அட்டர்பெர்க் வரம்புகளை நிர்ணயித்தல்
நில இயந்திரவியலில் மிக முக்கியமான திரவநிலை எல்லை, பிளாஸ்டிக் எல்லை மற்றும் சுருங்கல் எல்லை ஆகியவற்றை நிர்ணயிக்கும் சோதனைகளை விவரிப்போம். இச்சோதனைகள் அனைத்தும் குழப்பமடைந்த ஒட்டுமண் மாதிரிகளில் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன.
திரவ எல்லை நிர்ணயப் பரிசோதனை
இந்தச் சோதனைக்காக இயற்கையான ஈரநிலையிலுள்ள சுமார் 200 p மண் எடுத்துக் கொள்ளப்படுகிறது; இதில் விட்டம் 0,5 mm-ஐ மீறும் துகள்கள் இருக்கக் கூடாது, ஏனெனில் அவை சோதனை முடிவுகளின் துல்லியத்தை பாதிக்கும். மாதிரியை உலர்த்தும் அறையில் உலர்க்கக் கூடாது; உடனடியாக அதை வினாடி நீருள்ள பீங்கான் கிண்ணத்தில் வைக்க வேண்டும், அங்கு அது நன்றாக ஈரமாகும் வரை பல மணி நேரங்கள் இருக்க வேண்டும். பிளாஸ்டிசிட்டி குறியீடு IP < 20 உள்ள களிமண்ணுக்கு ஈரப்படுத்தும் காலம் சுமார் 4 மணி நேரம்; IP > 20 உள்ள களிமண்ணுக்கு 18 மணி நேரம் வரை. பின்னர் ஈரமடைந்த மாதிரி கண்ணாடிப் பலகையில் மாற்றப்பட்டு, ஆய்வுகூடக் கத்தியைப் பயன்படுத்தி நன்றாக கலக்கப்படுகிறது, இதனால் ஒரே அமைப்புடைய தடித்த கலவை கிடைக்கும். 0,5 mm-ஐ விட பெரிய துகள்கள் காணப்பட்டால், கலக்கும் போது அவை நீக்கப்படுகின்றன.
இவ்வாறு தயாரிக்கப்பட்ட மாதிரி, ஓட்ட எல்லையை நிர்ணயிக்கும் Casagrande கருவியின் பித்தளை கிண்ணத்தில் ஊற்றப்படுகிறது (பட. 1), இதை எங்கள் ஆய்வுகூடங்களில் Casagrande துருப்பிடிக்கும் கருவி என்று அழைக்கப்படுகிறது.

படம் 1. Cassagrandeov aparat za određivanje granice tečenja
இந்த கருவி, ஒரு தனித்துவமான இணைப்பின் மூலம் கருவியில் பொருத்தப்படும் பித்தளை கிண்ணம், மேல்பகுதியில் ஒரு எக்சென்ட்ரிக் மற்றும் திருப்புக் கைப்பிடியுடன் கூடிய கடின ரப்பரால் ஆன நெகிழ்வான தளம் ஆகியவற்றைக் கொண்டுள்ளது; இதில் எக்சென்ட்ரிக் 1 cm உயரத்திற்கு உயரும், அதனால் கிண்ணம் கீழே விழுந்து தளத்துடன் மோதுகிறது (பட. 1a). கருவியின் பரிமாணங்கள் தரநிலைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. மேலும், துல்லியமாக நிர்ணயிக்கப்பட்ட அளவுகளுடன் ஒரு வடிவமைக்கப்பட்ட கத்தியும் உள்ளது (பட. 1b).
