Flierren binne wichtich om’t se net allinnich funksjonaliteit en beskerming biede, mar ek in estetysk en komfortabel aspekt fan de libbensromte. De meast oersichtlike yndieling fan flierren yn soarten kriget men as tagelyk rekken holden wurdt mei de wize fan oanlis fan de flierren en de soarten en foarmen fan de materialen dy’t foar de útfiering brûkt wurde. Sa ûntstiet de folgjende yndieling: stiennen flierren (keien), dekvloeren (beklaaiïngen), flierren fan keramyske tegels, flierren fan lytse tegels, flierren fan grutte tegels, houten flierren en flierren fan kurk, flierren fan beklaaiïngsstrips, flierren fan keunstmjittige materialen dy’t mei in spatel oanbrocht wurde.
Easken foar flierren mei it each op duorsumens en beskerming tsjin focht
De minimale easken foar druksterkte, bûgstreksterkte en ek slijtferset binne foar bekledingen fan hurd beton jûn yn DIN 1100. Dy wearden kinne yn it algemien beskôge wurde as de betingsten dêr’t swier belêste flierren fan yndustriële gebouwen oan foldwaan moatte. Yn DIN 272 binne de minimale wearden foar stienhout (ksylolyt) jûn, dy’t ek jilde kinne foar licht belêste flierren fan yndustriële gebouwen, lykas foar flierren fan wen- en kantoargebouwen.
Ofb. 1 - Wetterisolaasje fan de flier
Easken foar flieren wat termyske en akoestyske isolaasje oangiet
Termyske isolaasje hinget net allinne fan de flier ôf, mar fan it hiele systeem fan de tuskenferdjippingskonstruksje. Fan belang is lykwols de mjitte wêryn’t de flier waarmte ûntnimme kin oan persoanen dy’t derop steane of har deroer ferpleatse. Ek wat lûdbeskerming oanbelanget is it hiele systeem fan de tuskenferdjippingskonstruksje fan beslissend belang. Dêrby hat de flier in folle gruttere ynfloed – benammen as er útfierd is as in driuwende ôfwerklaach of in driuwende houten flier.
Ofb. 2 - Lûdisolaasje fan de flier
Betingsten foar brânbeskerming fan flierren
Foar flieren yn ‘e omjouwing fan iepen fjoerplakken, lykas ek foar flieren ûnder steile dakken en faak ek yn wurkplakken en wurkhalden, moat easke wurde dat se as brânfeilich of as fjoerbestindich útfierd wurde. Mear ynformaasje yn DIN 4102.
Easken foar de elektryske wjerstân fan flierren
It gefaar foar it minsklik lichem by kontakt mei ûnder spanning steande lieders is relatyf grut, sels binnen de grinzen fan lege spanning oant 250 volt. It gefaar nimt ta as de flier dêr’t de minske op stiet in gruttere elektryske geleiding hat. Neffens de foarskriften fan de Dútske Elektrotechnyske Feriening (VDE) is elke flier waans wjerstân minder is as 7730 ohm gefaarlik. Dat jildt benammen foar fochtige en wiete flierren.
Bekledingen (mantels)
Ta de wichtichste beklaaiingen hearre: terazzoflierren, betonnen beklaaiingen, klaaibeklaaiingen, mozaïkflierren, gipsbeklaaiingen, ksilolytflierren, leembeklaaiingen en asfaltbeklaaiingen.
- Terrazzo-flierren: Terrazzo-flierren binne duorsum, wetterûnderhâldend en meitsje gjin stof. DIN 1965 Technyske foarskriften foar it oanbringen fan beklaaiïngen en foar keramyske wurksumheden befetsje mear ynformaasje sawol oer de korrelgruttingssamenstelling fan it aggregaat foar terrazzo as oer de wurkwize.
- Betonnen beklaaiïngen: DIN 1965 jout mear ynformaasje oer gewoane betonnen (earder semintene) beklaaiïngen, en DIN 1100 oer beklaaiïngen fan hurd beton. De lêste tiid wurde ek beklaaiïngen fan licht beton makke – en ek fan ljochte poreuze tafoegings, likegoed as fan skomjend beton – dy’t benammen tsjinje as ûnderlagen foar beklaaiïngen fan keunstmjittige materialen dy’t mei in spatel oanbrocht wurde.
- Leembeklaaiïngen: Se wurde makke fan ferbrizele bakstien mei kalk-, semint- of magnezytbiningmiddel. Se lûke waarmte minder goed ôf as betonnen beklaaiïngen.
- Mosaïekflier: Mosaïekflieren foarmje it moaiste en meast elegante type beklaaiïng, wêrfoar’t marmer, stikjes bakte klaai, troebel glês of keramyk brûkt wurde. Om’t dit type flier fan de produsint in protte artistyk gefoel freget, hâlde mar in hiel lyts tal wurkpleatsen har mei de makkerij derfan dwaande.
- Gipsbeklaaiïng: Gipsbeklaaiïngen binne fjoerbestindich. De wize fan harren fabrikaazje wurdt beskreaun yn DIN 1965. Se wurde meast makke fan sterk útbakte beklaaigips, as ienlaach oer sân, of as twalaach droege beklaaiïng. Foar gipsbeklaaiïng wurdt ek natuerlik anhydryt brûkt.
