiązujących przepisach technicznych dotyczących wykonywania instalacji elektrycznych i energetycznych w budynkach (podwójna izolacja, linia ochronna itp.)
Archiwum opisu połączenia domowego
Właściciel budynku może również pomóc w wykonaniu przyłącza domu, mocując je za pomocą podpór dachowych lub za pomocą izolacji nośnej zakopanej w ścianie. W tym celu powinieneś wiedzieć, że bez tyczki można pokonać odległość co najwyżej 25 m. Jeżeli odległość jest większa, należy zainstalować jeden lub więcej słupków. Wysokość przewodu powietrznego powinna wynosić co najmniej 3 m, a jeśli pod nim przejeżdżają również pojazdy, co najmniej 5m (rys. 5).
Wyświetlanie wysokości i rozpiętości przewodu powietrznego.
Wysokość podłączenia domu nad bagażnikiem dachowym powinna wynosić co najmniej 100 cm, a w przypadku dachu płaskiego – 200 cm. Rura musi być przywiązana do wspornika dachu w co najmniej dwóch miejscach liną stalową i dobrze, jeśli jest ocynkowana.
W skład rury i wspornika dachu przymocuj blachę końcową do rury za pomocą lutowania i szpachlowania, tak aby górna strona znajdowała się pod dachówką, a dolna strona znajdowała się nad dachówką. W ten sposób unikniemy przecieków dachu. Przyłącze domu można również umieścić na bocznej ścianie budynku. W takim przypadku zaciski mocujące powinny być oddalone od siebie o co najmniej 100 cm. W części pomiędzy dolną częścią rury a rurą wlotową umieszcza się rurę ołowianą lub PCV w kształcie łuku, tak aby w dolnej części rury wykonano nawiercenie w celu odprowadzenia wody, która mogła przedostać się do rury. Jeśli wysokość budynku przekracza 5 m, można rozwiązać podłączenie domu i zakopać w ścianie bardzo potrzebną izolację. Odległość pomiędzy izolacją a rynną musi wynosić co najmniej 50 cm. Rura wlotowa powinna być umieszczona po prawej stronie izolatora (rys. 6). W mieszkaniach najlepiej jest ułożyć przewody w rurach Bergmanna (rys. 7).
Połączenie domu poprzez bagażnik dachowy i ścianę boczną.
Przykłady poprowadzenia instalacji przez rury Bergmana.
Archiwalny opis linii łączących i izolujących
Przewody elektryczne należy podłączyć w taki sposób, aby obwód prądowy był realizowany bezbłędnie. Podczas podłączania izolowanych kabli należy zwrócić szczególną uwagę na dobrą izolację.
Końce przewodów najlepiej przylutować. W celu wykonania tego połączenia należy zdjąć izolację z obu przewodów na długości 20-25 mm, a końce przewodów oczyścić papierem ściernym lub zarysować nożem. Oczyszczone końcówki zmontować, przekręcić kilka razy i następnie przylutować. Po lutowaniu złącze musi być dobrze zaizolowane.
Nawijanie taśmy izolacyjnej rozpoczyna się na izolowanej części wody, jest kontynuowane na części lutowanej i kończy się ponownie na izolowanej części. Najlepiej jest ułożyć na styku dwie warstwy izolacji jedna nad drugą (rys. 8).
Ilustrowane etapy łączenia i izolowania linii.
Końce przewodów można łączyć bez ich przerywania. W tym przypadku oczyszczamy końce obu linek na długości 30-35 mm, zaginamy je w środku i ciasno zwijamy jedna na drugiej. Na koniec dokładnie wykonujemy izolację. Przy starannej pracy jesteśmy w stanie zamontować wtyczkę i wyłącznik także tych urządzeń, których przyłącza można odłączyć od sieci poprzez izolację. Sposób montażu i wygląd najczęściej stosowanych wtyczek pokazano na podanych zdjęciach.
W poniższym filmie możesz również zobaczyć jeden ze świetnych sposobów łączenia przewodów:
Wtyczka prosta wykonana jest w formie gniazda z nóżkami (1. przewód, 2. żyły, 3. banany. 4. śruby napinające). Ważne jest, aby oczyścić żyły tylko do wymaganej długości i nie przeciąć ani nie złamać metalowego przewodnika, następnie aby śruby mocno dokręciły żyły, aby tuleje również były dobrze osadzone i na koniec, aby śruba dokręcająca obie połówki dokręcała wtyczkę bez chybotania (rys. 9 i 10).
Montaż wtyczki prostej.
Części i punkty połączeń wtykowych.
Oczyszczone końcówki przewodów-wtyczek, które wytrzymują większe obciążenia, należy lekko polakierować, aby wzmocnić je podczas montażu. Koniec żyłki należy skręcić w formie pętli w kierunku wkręcania, tak aby nie otworzył się podczas dokręcania. Luźne styki wtyczki możemy poszerzyć za pomocą śrubokręta umieszczonego w wycięciu i szczypiec. (1. przewodnik, 2. styki, 3. cynowanie, 4. koniec zagięcia, 5. pętla) (rys. 11).
Przygotowanie przewodów i styków wtykowych.
W przypadku wtyczki z zabezpieczeniem przed przypadkowym dotknięciem, najpierw podłącz przewody do faz, a następnie przewód zielono-żółty pośrodku (rys. 10). W przypadku kabli z już zużytą izolacją tekstylną zaleca się związanie powłoki (rys. 12, część górna).
