Tiñamos a esixencia de que a muller non soubese do crédito do marido (para que lle puidese encargar un novo dormitorio)… e que o marido non soubese que ía chegar “por erro” a cor que elixiran xuntos… e que polo seu aniversario non lle cravaran os montadores a sala de estar… No traballo, sexa cal for o que se faga, sempre aparecen xunto á xente algunhas esixencias que son boas (é dicir, benintencionadas) e outras menos boas (é dicir, Sairemos nós como culpables).
E así… fixémoslle case toda a casa a unha parella nova e harmoniosa. Todo á medida. E eles… quérense… e de verdade, de verdade, respéctanse! Díxenlles que se queren e se respectan? El ten un ximnasio, e por casualidade eu adestro nel. Non daría nomes, así que escribirei On e Ona con maiúscula… tómalo como un nome. ?
Vai así un día cunha especie de pequena cómoda de WC e berra de fronte “Ubrk” como dirían os bosnios, así, directamente (quizais un pouco tamén asustado): “PODEN REPARAR ISTO, PERO SEN QUE SE NOTE A DIFERENZA.” Eu miro así…jbg…non entendo. Quen? Que? Di: “Ela está embarazada!”, e El non querría en absoluto que ela se preocupase ou se molestase por nada. Ai, home, non te preocupes, todo sairá ás mil marabillas.
Non sei por que? pero o que máis protestaba era o noso pintor. El non pode “COMO” sacar un verniz novo para que quede como o vello. Sale, mira ben, dígolle eu…“Isto ten que quedar como estaba!!!” Lembro que propuxo que o pintásemos de branco, e logo lle puxésemos sobre xamóns afumados, para que collese algo de amarelo.
Hoxe, despois de medio ano, naceu unha pequena nena. Sa e inmensamente feliz, nese ambiente familiar. Dixen inmensamente feliz?
Foto: Shutterstock