- Flieringen fan stienhout: De eigenskippen en de wize fan oanbringen fan flieringen fan stienhout (ksylolit) binne standerdisearre troch de DIN-foarskriften 272. Se wurde ferdield yn ienlaachige yndustriële of yndrukte flieren, twalaachige flieren fan stienhout, foar wen- en bedriuwsromten, en yn ienlaachige ûnderlagen foar parket, foar strookbeklaaiïngen, ensfh.
- Beklaaiïngen fan klaai: Mear gegevens oer beklaaiïngen fan klaai - benammen foar gruthokken, agraryske pakhuzen ensfh. - stiet yn DIN 1965.
- Asfaltbekledingen: Bekledingen fan getten asfalt wurde sawol brûkt foar it oanbringen fan de direkte boppeste slijtlaach fan de flier, as foar it meitsjen fan ûnderlagen foar parket, foar stripebekledingen, bekledingen fan keunststoffen dy’t mei in troffel oanbrocht wurde, ensfh. Se meitsje gjin stof, litte gjin wetter troch, binne fleksibel en, boppe-al, kin der daliks nei it oanbringen oerhinne rûn wurde.
Ofb. 3 - Houtmozaïek
Flierren fan keramyk
Keramyske flierren wurde makke fan keramyske tegels. Se hawwe praktysk in ûnbeheinde libbensduor, binne maklik skjin te hâlden en meitsje gjin stof. Foar mear gegevens sjoch DIN 1965.
Ofb. 4 - Keramyske tegels as imitaasje fan marmer
Ofb. 5 - Ferskate patroanen fan keramyske tegels
Flieren fan lytse tegels
Flierren fan lytse tegels (mei in oerflak fan sa’n 0,25 m2) wurde makke fan tegels fan natuerstien, beton, klinker, glês, stiel, stienhout en asfalt en wurde meast yn semintmorter lein. Tegels fan keunstmjittige materialen (fan keunsthars, bitumen en asbest) wurde mei lijm oanbrocht. Neffens harren eigenskippen komme se oerien mei bekledingen makke fan deselde grûnstoffen en deselde materialen.
Fig. 6 - Mozaïek fan lytse tegels
Flieren fan grutte platen
Foar flieren fan grutte platen – njonken groefde platen fan stiel en lichte metalen – komme benammen hurde platen fan houtfezels yn oanmerking, dy’t by it lizzen meast mei kâlde lijm ferbûn wurde. Se hawwe ferlykbere eigenskippen as stripebeklaaiïng en wurde foar deselde doelen brûkt.
Houten en kurken flierren
De houten flier heart ta de âldste en – útsein tapytbekledings en flieren fan koark – is it de waarmste flier foar de fuotten. Hjirûnder falle: plankflieren fan flierplanken, stripeparket en panielparket, flier fan parketstripkes en mozaïekparket.
Goed leine parketflieren jouwe meastal ek goede isolaasje tsjin staplûd. In flier fan parketplanken en mozaïek foarmje nije soarten parket. Mei it each op ienfâldiger ûnderhâld wurdt parket de lêste tiid ôfdichte mei keunstharsen. Kurkflieren binne tige waarm foar de fuotten, isolearje lûd en litte gjin wetter troch. Foar it ferlijen wurde spesjale lijmen brûkt.
Afb. 7 - Pleatsen fan parket
Flierren fan bekledingsstrips
As de wichtichste bekledingen yn strips wurde beskôge:
- Flierren fan platen fan printe wollen filz (balatum en stragula)
- Flierren fan weefsel foar it opspannen, gelyk oan tapijten
- Linoleumflieren
- Rubberflieren
- Flierren fan keunstmjittige materialen dy’t op tekstyl lykje (igelit)
- Flieren fan planken en fan strips polyvinylchloride (gutasin en mipolan)
Wylst de earste twa neamde bekledingen gewoan útlizze en allinnich lâns de rânen oanset wurde, wurde alle oare lintbekledingen makke troch linten oaninoar te lijen. Dizze bekledingen falle op troch it lytse tal ûnderdielen en - útsein dyjingen dy’t op tapijten lykje - trochdat se gjin stof hawwe, maklik te waskjen binne en mear of minder elastysk binne.
Fig. 8 - Bekleding fan linoleum as imitaasje fan laminaat
Flierren fan keunstmjittige materialen dy’t mei in spatel oanbrocht wurde
Massa’s fan keunstmjittige materialen dy’t mei in spatel oanbrocht wurde, binne mingen fan keunstharsen (foar it grutste part polyvinylacetaten) en tafoege stoffen. Beklaaiïngen wurde makke op glêde en flakke ûndergrûnen yn op syn minst trije lagen dy’t mei in spatel oanbrocht wurde. Nei 28-dagen droegjen oan de loft moat harren dikte op syn minst 2 mm wêze. Lagen tinner as 2 mm wurde net mear as beklaaiïngen beskôge, mar as oerlagen of ferve.