Belangrijke veiligheidswaarschuwing: Dit is een historische archieftekst, geen modern thuiswerkplaatsproject. Elektrische installaties, hoge spanningen, het verwijderen of sluiten van deuren, ingrepen aan muren, ventilatie, het werken met coatings en het draagvermogen van opklapbare meubelen vergen een controle van de geldende regelgeving en de bevoegde deskundigen. Pas de beschreven maatregelen en procedures niet toe zonder de daadwerkelijke constructie, installaties en producten te controleren.
Deze tekst maakt geen deel uit van het huidige aanbod van Savo Kusić, dat gericht is op ramen, deuren en aanverwante oplossingen.
Thuiswerkplaats en mini-workshop in het appartement
Als ik het materiaal had, als ik een goed gereedschap had! Zijn dit niet de bekende zuchten van mensen die in hun eigen huis willen klussen? Als deze wensen op de een of andere manier werkelijkheid worden, komen er nieuwe voor in de plaats: als ik een plek had, als ik een kleine werkplaats had…
Natuurlijk wil iedereen in het gezin iets op dit gebied! Een huisvrouw wil meestal dat haar werkgerei na gebruik verdwijnt, verdrinkt in huis, meubels. Een kind wil een hoekje dat, indien nodig, een studeerhoekje wordt. En de vader, ‘meester in huis’, wil een kleine werkplaats waar hij zijn spullen kan neerzetten zonder iemands comfort in gevaar te brengen. Hij wil dat de werkplaats stevig en sterk is voor de montage, dat er water en elektriciteit in de buurt is, dat deze goed verlicht is, dat er geen speciale bescherming van de muren en de vloer nodig is, etc.
De keuze van een plaats voor een thuisworkshop wordt sterk beïnvloed door de gegeven lokale omstandigheden. Houd er echter rekening mee dat deze werkplaats goed verwarmd en geventileerd moet zijn, vooral tijdens het schilderen en lakken. Als er geen ramen zijn, moet de kunstmatige verlichting sterk zijn, bij voorkeur 220 V, misschien 380 V van de netspanning. Bovendien moet het een watertoevoer- en afvoersysteem hebben.
Voor dit doel is een schuur, een hoek van een garage of een kelder het meest geschikt. Als we deze kamers niet kunnen leveren, kunnen we de werkplaats uitrusten in een hoek van het appartement, een raamnis, de opening van een gesloten of ommuurde deur. Dit vereist niet veel werk.
Gecombineerde werkplaatskast
Deze praktische kast kunnen wij zelf maken. Als hij open is, vertegenwoordigt hij een werktafel, en als hij is opgevouwen, bewaren we er gereedschap in (foto 1, bovenste gedeelte)
De foto toont zo’n werkplaats die we in een ongebruikte deuropening kunnen installeren. Wat in dat geval eerst moet gebeuren, is het verdwijnen van de deur, dat wil zeggen het opnieuw inrichten van deuren en deuropeningen. Dit type deur buiten gebruik kan ook voor andere doeleinden worden gebruikt. Welk doel we zullen kiezen, hangt af van de diepte van de opening. Een ondiepere opening kan worden gebruikt voor een bibliotheek, en een diepere opening voor de betreffende werkplaats, maar ook voor een fotokast, een kledingkast of een hoek voor een tv en een bandrecorder (foto 1, onderdeel 2). In dit laatste geval is het ook mogelijk om een stereoluidspreker te installeren.
SLIKA 1
Tips voor het verbouwen van deuren
Als we de deur niet langer nodig hebben en het ontbreken ervan de constructie van de muur niet verstoort, is de volgende stap het verwijderen van de deur en het metselen van de opening. Het is noodzakelijk om een geschikte muur van gipsstenen 6-10 cm te voorzien, bepleisterd met perlietmortel of een andere mortel die een betere thermische isolatie biedt.
Als de constructie van de muur het niet toelaat om de deur te verwijderen, sluiten we de opening af met een rieten muur, dikte 5-10 cm, die we aan beide zijden vastzetten met latten en bepleisteren met gipsmortel. Het rieten bord is verkrijgbaar in de afmetingen 100 h 200 h 5 cm, d.w.z. 10 cm en kan met een zaag op de gewenste afmetingen worden gezaagd. Deze wandinzet is een goede thermische isolator, maar we mogen deze niet belasten (bijvoorbeeld door planken vast te spijkeren). We kunnen alleen de zijkanten van de deuropening of het deurkozijn belasten.
Een oplossing die een grotere keuze aan materialen vereist, is het afdekken van de deur in overeenstemming met het bestaande meubilair van de bepaalde kamer. We beginnen deze werkzaamheden door de deur te sluiten, uitstekende hardware (knop, schild) te verwijderen en de opening af te dichten met afdichtstrips. Nu doen we de deur op slot en bevestigen deze met schroeven aan het hout. (De sleutels moeten bewaard worden om de deur later te kunnen openen!)