செம்புக் கிண்ணத்தில் வைக்கப்பட்ட மாதிரி, அதன் மேற்பரப்பு முற்றிலும் சமமாக இருக்கவும், மேலும் மாதிரி கிண்ணத்தின் முன்பகுதியின் பாதியைவிட சற்று அதிகமாக மூடவும், அதேசமயம் அதன் உயரம் கிண்ணத்தின் அடித்தளத்தின் மிகக் குறைந்த புள்ளியிலிருந்து சுமார் 12 mm ஆக இருக்கவும், கத்தி கொண்டு சமப்படுத்தப்படுகிறது. பின்னர் கிண்ணம் கருவியில் பொருத்தப்பட்டு, வடிவமைக்கப்பட்ட கத்தியால் நடுவில் ஒரு பள்ளம் வெட்டப்படுகிறது; அது முற்றிலும் நேராகவும், செம்புக் கிண்ணத்தின் அடித்தளம் தெரியும் வகையிலும் இருக்க வேண்டும்; இது கத்தியைக் கிண்ணத்தின் அடித்தளத்திற்கு செங்குத்தாக கவனமாக இழுப்பதன் மூலம் பெறப்படுகிறது. பள்ளத்தின் நீளம் சுமார் 40 mm இருக்க வேண்டும். உடனடியாக அதன் பின், கருவியின் கைப்பிடி வினாடிக்கு 2 சுழற்சிகள் வேகத்தில் திருப்பப்படுகிறது; அதே சமயம் கிண்ணம் அடிப்பகுதியைத் தாக்கும் தட்டல்கள் எண்ணப்பட்டு, பள்ளம் கவனிக்கப்படுகிறது, ஏனெனில் கிண்ணம் அடிப்பகுதியைத் தாக்குவதால் அது சுருங்குகிறது; வெட்டப்பட்ட மாதிரிப் பகுதிகள் நகர்ந்து மீண்டும் சேர முயல்கின்றன. பள்ளம் 10 mm நீளத்தில் மீண்டும் சேரும் வரை கைப்பிடியைத் திருப்புவது தொடர்கிறது. அது ஏற்பட்டவுடன், மேலும் திருப்புவது நிறுத்தப்படுகிறது; பின்னர் கத்தியால், சேர்ந்த பள்ளத்தின் இரு பக்கங்களிலும் உள்ள பகுதியிலிருந்து சுமார் 2 cm3 அளவு மாதிரி எடுக்கப்பட்டு, கடிகாரக் கண்ணாடிகளில் வைக்கப்பட்டு, மண்ணின் ஈரப்பதம் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது.
இந்தச் சோதனை அதே முறையில் 3-4 முறை மீண்டும் செய்யப்படுகிறது; ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் வேறுபட்ட ஈரத்தன்மையுடன், அதைப் பெற முதலில் மாதிரியைச் சிறிய அளவு நீருடன் கலந்து, பின்னர் மீதமுள்ள சோதனைகளுக்காக நீர் சேர்க்கப்படுகிறது. ஒவ்வொரு முடிந்த சோதனைக்குப் பிறகும், மாதிரி ஒரு கண்ணாடித் தட்டில் ஊற்றப்படுகிறது; அங்கு சிறிது நீர் சேர்த்து நன்கு கலக்கப்படுகிறது, இதனால் ஒவ்வொரு முறையும் சற்று இளிதான, ஒரேசீரான கஞ்சி போன்ற திரள் கிடைக்கிறது.
சோதனையை நடத்துவதற்காக தயாரிக்கப்படும் கலவை மிகக் கெட்டியாகவோ அல்லது மிகத் திரவமாகவோ இருக்கக் கூடாது; ஏனெனில் ஓட்ட எல்லையிலிருந்து மிகவும் தொலைவில் உள்ள மண்ணின் ஒத்திசைவு நிலைகள் இந்தச் சோதனைக்கு தேவையான துல்லியத்தை வழங்குவதில்லை. பொதுவாக, அடிகள் எண்ணிக்கை 10-ஐவிடக் குறையோ அல்லது 50-ஐவிட அதிகமோ இருந்தால், சோதனை தோல்வியடைந்ததாகக் கருதப்படுகிறது; ஆனால் இந்த எல்லைகளுக்கிடையிலான இடைவெளி 10-40 அடிகள் என்றால் சோதனையின் துல்லியம் சிறந்ததாக கருதப்படுகிறது.
