Xotinning erining kredit olganini bilib qolmasligi haqida talab bo‘lgan edi (unga yangi yotoqxona buyurtma qilish uchun)… keyin er birga tanlangan rang «xato» kelishini bilmasin… va tug‘ilgan kuniga mehmon xonasi montajchilari kelib, qoqib qo‘ymasin… Ish jarayonida, qaysi ish bo‘lishidan qat’i nazar, odamlar bilan birga doimo ba’zi talablar ham keladi, ular yaxshi (ya’ni xayrixoh), va unchalik yaxshi bo‘lmaganlari (ya’ni biz aybdor bo‘lib qolamiz).
Shu tariqa… biz deyarli butun uyni yosh, uyg‘un er-xotinga qildik. Hammasi o‘lchamiga mos. Va ular… bir-birlarini yaxshi ko‘rishadi… va rostdan ham, rostdan ham hurmat qilishadi! Men ularning bir-birini yaxshi ko‘rishi va hurmat qilishini aytdimmi? Uning sport zali bor, tasodifan men o‘sha yerda mashq qilaman. Ism aytmas edim, shuning uchun On va Ona so‘zlarini bosh harf bilan yozaman… buni ism deb tushun. ?
Bir kuni u shunday qilib kichkina bir unitaz shkafchasini ko‘tarib keladi va to‘g‘ridan-to‘g‘ri “Ubrk” deb qichqiradi, yaxshi bosniyaliklar aytishicha, bevosita (balki biroz qo‘rqqan holda ham): “BUNI TA’MIRLAB BERASIZLARMI, LEKIN FARQI KO‘RINMASIN.” Men qarab turaman… jiyanim… tushunmayman. Kim? Nima? U: “U homilador!”, deydi, ammo U uning hatto bir oz ham xavotir olishini yoki jahli chiqishini istamaydi. Hoy odam, xavotir olma, hammasi joyida bo‘ladi.
Nega bundayligini bilmayman, lekin eng ko‘p bizning bo‘yoqchi e’tiroz qildi. U yangi lakni eskisiga o‘xshatib chiqara olmas ekan. Sale, qara, dedim men…“Bu avvalgidek bo‘lishi shart!!!” Esimda, u uni oq rangga bo‘yab, keyin bir oz sarg‘ish tus chiqishi uchun dudlangan jamonlar bilan qo‘shib qo‘yishni taklif qilgan edi.
Bugun, yarim yildan so‘ng, bir kichkina qizaloq dunyoga keldi. Sog‘lom va behad xursand, ana shu ota-onalik muhitida. Behad xursand dedimmi?
Foto: Shutterstock