De volgende fase van het werk is het coaten. De bekleding moet in harmonie zijn met het kamermeubilair. Het kan gemaakt zijn van spaanplaat en multiplex, gekleurd decoritboard en gespannen jute waarop behang is geplakt. Vooraf moeten we een hoogwaardig substraat aanbrengen op de bevestigingspunten van elk bekledingsmateriaal. Geluids- en thermische isolatie voeren wij uit uit een laag vilt, schuimspons of meerdere lagen golfpapier, door deze tussen het deurblad en de bekleding te plaatsen.
De panelen worden eerst op het gesloten deel van de opening aangebracht en vervolgens op de zijkanten. We “verwijderen” de elkaar rakende binnenranden van de voering van de zijkanten en het gesloten deel van de opening om de zijvoeringen beter te laten aansluiten. De resulterende openingen tussen de zijpanelen en de wanden van de buitenzijde zijn bedekt met latten. We bereiken een betere oplossing door deze gaten te dichten met een breder gegroefd houten frame dat ook de zijpanelen verstevigt. Het monteren van de onderdelen van het frame gebeurt met behulp van een tand en groef diagonaal of pluggen. De tekortkomingen van het maken van de hoeken van de contactoppervlakken met hoeklatten kunnen we compenseren. Het bevestigen van de bekleding aan de oude deur, met een vooraf getekende lay-out, gebeurt met behulp van dunne fietsspijkers, houtschroeven met een lenticulaire kop voorzien van decoratieve ringen of doppen.
De installatie van apparatuur moet op vooraf gemarkeerde plaatsen worden uitgevoerd. Deze plaatsen bepalen wij vóór de bekleding. Met proefboringen stellen wij de draagkracht van de gemarkeerde plaatsen vast. De dragende schroeven moeten in de balken van de houten deurkozijnen gaan, omdat de sierplanken van de deuren van oude gebouwen niet dragend zijn. Om zwaardere apparatuur te kunnen vervoeren, moeten er pluggen in de muur worden geplaatst voordat ze de muur bekleden.
We beitsen de spaanplaat- en multiplexbekleding met de juiste kleuren voor het meubilair en de muren voordat we gaan polijsten. Nadat de vlek is opgedroogd, kan de bekleding worden gepolijst of gelakt. In de deuropening die is omgebouwd tot kledingkast plaatsen we alleen planken en de buitenbekleding bevestigen we met schroeven direct aan de deur.
Kledingkast-workshop
We presenteren een kastenwerkplaats met een nieuwe oplossing (foto 2). Het is gemaakt van een oude kantoorarchiefkast, enkele nieuwe borden en poten van oud meubilair.
Uit de tekening blijkt dat deze kast niet aan een plaats gebonden is, het is een zelfstandige eenheid en gemakkelijk te openen tijdens gebruik.
Het materiaal is afkomstig van paneelplaten of delen van oud meubilair. Planken met een dikte van 3/4“ zijn het meest geschikt“. De binnenste kleine planken, de bodems van de laden en het achterste binnengedeelte van de kast zijn gemaakt van multiplex en spaanplaat met een dikte van 4-6 mm.
SLIKA 2
Door de hoogwaardige en stevige bevestiging van het achterpaneel kunnen we voorkomen dat de kast in laterale richting kantelt.
We verbinden de vlakke oppervlakken met lijm en we beveiligen de verbinding met een houten plug.
Het werkblad moet breder zijn dan de breedte van de kast (voor de dikte van beide poten).
De beste manier om het tafelblad op de juiste hoogte te bevestigen is met pianoscharnieren, over de gehele breedte van de tafel. Deze scharnieren moeten op meerdere plaatsen worden vastgezet met schroeven die de sterkte en het draagvermogen van de tafel garanderen. De stabiliteit van de tafel in open toestand wordt verzorgd door speciale scharnieren. Deze verbinding, zoals te zien op de foto, beveiligt enerzijds de tafel en voorkomt anderzijds dat de tafel verder opengaat dan de bedoeling was. Het is niet mogelijk om de poten van de tafel vast te zetten met dwarsbalken, omdat deze het monteren van de poten onmogelijk zouden maken. Daarom verbinden wij de boveneinden van de poten met verzonken scharnieren aan de tafel. De diepte van de uitsparing moet overeenkomen met de dikte van het scharnierblad. De methode voor het sluiten van de tafel wordt gedetailleerd weergegeven in de afbeelding 2.
De inrichting van het binnenste gedeelte van de kledingkast moet worden aangepast aan de behoeften van de gebruiker. Dit geldt ook voor het bepalen van het aantal en de hoogte van lades. We kunnen ook de binnenkant van het deurblad gebruiken dat het bovenste deel van de kledingkast afsluit. Op de kleine planken, zoals weergegeven in de tekening, kunnen eenvoudig plastic dozen en platen voor schroeven en spijkers worden geplaatst, die op deze manier altijd bij de hand zijn.