ஒரு முறையின்படி, கைப்பிடி ஒவ்வொரு முறையும் சுழற்றப்பட்டு 1 cm நீளத்தில் உள்ள பள்ளம் ஒன்றுபட்ட பிறகு, மாதிரி உடனடியாக பித்தளை கிண்ணத்தில் கத்தியால் கலக்கப்பட்டு, கிண்ணத்தில் உள்ள மாதிரியின் மேற்பரப்பு மீண்டும் சமப்படுத்தப்படுகிறது; பின்னர் புதிய பள்ளம் வெட்டப்படுகிறது, அதற்குப் பிறகு கருவியின் கைப்பிடி மீண்டும் சுழற்றப்படுகிறது. 1 cm நீளத்தில் பள்ளம் ஒன்றுபடும் போது ஒரே எண்ணிக்கையிலான அடிகள் தொடர்ந்து மூன்று முறை கிடைக்கும் வரை இந்த செயல்முறை மீண்டும் செய்யப்படுகிறது; அந்த எண்ணிக்கை பின்னர் திரவத்தன்மை எல்லையை நிர்ணயிக்கும் அடுத்த நடைமுறையில் பயன்படுத்தப்படுகிறது. பரிசோதனை முடிவுகள் அரை-லோகாரிதமிக் அளவுகோலில் உள்ள வரைபடத்தில் இடப்படுகின்றன (படம் 2). அப்சிஸா அச்சில் அடிகளின் எண்ணிக்கை லோகாரிதமிக் அளவில் இடப்படுகிறது; ஆர்டினேட் அச்சில் மாதிரியின் உலர் எடையின் சதவிகிதமாக நீரளவு கணித அளவில் இடப்படுகிறது. ஒவ்வொரு சோதனையிலும் நீரளவு w மாறுபடுவதால், A, B, C மற்றும் D என்ற புள்ளிகள் கிடைக்கும்; அவை மாறுபட்ட அடிகளின் எண்ணிக்கைகளுக்கு ஒத்தவை, இதில் நீரளவு அதிகமாக இருந்தால் அடிகளின் எண்ணிக்கை குறையும், மாறாகவும் அதேபோல். இப்புள்ளிகளை இணைத்தால் ஒரு சாய்ந்த நேர்கோடு கிடைக்கும்; அதில் 25 அடிகளுக்கான M புள்ளியைத் தேடுகிறோம். அந்தப் புள்ளிக்கான நீரளவு wL என திரவத்தன்மை எல்லையாகக் கொள்ளப்படுகிறது.

படம் 2. திரவமயமாகும் எல்லையை நிர்ணயித்தல்
பிளாஸ்டிசிட்டி வரம்பை நிர்ணயித்தல்
மேலே விவரிக்கப்பட்ட முறையில் தயாரிக்கப்பட்ட மண் மாதிரி, ஆனால் குறைந்த நீருடன், அது சுமார் கடின-பிளாஸ்டிக் நிலையில் உள்ள பிளாஸ்டிக் திரளாக இருக்குமாறு, சுமார் 2-3 cm3 அளவுள்ள உருண்டையாகச் சேர்க்கப்படுகிறது; பின்னர் அதை சாதாரண அல்லது உறிஞ்சும் காகிதத்தின் மேல் தட்டையான உள்ளங்கையால் 3 mm தடிமனுள்ள உருளையாகச் சுழற்றுகிறார்கள். மாதிரி உடையாமல் அந்த தடிமன் வரை சுழற்றப்பட்டால், அது மீண்டும் உருண்டையாகச் சேர்க்கப்பட்டு அதே முறையில் சுழற்றப்படுகிறது. உருளை 3 mm தடிமனில் உடையத் தொடங்கும் வரை இந்த செயல் மீண்டும் மீண்டும் செய்யப்படுகிறது. பின்னர் உடைந்த உருளைகள் கடிகாரக் கண்ணாடிகளில் வைக்கப்பட்டு, நீரின் அளவு நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. அந்த நீரின் அளவு, மாதிரியின் உலர் எடையின் சதவீதமாக வெளிப்படுத்தப்படும்போது, பிளாஸ்டிசிட்டி வரம்பு wP க்கு இணையாகும்.
