Podłogi są ważne, ponieważ zapewniają nie tylko funkcjonalność i ochronę, lecz także estetyczny i komfortowy aspekt przestrzeni mieszkalnej. Najbardziej przejrzysty podział podłóg na rodzaje uzyskuje się, jeśli jednocześnie uwzględni się sposób wykonania podłóg oraz rodzaje i formy materiałów używanych do ich wykonania. W ten sposób otrzymuje się następujący podział: podłogi kamienne (brukowe), jastrychy (pokrycia), podłogi z płytek ceramicznych, podłogi z małych płytek, podłogi z dużych płytek, podłogi drewniane i podłogi z korka, podłogi z pasów okładzinowych, podłogi z materiałów sztucznych nanoszonych kielnią.
Wymagania dla podłóg pod względem trwałości i ochrony przed wilgocią
Minimalne wymagania dotyczące wytrzymałości na ściskanie, wytrzymałości na rozciąganie przy zginaniu oraz odporności na ścieranie podano dla okładzin z twardych betonów w DIN 1100. Wartości te można zasadniczo uznać za wymagania, którym powinny odpowiadać silnie obciążane posadzki obiektów przemysłowych. W DIN 272 podano minimalne wartości dla kamiennego drewna (ksylolitu), które mogą również obowiązywać dla lekko obciążanych posadzek obiektów przemysłowych, a także dla posadzek budynków mieszkalnych i użytkowych.
Rys. 1 - Hydroizolacja podłogi
Wymagania dotyczące podłóg pod względem izolacji cieplnej i akustycznej
Izolacyjność cieplna nie zależy wyłącznie od podłogi, lecz od całego systemu konstrukcji międzypiętrowej. Znaczenie ma jednak stopień, w jakim podłoga może odbierać ciepło osobom stojącym na niej lub poruszającym się po niej. Podobnie w zakresie ochrony akustycznej decydujące znaczenie ma cały system konstrukcji międzypiętrowej. Przy tym podłoga ma znacznie większy wpływ — zwłaszcza jeśli została wykonana w formie pływającej jastrychu lub pływającej podłogi drewnianej.
Rys. 2 - Izolacja akustyczna podłogi
Warunki ochrony podłóg przed pożarem
Dla podłóg w otoczeniu palenisk, a także dla podłóg pod stromymi dachami, a często również w warsztatach i halach warsztatowych, należy wymagać, aby były wykonane jako ogniochronne lub ognioodporne. Bardziej szczegółowe dane w DIN 4102.
Wymagania dotyczące oporu elektrycznego podłóg
Niebezpieczeństwo dla organizmu człowieka wynikające z dotykania przewodników pod napięciem jest stosunkowo duże nawet w granicach niskiego napięcia do 250 voltów. Niebezpieczeństwo wzrasta, jeżeli pod, na którym znajduje się człowiek, ma większą przewodność. Zgodnie z przepisami Niemieckiego Związku Elektrotechniki (VDE), każdy pod o oporze mniejszym niż 7730 omów jest niebezpieczny. Dotyczy to zwłaszcza podłóg wilgotnych i mokrych.
Okładziny (koszulki)
Do najważniejszych warstw wykończeniowych należą: posadzki lastrykowe, okładziny betonowe, okładziny gliniane, posadzki mozaikowe, okładziny gipsowe, posadzki z ksylolitu, okładziny z iłu oraz okładziny asfaltowe.
- Podłogi z terrazzo: Podłogi terrazzo są trwałe, nieprzepuszczalne dla wody i nie pylą. DIN 1965 Przepisy techniczne dotyczące wykonywania okładzin i robót ceramicznych podają bliższe informacje zarówno o składzie granulometrycznym kruszywa do terrazzo, jak i o sposobie wykonania.
- Okładziny betonowe: DIN 1965 zawiera bliższe dane o zwykłych okładzinach betonowych (dawniej cementowych), a DIN 1100 o okładzinach z twardego betonu. Ostatnio wykonuje się również okładziny z betonu lekkiego – a także z lekkich kruszyw porowatych oraz z betonu spienionego – które służą zwłaszcza jako podkłady pod okładziny z materiałów sztucznych nakładanych szpachlą.
- Okładziny gliniane: Wykonuje się je z kruszonych cegieł ze spoiwem wapiennym, cementowym lub magnezytowym. Odprowadzają ciepło słabiej niż okładziny betonowe.
- Posadzki mozaikowe: Posadzki mozaikowe stanowią najpiękniejszy i najbardziej elegancki rodzaj okładziny, do którego wykonania używa się marmuru, drobnych kawałków wypalonej gliny, matowego szkła lub ceramiki. Ponieważ ten rodzaj podłogi wymaga od wykonawcy dużego wyczucia artystycznego, bardzo niewiele warsztatów zajmuje się jego wykonywaniem.
- Okładziny gipsowe: Okładziny gipsowe są ognioodporne. Sposób ich wykonywania przedstawiono w DIN 1965. Wykonuje się je przeważnie z silnie wypalanego gipsu do okładzin, jako jednowarstwowe na piasku albo jako dwuwarstwowe suche okładziny. Do okładzin gipsowych stosuje się także naturalny anhydryt.
