Wy hiene de eask dat de frou neat fan it kredyt fan de man witte soe (sadat er har in nije sliepkeamer bestelle koe)… en dat de man dan wer net witte soe dat de kleur dy’t se tegearre útkeazen hiene “per fersin” komme soe… en dat de monteurs op har jierdei de wenkeamer net foar har komme soene spikerjen… Troch it wurk, watfoar wurk it ek is, komme der altyd by minsken bepaalde easken dy’t goed binne (lês: wolbedoeld) en dyjingen dy’t minder goed binne (lês: wy sille de skuld krije).
En sa… hawwe wy hast it hiele hûs foar in jonge, moai byelkoar passende troupear oanlein. Alles op maat. En sy… hâlde fan elkoar… en respektearje inoar echt, echt! Haw ik sein dat se fan elkoar hâlde en inoar respektearje? Hy hat in gym, en by tafal train ik der. Ik soe gjin nammen neame, dus sil ik Hy en Sy mei in haadletter skriuwe… sjoch it as in namme. ?
Sa komt er op in dei mei in lyts wc-kastke oan en ropt streekrjocht “Ubrk”, sa’t goede Bosnjakken sizze soene, sa direkt (mooglik ek in bytsje bang): “KINNE JIMME DIT REPARERJE, MAR SA DAT IT FERSKIL NET TE SJEN IS.” Ik sjoch sa… jbg… ik snap it net. Wa? Wat? Hy seit: “Sy is swier!”, en Hy soe hielendal net wolle dat sy har ek mar in bytsje soargen makket of har ergens oer opfret. Och, man, meitsje dy mar gjin soargen, it komt allegear wol goed.
Ik wit net wêrom? mar ús ferver makke de measte swierrichheden. Hy kin net “SA” in nije lak derút krije dy’t lyk is oan de âlde. Sale, sjoch ris sa, sei ik… “Dit moat wêze sa’t it wie!!!” Ik wit noch dat er foarstelde om it wyt te ferverjen en der dan by de skinken wat reade te setten, sadat it wat gieligens pakke soe.
Tsjintwurdich, nei in healjier, is in lyts famke berne. Sûn en hielendal lokkich, yn dat âlderlik fermidden. Ha ik hielendal lokkich sein?
Foto: Shutterstock