சுருக்க எல்லையை நிர்ணயித்தல்

பட. 3. சுருங்கும் எல்லையை நிர்ணயித்தல்
மண் மாதிரி, திரவ எல்லை நிர்ணயப் பரிசோதனை பகுதியில் விளக்கப்பட்ட முறையின்படி, வடிகட்டிய நீருடன் கலக்கப்படுகிறது; இதனால் அதன் அடர்த்தித் தன்மை, அனைத்து துளைகளும் நீரால் நிறைந்திருக்கும் போது, திரவ எல்லைக்கு சற்றே அருகில் இருக்கும். பின்னர் ஒரு உருண்டை உருவாக்கி, அதை முதலில் காற்றில், பின்னர் 105°C இல் உள்ள உலர்பெட்டியில் உலர விடப்படுகிறது. உலர்த்தலில் இவ்வாறு கட்டுப்படுத்தப்பட்ட நடைமுறை தேவைப்படுகிறது, ஏனெனில் உலர்ந்த மாதிரியில் விரிசல்கள் உருவாகி பரிசோதனையைப் பாதிக்காமல் இருக்க வேண்டும். தொடக்கத்திலேயே மாதிரியின் எடை W1 அளக்கப்படுகிறது, அதன் பருமன் V1 பாராதரி மூழ்கல் முறையால் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது; பின்னர் அது மேலும் காற்றிலும், அதன் பிறகு உலர்பெட்டியிலும் உலர்த்தப்படுகிறது, இடையிடையே மாதிரியை எடுத்துக் கொண்டு, உலரற்றியில் குளிர்வித்து, அதன் எடை W2, W3, W4 போன்றதும், பருமன் V2, V3, V4 போன்றதும் அளக்கப்படுகிறது. இந்த முறையில், ஒரு குறிப்பிட்ட ஈரப்பத நிலை வந்ததும், உலர்த்தலால் எடை தொடர்ந்து குறைந்தாலும் மாதிரியின் பருமன் குறைவதை நிறுத்துகிறது என்பதைத் தெரிந்து கொள்ளலாம். மாதிரி ஆரம்ப நிலையிலேயே நீரால் நிறைந்திருந்தால், அதாவது துளைகளில் காற்று இல்லாவிட்டால், மாதிரியை சுருக்க எல்லை வரை உலர்த்துவதால் நீர் இழப்பு, பருமன் குறைவுக்கு சுமார் சமமாக இருக்கும். அதற்குப் பிறகு பருமன் அளவீடு இன்றி உலர்த்தல் தொடர்கிறது; மாதிரி முற்றிலும் உலர்ந்து, அதாவது எடை நிலையாகும் வரை இது நீடிக்கும். பின்னர், ஒவ்வொரு பருமன் மற்றும் எடை அளவீட்டிற்கும் மாதிரியின் உலர் எடையின் சதவீதமாக உள்ள நீர் அளவு நிர்ணயிக்கப்படுகிறது; பரிசோதனை முடிவுகள் வரைபடத்தில் (படம் 3) இடப்படுகின்றன. இவ்வாறு A, B, C, D, E புள்ளிகள் கிடைக்கின்றன; அவை இணைக்கப்படுகின்றன, பொதுவாக சுருக்க எல்லை பகுதியில் கூரிய முறிவு கொண்ட கோடு கிடைக்கிறது. முறிவு புள்ளி S இல், சுருக்க எல்லை _W_S_க்கு ஏற்படும் ஈரப்பதம் w பெறப்படுகிறது.
கேபிலாரிட்டி நிர்ணயம்
நீரின் கேப்பிலரி உயர்வை நிர்ணயிக்கும் சோதனை இரண்டு முறைகளில் செய்யப்படுகிறது; அதாவது, கேப்பிலரி உயரத்தை நேரடியாக அளவிடுவது மற்றும் கேப்பிலரிமீட்டர் மூலம் மறைமுகமாக அளவிடுவது.