- Podłogi z kamiennego drewna: Właściwości i sposób wykonania podłóg z kamiennego drewna (ksylolitu) są znormalizowane przepisami DIN 272. Dzielą się na jednowarstwowe podłogi przemysłowe lub ubijane, dwuwarstwowe podłogi z kamiennego drewna do pomieszczeń mieszkalnych i użytkowych, a także na jednowarstwowe podkłady pod parkiety, do okładzin w pasach itd.
- Okładziny z gliny: Bardziej szczegółowe informacje o okładzinach z gliny – zwłaszcza dla spichlerzy, magazynów rolniczych itp. – zawiera DIN 1965.
- Okładziny asfaltowe: Okładziny z lanego asfaltu stosuje się zarówno do wykonania bezpośredniej górnej warstwy użytkowej podłogi, jak i do wykonywania podkładów pod parkiet, okładzin pasmowych, okładzin z materiałów sztucznych nakładanych kielnią itd. Nie pylą, nie przepuszczają wody, są elastyczne, a ponadto można po nich chodzić natychmiast po wykonaniu.
Rys. 3 - Mozaika z drewna
Podłogi ceramiczne
Podłogi ceramiczne wykonuje się z płytek ceramicznych. Są praktycznie nieograniczenie trwałe, łatwe do utrzymania w czystości i nie pylą. Dalsze informacje zob. DIN 1965.
Rys. 4 - Płytki ceramiczne jako imitacja marmuru
Rys. 5 - Różne wzory płytek ceramicznych
Podłogi z małych płytek
Posadzki z małych płytek (o powierzchni około 0,25 m2) wykonuje się z płytek z kamienia naturalnego, betonu, klinkieru, szkła, stali, drewna kamiennego i asfaltu i układa się je głównie na zaprawie cementowej. Płytki z materiałów sztucznych (z żywic sztucznych, bitumu i azbestu) układa się przez klejenie. Pod względem swoich właściwości odpowiadają okładzinom wykonanym z tych samych surowców i materiałów.
Rys. 6 - Mozaika z drobnych płytek
Podłogi z dużych płyt
Do podłóg z dużych płyt – obok blach żłobkowanych ze stali i lekkich metali – wchodzą w grę przede wszystkim twarde płyty z włókien drzewnych, które podczas układania przykleja się najczęściej klejami na zimno. Mają podobne właściwości jak okładziny w pasach i stosuje się je do tych samych celów.
Podłogi z drewna i z korka
Podłoga drewniana należy do najstarszych i – z wyjątkiem wykładzin dywanowych oraz podłóg z korka – stanowi najcieplejszą podłogę dla stóp. Zaliczają się do niej: podłogi deszczkowe z desek podłogowych, parkiet paskowy i parkiet taflowy, podłoga z klepek parkietowych oraz parkiet mozaikowy.
Prawidłowo ułożone podłogi parkietowe zapewniają w większości także dobrą izolację od uderzeń krokowych. Podłogi z deszczułek parkietowych i mozaika stanowią nowe rodzaje parkietu. Dla łatwiejszej pielęgnacji parkiet w ostatnim czasie impregnuje się żywicami syntetycznymi. Podłogi z korka są bardzo ciepłe dla stóp, tłumią dźwięk i nie przepuszczają wody. Do klejenia stosuje się specjalne kleje.
Rys. 7 - Układanie parkietu
Podłogi z pasów okładzinowych
Za najważniejsze okładziny w pasach uważa się:
- Podłogi z płyt drukowanego filcu wełnianego (balatum i stragula)
- Podłogi z tkanin rozpinanych, podobnych do dywanów
- Podłogi linoleum
- Podłogi z gumy
- Podłogi z materiałów sztucznych podobnych do tkanin (igelit)
- Podłogi z płyt i taśm polichlorku winylu (gutasin i mipolan)
Podczas gdy pierwsze dwa wymienione pokrycia po prostu się rozkłada i napina tylko wzdłuż krawędzi, wszystkie pozostałe z wykładzin pasmowych wykonuje się przez sklejenie pasów. Pokrycia te wyróżniają się małą liczbą połączeń i — poza podobnymi do dywanów — tym, że nie pylą, łatwo się je myje oraz że są mniej lub bardziej elastyczne.
Rys. 8 - Okładzina z linoleum jako imitacja laminatu
Podłogi z materiałów sztucznych nanoszonych kielnią
Masy z tworzyw sztucznych nakładane pacą stanowią mieszaniny żywic sztucznych (głównie poliwinylowych octanów) i dodatków. Okładziny wykonuje się na gładkich i równych podłożach w co najmniej trzech warstwach nakładanych pacą. Po 28-dniowym suszeniu na powietrzu ich grubość powinna wynosić co najmniej 2 mm. Warstwy cieńsze niż 2 mm nie stanowią już okładzin, lecz powłoki lub malowania.