Ունեինք պահանջ, որ կինը չիմանա ամուսնու վարկի մասին (որպեսզի նա իրեն պատվիրի նոր ննջասենյակ)… ապա ամուսինը չիմանա, որ «սխալմամբ» կգա այն գույնը, որը նրանք միասին էին ընտրել… ապա իր ծննդյան օրը հյուրասենյակի համար տեղադրողները չմեխեն… Աշխատանքի ընթացքում, ինչպիսին էլ այն լինի, մարդկանց միշտ ուղեկցում են որոշ պահանջներ, որոնք լավ են (կարդա՝ բարի նպատակներով), և նրանք, որոնք պակաս լավ են (կարդա՝ մենք մեղավոր կհամարվենք)։
Եվ այսպես… մենք գրեթե ամբողջ տունը պատրաստեցինք մի երիտասարդ, ներդաշնակ ամուսնական զույգի համար։ Ամեն ինչ՝ ըստ չափի։ Իսկ նրանք… սիրում են միմյանց… և իսկապես, իսկապես հարգում են իրար։ Ասացի՞, որ նրանք սիրում և հարգում են իրար։ Նա մարզասրահ ունի, և հանգամանքների բերումով ես այնտեղ եմ մարզվում։ Անուններ չէի ցանկանա նշել, ուստի On և Ona-ն կգրեմ մեծատառով… դա ընդունիր որպես անուն։ ?
Ու մեկ օր է բերում նա ինչ-որ փոքրիկ wc կոմոդ ու ուղիղ գոռում «Ubrk», ինչպես բարի բոսնիացիները կասեին, այդպես ուղիղ (միգուցե քիչ էլ վախեցած). «ԿԱՐՈ՞Ղ ԵՔ ՍԱ ՆՈՐՈԳԵԼ, ԲԱՅՑ ՈՐ ՉԵՐԵՎԱ ՆԱՄԱՆԿՈՒԹՅՈՒՆԸ»։ Նայում եմ այսպես… ջհանդամ… չեմ հասկանում։ Ո՞վ։ Ի՞նչ։ Ասում է. «Նա հղի է», իսկ Նա ամենևին չէր ուզենա, որ նա նվազագույն չափով անգամ անհանգստանա կամ ինչ-որ բանից նյարդայնանա։ Է՛յ մարդ, մի՛ անհանգստացիր, ամեն ինչ շաքար պես լավ կլինի։
Չգիտեմ ինչու՞, բայց ամենաշատը մեր ներկարարն էր բողոքում։ Նա չէր կարող «ԻԲՐև թե» նոր լաքը այնպես անել, որ այն հնի նման լինի։ Սալե, նայի՛ սենց, ասում եմ ես… «Սա պետք է լինի ինչպես որ կար!!!» Հիշում եմ, առաջարկեց, որ դա ներկենք սպիտակ, հետո շամովածի վրա խոզապուխտով դնենք, որ մի քիչ դեղնություն բռնի։
Այսօր, կես տարի անց, ծնվեց մի փոքրիկ աղջիկ։ Առողջ և անչափ երջանիկ՝ այդ ծնողական միջավայրում։ Ասացի՞ անչափ երջանիկ։
Լուսանկար՝ Shutterstock