நேரடி அளவீட்டின் மூலம் கேப்பிலரி உயரத்தை நிர்ணயிக்கும் பரிசோதனை
குலைந்த மாதிரியிலிருந்து சுமார் 300 மண் எடுக்கப்படுகிறது; அது 105°C வரை உலர்த்தப்படுகிறது, பின்னர் குளிரவைத்து, துகள்களை நசைக்காமல், மிக நுண்ணிய தூளாக அரைக்கப்படுகிறது. பெறப்பட்ட தூள், விட்டம் ø 25 mm, நீளம் 1,5 - 2,5 m, இரு முனைகளும் திறந்துள்ள ஒரு கண்ணாடிக் குழாயில் ஊற்றப்படுகிறது; அதன் கீழ் முனை முன்கூட்டியே கண்ணாடி பஞ்சு அல்லது துணி துண்டால் மூடப்படுகிறது. திறந்த மேல்முனையில் சுமார் 10 cm உயரம் வரை உலர்ந்த தூளை ஊற்றுகிறோம்; பின்னர் குழாயை உயர்த்தி, மரத் தரையோ அல்லது வேறு ஏதாவது நெகிழ்வான தாங்குதளத்தின்மீது தாக்கத்துடன் விழவிட்டு, குழாயில் தூள் அடைதல் காணப்படும் வரை இதைத் தொடருகிறோம். குழாயில் தூளின் அடைதலை மெழுகுக் கிரேயானால் கோடுகள் இட்டுக் குறித்து கண்காணிக்கிறோம். அதன் பிறகு மேலும் 10 cm தூளை ஊற்றி, பரிசோதிக்கப்படும் மண் மாதிரியின் நுண்குழாய் தன்மையை நிர்ணயிக்க, குழாயில் அடர்த்தியான உலர்ந்த தூள் நிரம்பும்வரை அதே செய்முறையை மீண்டும் செய்கிறோம். பின்னர் குழாயின் அடிப்பகுதியை, ஓட்டமில்லாத துருத்த நீர் கொண்ட கண்ணாடிப் பாத்திரத்தில் மூழ்கடிக்கிறோம்; இதில் குழாயின் கீழ் முனை பாத்திரத்தின் அடியில் அமரக்கூடாது (படம் 4). கண்ணாடிக் குழாயை அளவுகோலுடன் ஒரு பட்டையால் உறுதிப்படுத்துகிறோம்; அப்போது குழாயும் அளவுகோலும் செங்குத்தாக இருக்கும். அதன் பின்னர் குழாயில் நீர் ஏறுவதை கவனிக்கிறோம்; இது நிறத்தால் தெளிவாகக் காணப்படுகிறது: உலர்ந்த மாதிரி இளஞ்சிவப்பு நிறம், ஈரமானது இருண்டது. பாத்திரத்தில் உள்ள நீர்மட்டத்துக்கும் ஈரமான மாதிரியின் மேல் விளிம்புக்கும் இடையிலான தூரமே hk என்ற நுண்குழாய் உயரம்.

படம் 4. நேரடி அளவீட்டின் மூலம் நீரின் கேபிலரி எழுச்சியின் உயரத்தை நிர்ணயித்தல்
பொதுவாக பார்வையிடுதல் 1, 2, 4, 8, 16, 32, 64 முதலிய மணிநேரங்களுக்கு பின்னர் மேற்கொள்ளப்படுகிறது. பார்வையிடல் முடிவுகள் ஒரு வரைபடத்தில் குறிக்கப்படுகின்றன; அதன் x-அச்சில் மணிநேரங்களில் நேரம், y-அச்சில் நீரின் கேப்பிலரி உயர்வு mm-இல் காட்டப்படுகிறது (படம் 5).
