We hadden de eis dat de vrouw niets wist van het krediet van de echtgenoot (zodat hij een nieuwe slaapkamer voor haar kon bestellen)… en dat de echtgenoot niet wist dat er per ongeluk de kleur zou komen die zij samen hadden gekozen… en dat de monteurs voor de woonkamer niet op haar verjaardag zouden aanbellen… In welk werk dan ook dat wordt uitgevoerd, komen er altijd ook bepaalde eisen op mensen af, goede (lees: welwillende) en minder goede (lees: dan draaien wij op voor de schuld).
En zo… hebben we voor een jong, harmonieus echtpaar bijna het hele huis uitgevoerd. Alles op maat. En zij… houden van elkaar… en hebben werkelijk, werkelijk veel respect voor elkaar! Heb ik gezegd dat ze van elkaar houden en elkaar respecteren? Hij heeft een sportschool en toevallig train ik daar. Ik zou liever geen namen noemen, dus schrijf ik On en Zij met een hoofdletter… zie dat maar als een naam. ?
Zo komt hij op een dag met een of ander klein wc-kastje aan en roept rechtstreeks “Ubrk”, zoals de goede Bosniërs zouden zeggen, zo direct (misschien ook een beetje bang): “KUNT U DIT REPAREREN, MAAR ZODAT HET VERSCHIL NIET TE ZIEN IS.” Ik kijk zo… jbg… ik snap het niet. Wie? Wat? Hij zegt: “Zij is zwanger!”, en hij zou helemaal niet willen dat zij zich ergens zorgen over maakt of zich ergens druk om maakt. Hé man, maak je maar geen zorgen, alles komt helemaal goed.
Ik weet niet waarom? maar onze schilder maakte er het meeste bezwaar tegen. Hij kon niet “ZOALS” een nieuwe lak zo trekken dat die als de oude werd. Sale, luister eens, zei ik…“Dit moet worden zoals het was!!!” Ik herinner me dat hij voorstelde om het wit te schilderen en er dan met de hammen op de gerookte te zetten, zodat het een beetje gelig zou worden.
Vandaag, na een half jaar, is er een klein meisje geboren. Gezond en dolgelukkig, wat in die ouderlijke omgeving vanzelf spreekt. Heb ik gezegd dolgelukkig?
Foto: Shutterstock