Podłączenia wtyczki i schematyczne przedstawienie świetlówki.
Świetlówki
Jedną z częstych prac elektrycznych jest montaż świetlówek, choć nie są one już tak cenione ze względu na znane wady. Jednak ich zaletą, oprócz niskiego zużycia energii, jest to, że przy niewielkim wysiłku możemy je zamontować sami w mieszkaniu. Oprócz lampy należy zaopatrzyć się w jedną pustą płytkę montażową, jedną parę gniazd (z rozrusznikiem), stateczniki i kondensator.
Najpierw wykonujemy płytkę montażową ze sklejki lub cienkiej miękkiej płyty, która jest dłuższa od lampy do 5-6 cm. We wnętrzu płytki wykonujemy wnękę 6-7 cm, w której umieścimy dławik i kondensator. Następnie za pomocą śruby mocujemy jedną szyjkę do deski, umieszczamy lampę, a drugą szyjkę mocujemy. Rozrusznik umieścimy obok jednego z gardeł, a we wnęce płytki dławik i kondensator (rys. 12, dolna część).
Teraz można zamontować lampę. Najpierw musimy przedłużyć jeden czerwony przewód statecznika i podpiąć go do jednego zacisku lampy. Przywiązujemy krótszy drut do drugiego wylotu gardzieli, a drugi koniec do jednego wylotu gardzieli rozrusznika. (Jest to konieczne tylko wtedy, gdy rozrusznik i szyjka nie są połączone.) Teraz musimy przywiązać dłuższy przewód do drugiego zacisku szyjki rozrusznika, a wolny koniec tej żyłki do drugiej szyjki lampy. Przywiązujemy również jeden przewód do drugiego wylotu gardła, a drugi koniec tego przewodu przywiązujemy do drugiego wolnego czerwonego końca dławika. Na koniec przywiązujemy końcówki przewodów sieciowych do białych końcówek statecznika, krótkim dotknięciem w celu sprawdzenia działania lampy. Teraz pozostało tylko przywiązać końcówki kondensatora do pomalowanych na biało końcówek dławika. Warto wiedzieć, że świetlówki można zasilać wyłącznie z sieci prądu przemiennego i należy je włączać i wyłączać jak najrzadziej.
Najważniejsze zasady z tekstu oryginalnego
1. Pracujemy tylko na urządzeniu, które jest odłączone od zasilania (co oznacza, że jego wtyczka została wyciągnięta). Poczekajmy, aż urządzenie ostygnie i rozładują się kondensatory. Jeśli pracujemy na części, która jest na stałe podłączona do sieci (przełącznik itp.), Wyłącz miernik prądu i wyjmij bezpieczniki. Żadne z nich samo w sobie nie zapewnia 100% bezpieczeństwa!
2. Nigdy nie podłączaj ani nie mostkuj bezpiecznika grubszym drutem!
3. Możemy pracować wyłącznie przy użyciu prawidłowego narzędzia do instalacji elektrycznej z izolowanym i nieuszkodzonym uchwytem.
4. Nie wolno nam pracować mokrymi rękami, dlatego zawsze powinniśmy mieć przy sobie suchą szmatkę do wycierania rąk.
5. Zawsze używamy przedłużacza kabla, który jest zabezpieczony przed przypadkowym kontaktem na obu końcach.
6. Kupując urządzenia elektryczne, należy preferować te, które są dostarczane z odpowiednią instrukcją.
7. Nigdy nie wolno dotykać rur wodociągowych, centralnego ogrzewania lub grzejników, trzymając w rękach jakiekolwiek urządzenie elektryczne.
8. Szczególną ostrożność powinniśmy zachować podczas pracy z urządzeniami elektrycznymi w pomieszczeniach o wilgotnym powietrzu. Tym samym w łazience, wannie nie wolno nam dotykać włącznika, przewodu itp. Ładujemy lub opróżniamy jedynie wirówkę, pralkę w pozycji wyłączonej. Podczas prania i prasowania na podłogę powinniśmy zastosować gumową wykładzinę. Czajnik elektryczny i ekspres do kawy możemy ładować i rozładowywać tylko wtedy, gdy wcześniej wyciągnęliśmy wtyczkę z gniazdka.
9. Używajmy tylko przewodów o odpowiednim przekroju; nie wolno wyciągać wtyczek z gniazdka trzymając za kabel. Zdejmijmy izolację z kabla tylko na niezbędnej długości, zaizolujmy tylko odpowiednią taśmą izolacyjną, a zwiniętą taśmę zwiążmy i zabezpieczmy nitką!
10. Oprócz amperomierza zawsze powinniśmy mieć przy sobie latarkę, lampkę kontrolną, bezpieczniki i „długopis” do znalezienia fazy.
11. Nawet przy najmniejszych wątpliwościach i niezdecydowaniu powinniśmy wyłączyć urządzenie, zaprzestać naprawy i powierzyć dalszą pracę fachowcowi.
12. Zanim podłączymy naprawiane urządzenie do sieci, powinniśmy sprawdzić je lampką kontrolną, która pracuje na niskim napięciu za pomocą akumulatora.
13. W przypadku porażenia prądem należy najpierw wyłączyć prąd (wyciągnąć wtyczkę, wyjąć bezpiecznik), a następnie udzielić pomocy poszkodowanemu.
Powiązane tematy: artykuły dotyczące instalacji domowych, podstawowe narzędzia, produkcja okien i drzwi i kontakt.