மணற்பாங்கான பொருளில், கேப்பிலரி உயர்வு தொடக்கத்தில் வேகமாகவும், பின்னர் மெதுவாகவும் நடைபெறுகிறது; இறுதி உயரத்தை விரைவாக அடைந்துவிடுகிறது. களிமண் சார்ந்த பொருளில், கேப்பிலரி உயர்வு தொடக்கத்தில் மெதுவாக இருந்தாலும் நீண்ட காலம் தொடர்கிறது, மேலும் அது குறிப்பிடத்தக்க அளவில் அதிக உயரத்தை அடைகிறது.
கேப்பிலரி உயரத்தை நிர்ணயிக்கும் இந்த முறை நேரம் எடுத்துக்கொள்ளும், குறிப்பாக களிமண் மண்ணில். மேலும் கேப்பிலரி ஏற்றத்தின் உயரம் காற்றின் வெப்பநிலையையும் அதன் ஈரப்பதத்தையும் பொறுத்தது; ஆகவே இந்த காரணிகளை இயன்றவரை நிலையாக வைத்திருக்க வேண்டும்.

படம் 5. மண்ணில் நீரின் கேபிலரி உயர்வு வரைபடம், a-மணல்; b-புழுதி; c-களிமண் மண்
கேபிலரிமீட்டர் மூலம் கேபிலரி உயரத்தை நிர்ணயிக்கும் சோதனை
Beskow, Jürgenson மற்றும் Engelhardt ஆகியோரின் capillarimeterகள் போன்ற பல்வேறு கட்டமைப்புகள் உள்ளன. இங்கே நாம் மிகவும் பரவலாக பயன்படுத்தப்படும் Beskow capillarimeter-இன் செயல்முறைத் தத்துவத்தை விவரிக்கிறோம்.
இந்தச் சோதனை இடையூறு செய்யப்படாத அல்லது இடையூறு செய்யப்பட்ட மாதிரிகளில் செய்யப்படுகிறது. மாதிரி இடையூறு செய்யப்பட்டதாக இருந்தால், அது பாய்வு எல்லை நிலையிலே கருவியில் வைக்கப்படுகிறது.

படம் 6. பெஸ்கோவின் கேபிலரிமீட்டர்
Beskow கேப்பிலரிமீட்டர் இரண்டு பாத்திரங்களைக் கொண்டது (படம் 6), அவை அடிப்பகுதிகளில் வலுப்படுத்தப்பட்ட ரப்பர் குழாய் மூலம் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்டுள்ளன. பாத்திரம் 1-இல், வடிகட்டி அடிப்பகுதியின் மீது மண் மாதிரி வைக்கப்படுகிறது; அதற்குக் கீழே உள்ள பாத்திரம் பகுதி காய்ச்சி தண்ணீராலும், பகுதி பாதரசத்தாலும் நிரப்பப்பட்டிருக்கும்; பாதரசம் கீழ்பகுதியில் இருந்து முழு ரப்பர் குழாயையும் பாத்திரம் 2-இன் கீழ்பகுதியையும் நிரப்பும் வகையில் இருக்கும். பரிசோதனையின் தொடக்கத்தில் இரு பாத்திரங்களிலும் பாதரச மட்டம் ஒன்றாக இருக்கும். பின்னர் பாத்திரம் 2 கீழே இறக்கப்படுகிறது; இதனால் பாத்திரம் 1-இன் வடிகட்டி அடிப்பகுதிக்குக் கீழே குறைந்த அழுத்தம் உருவாகிறது. இந்த குறைந்த அழுத்தம் மாதிரியில் உள்ள கேப்பிலரி விசைகளைவிட அதிகமாகும்போது, காற்று மாதிரி வழியாக வடிகட்டி அடிப்பகுதிக்குள் புகுகிறது, உடனடியாக