De kleur van de buitenoppervlakken van de kledingkast moet overeenkomen met de omgeving. Het kan worden gelakt met kleurloze vernis, of het kan worden geverfd met een geschikte kleur. Welke verwerkingsmethode we ook kiezen, de oppervlakken moeten eerst worden gereinigd en gestreken en de randen moeten worden afgestompt met schuurpapier. We moeten ook letten op de droogtijd, die we volgens de instructies moeten volgen, tussen het aanbrengen van verflagen.
Het is voldoende om de interne onzichtbare oppervlakken te bedekken met een olievlek die het materiaal behoudt en gemakkelijk schoon te maken is.
Het bureau, dat vergelijkbaar is met het vorige, is gemaakt van een kantoorkast met laden. Het tafelblad is stabieler en is bestand tegen het werken met schaafmachines. Een op deze manier gemaakte werktafel bestaat uit een aparte kast met lades voor het opbergen van gereedschap en een tafelblad dat eenvoudig aan de muur kan worden geplaatst of opgehangen (foto 1, bovenste gedeelte). Houd er rekening mee dat deze werkbank wordt gebruikt voor het uitvoeren van werkzaamheden die niet veel ruimte vergen (radioamateur, modelbouw, elektriciteit, fotoamateur, speelgoedreparatie, enz.). Het openen en gereedmaken van de werkbank gebeurt met meerdere bewegingen. We verplaatsen eerst de kast met laden van zijn plaats en duwen hem vervolgens onder het open blad van de tafel.
Voor het tafelblad kunnen we een grotere, oude tekentafel gebruiken. Een tafelblad kunnen we zelf maken van planken die we met latten van onderaf met elkaar verbinden. Door de tafel te openen voorkomen deze latten, naast hun hoofdrol, de beweging van de kast met lades omdat ze deze aan twee zijden omsluiten.
Het tafelblad met latten bevestigen we aan de steunlatten op het gedeelte waar de lades zitten met twee vleugelmoeren.
Het uiteinde van het tafelblad, dat ver verwijderd is van het gedeelte met laden, rust op de steunbalk die aan de muur hangt. De dwarsdoorsnede van de draaglat dient de vorm te hebben van de letter L. De draaglat bestaat uit een plank, aan de onderzijde waarvan een lat met pluggen is vastgespijkerd. De pluggen van de onderarm L moeten in de gaten aan het uiteinde van het tafelblad passen.
We hangen de draagstang aan haken die we eerder in de ingebouwde pluggen in de muur hebben geschroefd, of we ondersteunen hem verticaal met een stang die vanaf de vloer wordt geplaatst.
De kast met lades dient om gereedschap in op te bergen, maar kan ook als standaard gebruikt worden. Omdat we hem vaak van zijn plaats verplaatsen, moeten de delen die de vloer raken, worden vastgelijmd met vilt of choya-tape. We maken de zijkanten van de kast van panelen van oud meubilair, spaanplaat of fineer door ze met lijm (of een modernere lijm) op het frame te lijmen. Het frame zelf is samengesteld uit latten die op een flap met elkaar zijn verbonden. Aan de binnenkant van de kledingkast plaatsen we gladde latten voor de laden. Indien de zijkant uit een houten frame bestaat, dienen de verticale latten verbonden te worden met een horizontaal geplaatste geleidelat.
Het achterpaneel van de kast moet zorgvuldig worden bevestigd, zodat de kast niet opzij kantelt. Dit kunt u het beste doen met schroeven. Als we de achterwand niet monteren, kan de kast met schuine latten worden vastgezet. De voor- en achterpoten maken we elk uit één stuk, zodanig dat we elke boog in het midden vormen. We bevestigen ze van onderaf met schroeven.
De hoogte van de lade wordt door ons bepaald, maar het wordt aanbevolen deze van boven naar beneden te vergroten. In de bovenste lade kunnen meet- en tekenaccessoires worden opgeborgen. In de volgende plaatsen we de meest gebruikte tool, gesorteerd op grootte. Daaronder: klinknagels, schroeven en diverse bevestigingsmiddelen. Nog lager plaatsen we halfafgewerkte werkstukken en aan het eind de materiaalreserves. De zijkanten van de lades maken we van latten, die we verbinden met spijkers en vilt, of met geschikte lijm. We vormen de bodem van de lade van genagelde planken van multiplex, spaanplaat of sterkere spaanplaten.
In plaats van lades met tussenschotten gebruiken we voor kleine onderdelen blikken dozen, waarvan we de randen vooraf plat moeten maken met een hamer. De frontpanelen van de lades plaatsen we na zeer zorgvuldige afstelling aan het uiteinde, want als de lades gesloten zijn, moeten deze panelen de gehele voorzijde gelijkmatig bedekken. Hierna bevestigen we de handgrepen aan de lades.
We moeten de bankschroef voor precisiemechanica op een speciale standaard monteren en met een klem of vleugelmoer met schroeven in voorgeboorde gaten op het tafelblad bevestigen.
Een moderne thuiswerkplaats vereist een professionele controle van elektrische installaties, ventilatie, brandbeveiliging, wandconstructie en draagvermogen van meubels. Historische maatregelen en oplossingen uit deze tekst zijn geen project dat moet worden geïmplementeerd.