அதற்குப் பிறகு பாத்திரம் 2-இன் வெளியேற்றத்தால் இரு பாத்திரங்களிலும் பாதரச மட்டம் சமமாகிறது. குறைந்த அழுத்தமும் கேப்பிலரி விசைகளும் சமநிலையடையும் தருணத்தில், அதாவது காற்று மாதிரி வழியாக புகத் தொடங்குவதற்கு முன், ஒரு பாத்திரத்திலும் மற்றொன்றிலும் உள்ள பாதரச மட்டங்களுக்கிடையிலான வேறுபாடு Hg, அதை நீர்த்தூண் உயரமாக மாற்றி, மாதிரிக்குக் கீழே உள்ள நீர்த்தூண் உயரம் h-ஐக் கூட்டினால், கேப்பிலரி உயரம் hk கிடைக்கும். பாதரசம் 13,6 மடங்கு தண்ணீரை விட கனமானதால், கேப்பிலரி உயர்வு hk இவ்வாறு:
hk = 13,6 Hg + h
மண்ணின் ஊடுருவுதிறனை நிர்ணயித்தல்
மண்ணின் ஊடுருவுதன்மையை நிர்ணயிக்கும் ஆய்வகச் சோதனை, பெர்மியாமீட்டர்கள் எனப்படும் சிறப்பு கருவிகளின் உதவியுடன் நடத்தப்படுகிறது. பெர்மியாமீட்டர்களின் பல்வேறு வடிவமைப்புகள் உள்ளன; அவை, இருப்பினும், இரண்டு குழுக்களாகப் பிரிக்கப்படலாம்: நிலையான நீரழுத்தம் கொண்ட பெர்மியாமீட்டர்கள், பெரிய துகள்கள் கொண்ட மண்ணுக்காகவும், குறைந்து வரும் நீரழுத்தம் கொண்ட பெர்மியாமீட்டர்கள் நுண்துகள்கள் கொண்ட மண்ணுக்காகவும். இரு சந்தர்ப்பங்களிலும், சோதனை பாதிக்கப்படாத மாதிரிகளில் மேற்கொள்ளப்படுகிறது.
ஆய்வகப் பரிசோதனையில் மண்ணின் ஊடுருவுதன்மை குணகம் தீர்மானிக்கப்படுகிறது; நீரின் மாறுபட்ட வெப்பநிலைகளில் அதன் நெகிழ்தன்மை மாறுவதால், ஊடுருவுதன்மை குணகம் k இன் மதிப்பு பாதிக்கப்படுகிறது, மேலும் அது ஒரு குறிப்பிட்ட வெப்பநிலையில் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. பொதுவாக k குணகம் t =10°C வெப்பநிலையில் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. அதன்படி, 10°C எனில், k குணகத்தை நிர்ணயிக்கும் போது நீரின் வெப்பநிலை T , t = 10°C-இற்கு மாறானதாக இருந்தால், அதன் மதிப்பு பின்வரும் சூத்திரப்படி மறுகணக்கிடப்படுகிறது:
k10oC = ηt /η10oC * kT
இங்கு ηt மற்றும் η10oC என்பது பணித்தாபநிலை T-இல் உள்ள நீரின் பிசுபிசுப்பு, அதாவது ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட தாபநிலை t =10°C.
kT என்பது செயல்பாட்டு வெப்பநிலை T-இல் மண்ணின் ஊடுருவல் குணாங்கின் பெறப்பட்ட மதிப்பு.
விவித வெப்பநிலைகள் T-க்கான விச்காசிட்டி மதிப்புகள் அட்டவணை 1-இல் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன.

நிலையான நீரழுத்தத்துடன் கூடிய பரிசோதனை

படம் 7. நிலையான நீர் அழுத்தம் கொண்ட பெர்மியாமீட்டர்
இந்த சோதனைக்காக, குழப்பமடையாத மண் மாதிரி ஒன்று, கீழ் விளிம்பு கூர்மையாக்கப்பட்ட, D விட்டம் மற்றும் h உயரம் கொண்ட உலோக சிலிண்டரில், மண்ணில் அல்லது பெரிய குழப்பமடையாத மாதிரியில் அழுத்தித் தள்ளுவதன் மூலம் எடுக்கப்படுகிறது. மாதிரியின் மேல் மற்றும் கீழ் மேற்பரப்புகள் சிலிண்டரின் விளிம்புகளுக்கு சமப்படுத்தப்பட்ட பிறகு, சிலிண்டரில் உள்ள மாதிரி சாதனத்தில் (பட. 7) மேல் மற்றும் கீழ் வடிகட்டிகளுக்கிடையில் வைக்கப்படுகிறது. கீழ் வடிகட்டி அடர்த்தியான சந்து மற்றும் வடிகட்டி கல்லால் ஆனது; இதன் மூலம் மாதிரியில் நீர் ஓட அனுமதிக்கவும், மண் துகள்கள் கழுவப்படுவதைத் தடுக்கவும் முடிகிறது. துகள்கள் கழுவப்படுவதற்கான வாய்ப்பு குறைவாக இருப்பதால், மேல் வடிகட்டியில் சந்து இல்லை. மாதிரிக்கான நீர் வழங்கல் N மட்டத்திலிருந்து செய்யப்படுகிறது; அது ஓவர்ஃப்ளோ மூலம் நிலையாக வைத்திருக்கப்படுகிறது, எனவே ஹைட்ரோஸ்டாட்டிக் அழுத்தம் H நிலையாக இருக்கும். இந்த அழுத்தத்தின் கீழ், h தடிமனுள்ள மாதிரியின் வழியாக நீர் சென்று, சாதனத்தின் மேற்பகுதியில் இணைக்கப்பட்ட குழாய் மூலம் கண்ணாடி மென்சுரா M யை அடைந்து, அங்கே துளியாக விழுகிறது.
மாதிரியின் வழியாக நீர் மெஸ்யூரில் ஓடத் தொடங்கியவுடன், ஸ்டாப்வாட்சை இயக்கி, t நேரத்தில் மெஸ்யூரில் வரும் நீரளவு _q_ஐக் கண்காணிக்கிறோம். டார்சி விதிப்படி இது
q = k*A*t*i
இங்கு k என்பது cm/sec இல் ஊடுருவுநிலை கோஎஃபிசியன், A என்பது மாதிரி குறுக்கு வெட்டுப் பரப்பளவு, i என்பது ஹைட்ராலிக் சரிவு, i = H/h.
மேல் உள்ள சமன்பாட்டிலிருந்து k= qh/Ath [cm/sec] எனக் கிடைக்கிறது.
பார்வையின் தொடக்கத்திலிருந்து முடிவுவரை, குறிப்பிட்ட கால இடைவெளிகளில் மாதிரியின் வழியாகக் கடந்த நீரின் அளவைப் பதிவு செய்கிறோம்; அதனால், மாதிரியின் வழியாக சென்ற தனித்தனி நீரளவுகளும் மொத்த நீரளவும் நமக்கு கிடைக்கின்றன.
மாதிரியிலும் நீரிலும் காற்று குமிழ்கள் இருப்பதால் பரிசோதனைத் தவறான முடிவுகள் ஏற்படலாம்; அவற்றைத் தவிர்க்க, பரிசோதனைக்கு முன் மாதிரி செறிவூட்டப்பட்ட நிலையிலிருக்க வேண்டும், மேலும் பரிசோதனை நடத்துவதற்கு கொதிக்கவைத்த அல்லது குறைந்தபட்சம் நின்ற நீர் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்.
மேற்கண்ட, H நீர்மட்ட வேறுபாட்டால் உருவாகும் ஹைட்ரோஸ்டாட்டிக் அழுத்தத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட கருவிக்குப் பதிலாக, காற்றழுத்தம் 10 முதல் 15 kp/cm2 வரை வழங்கி உருவாக்கப்படும் ஹைட்ரோஸ்டாட்டிக் அழுத்தத்தைக் கொண்ட கருவிகளும் உள்ளன; இவை கம்பிரேசர் மூலம் நிலையானதாகப் பராமரிக்கப்படுகின்றன.