မြေဆီလွှာအပေါ် နှင်းခဲ၏ သက်ရောက်မှု

နှင်းခဲကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော မြေဆီလွှာ ပုံပျက်မှုများ

နှင်းခဲ သက်ရောက်သောအခါ ရွေ့လျားမှုမရှိသည့် လွတ်လပ်ရေသည် 0°C တွင် အေးခဲသွားပြီး ထိုအခါ ၎င်း၏ အစိတ်အပိုင်း 9% အထိ ကျယ်ပြန့်လာသည်။ သို့သော် ကျဉ်းမြောင်းသော ကပ်လျက်ပိုက်များအတွင်း ရေသည် 0°C တွင် မအေးခဲဘဲ၊ -1°C မှ -78°C အထိ ရှိသော ပိုနိမ့်သည့် အပူချိန်များတွင်သာ အေးခဲသည်။ ဤနောက်ဆုံး အေးခဲအပူချိန်ကို အမေရိကတွင် လက်တွေ့စမ်းသပ်ချက်များဖြင့် အတည်ပြုခဲ့သည်။ ကပ်လျက်ပိုက် ပိုကျဉ်းလေ အေးခဲအပူချိန် ပိုနိမ့်လေ ဖြစ်သည်။

မြေဆီလွှာထဲတွင် အပေါက်များ ရှိပြီး ၎င်းတို့သည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အားလုံးသော ဦးတည်ချက်များတွင် ချိတ်ဆက်နေကာ ကပ်လျက်မြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သဲထဲတွင် အပေါက်များမှာ ကြီးမားပြီး ကျယ်ပြန့်သော ကပ်လျက်မြောင်းများကို ဖွဲ့စည်းသည်။ ထိုမြောင်းများတွင် ရေသည် 0°C တွင် သို့မဟုတ် အနည်းငယ် ပိုနိမ့်သော အပူချိန်တွင် အေးခဲသည်။ ရေသည် တဖြည်းဖြည်းတစ်မျိုးတည်း အေးခဲသွားပြီး အပေါက်များတွင် ရေခဲခဲများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းတို့၏ ထုထည် 9% တိုးလာခြင်းသည် မြေဆီလွှာတွင် ထင်ရှားသော ပုံပျက်မှုများ မဖြစ်စေပါ။ အသားငယ်သော ဖွဲ့စည်းမှုရှိသော မြေဆီလွှာတွင် အပေါက်များက ပိုသေးငယ်ပြီး ကျဉ်းမြောင်းသော ကပ်လျက်မြောင်းများကို ဖွဲ့စည်းကာ ထိုမြောင်းများတွင် ရေသည် 0°C ထက် နိမ့်သော အပူချိန်များတွင် အေးခဲသည်။ သို့သော် မျက်နှာပြင်အလွှာတွင် မြေဆီလွှာသည် အမြဲ ပိုလျော့လျော့နည်းနည်းဖြစ်ပြီး အပေါက်ကြီးများ ရှိသဖြင့် ထိုအပေါက်များတွင် ရေသည် 0°C တွင် အေးခဲကာ ရေခဲခဲများ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ဤရေခဲခဲများသည် ကျဉ်းသော အပေါက်များမှ အအေးခံရေကို အလွန်အားကြီးစွာ ဆွဲယူကြပြီး ထိုအားကို crystallization force ဟု ခေါ်သည်။ ဤသို့ ဆွဲယူခံရသော ရေသည် ရေခဲခဲများနှင့် ထိတွေ့လာပြီး မိမိကိုယ်တိုင်လည်း အေးခဲကာ ရေခဲခဲများ၏ ထုထည်ကို တိုးစေပြီး ရေခဲလင်ဆ်များ ဖြစ်လာသည်။ ၎င်းတို့၏ အထူမှာ ခန့်မှန်းအားဖြင့် 0,1 မှ 10 mm အထိ ရှိနိုင်သည်။ ဖြစ်ပေါ်လာသော ရေခဲလင်ဆ်များသည် နှင်းခဲ၏ သက်ရောက်မှုကာလအတွင်း မြေဆီလွှာကို သိသိသာသာ ပုံပျက်စေပြီး၊ အထူးသဖြင့် မကောင်းသော အခြေအနေများတွင် 30 နှင့် 50 cm အထိ ရောက်နိုင်သည်။

နှင်းခဲ၏ သက်ရောက်မှုကြောင့် မြေဆီလွှာ ပုံပျက်မှု ဖြစ်ပေါ်မှုနှင့် အရွယ်အစားသည် အဓိကအားဖြင့် အောက်ပါ 3 အချက်များပေါ် မူတည်သည်:

1. မြေ၏ ဂရနူလိုမက်ထရစ် ဖွဲ့စည်းမှု

2. မြေအောက်ရေ အဆင့်

3. နှင်းခဲတည်ရှိသည့် ကြာချိန်။

Ad 1) အမှုန်အရွယ်အစား ဖွဲ့စည်းမှုအရ၊ မြေခဲ၏ သက်ရောက်မှုအကြီးဆုံးမှာ အလွန်သေးငယ်သော အမှုန်အရွယ်ရှိ မြေတွင် ဖြစ်သည်။ ထိုမြေ၏ ပေါက်များသည် ကျဉ်းမြောင်းသော ကာပီလာရ် လမ်းကြောင်းများကို ဖွဲ့စည်းနိုင်လောက်အောင် သေးငယ်ပြီး၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြေခဲသက်ရောက်နေစဉ် ရေကို လျင်မြန်စွာ လှည့်ပတ်စီးဆင်းစေနိုင်ရန် လုံလောက်သည့် စိမ့်ဝင်နိုင်စွမ်းလည်း ရှိသည်။ ထိုသို့သော မြေသည် မြေခဲအပေါ် အထိခိုက်ဆုံးဖြစ်ပြီး၊ ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အမြန်နှုန်းနှင့် ပုံပျက်မှု၏ အရွယ်အစား နှစ်မျိုးလုံးအရ ဖြစ်သည်။ ယင်းတို့မှာ အဓိကအားဖြင့် 0,02-0,002 mm အရွယ်ရှိ အမှုန်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဖုန်မှုန့်မြေများ ဖြစ်သည်။ 0,02 mm ထက်ကြီးသော အမှုန်များသည် ကာပီလာရ် တက်လှမ်းမှုအမြင့် နည်းပါးပြီး၊ 0,002 mm ထက်သေးသော အမှုန်များသည် ကာပီလာရ် တက်လှမ်းမှု နှေးကွေးသောကြောင့်၊ အခြေအနေ နှစ်ခုလုံးတွင် မြေခဲကြာချိန်အတွင်း မြေခဲသက်ရောက်ရာ ဇုန်သို့ ရေ ပမာဏ အနည်းငယ်သာ ရောက်ရှိနိုင်သည်။ အကယ်၍ ရွှံ့မြေတွင် 25% ထက်ပိုသော 0,002 mm ထက်သေးသည့် အမှုန်များ ပါဝင်ပါက၊ မြေ၏ စိမ့်ဝင်နိုင်စွမ်းမှာ အလွန်နည်းပြီး ပေါက်များအတွင်း ရေ လှည့်ပတ်စီးဆင်းမှုမှာ အလွန်နှေးကွေးသဖြင့်၊ ရေခဲမှန်မျက်နှာပြင်များ (ice lenses) ဆွဲယူနိုင်မည့် အခြေအနေမရောက်မီ ပေါက်များအတွင်းပင် ရေသည် ပိုမိုအရင်အေးခဲသွားသည်။

Ad 2) မြေဆီလွှာ၏ granulometric ဖွဲ့စည်းမှုနှင့် သက်ဆိုင်သော အခြေအနေများအပြင် နှင်းခဲအတွင်း မြေဆီလွှာ ပုံပျက်မှု ဖြစ်ပေါ်ရန် နောက်ထပ် အခြေအနေတစ်ခုလည်း ဖြည့်ဆည်းရမည်။ ၎င်းမှာ နှင်းခဲသက်ရောက်ရာဇုန်သို့ ရေဝင်ရောက်နိုင်မှု ရှိရမည် ဖြစ်သည်။ ဤအခြေအနေ မပြည့်မီပါက၊ ဆိုလိုသည်မှာ မြေဆီလွှာ၏ ကပ်လျက်မြောင်းများသည် နှင်းခဲကာလအတွင်း ၎င်းတို့မှ စဉ်ဆက်မပြတ် စီးဆင်းမည့် ရေနှင့် ဆက်စပ်နေမည် မဟုတ်ပါက၊ မြေဆီလွှာ၏ granulometric ဖွဲ့စည်းမှု မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ နှင်းခဲကြောင့် ပုံပျက်မှုများ မဖြစ်ပေါ်ပါ။

မြေအောက်ရေအဆင့် မြင့်လေလေ၊ နှင်းခဲ၏ သက်ရောက်မှုကြောင့် မြေဆီလွှာပုံပျက်မှု ဖြစ်ပွားနိုင်ခြေ ပိုများလေ ဖြစ်သည်။ မြေအောက်ရေအဆင့်သည် သက်ဆိုင်ရာ မြေဆီလွှာ၏ ကပ်လယ်တက်နိုင်သည့် အမြင့်ထက် ပိုနက်သော အနက်တွင် ရှိပါက၊ နှင်းခဲသက်ရောက်မှုကြောင့် ဖြစ်သော ပုံပျက်မှုများမှာ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။

Ad 3) အကယ်၍ မကြာခဏ မပြတ်တောက်ဘဲ ဆက်တိုက်တည်ရှိနေသော နှင်းခဲကာလ ပိုရှည်လာလျှင်၊ ပိုကြီးပြီး ပိုများသော ရေခဲလေးများ ဖြစ်ပေါ်လာသဖြင့် နှင်းခဲကြောင့် ဖြစ်သော ပုံပျက်မှုများလည်း ပိုမိုကြီးမားလာသည်။ ပြင်းထန်ပြီး အချိန်တိုသော နှင်းခဲသည် ပုံပျက်မှု နည်းစေသည်၊ အကြောင်းမှာ ထိုအခြေအနေတွင် ခေါင်းပေါက်များအတွင်းရှိ ရေများ ချက်ချင်း အေးခဲသွားပြီး ကပ်လီလာရေစီးဆင်းမှု ရပ်တန့်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် အလယ်အလတ်နှင့် ရှည်လျားသော နှင်းခဲကာလများသည် ရေခဲလေးများ အနှောင့်အယှက်မရှိ ဖြစ်ပေါ်လာသဖြင့် ပုံပျက်မှု ပိုမိုကြီးမားစေသည်။

အပင်အမြစ်ဖယ်ရှားမှု၏ သက်ရောက်မှု

နှင်းခဲပျော်ရာတွင် ပထမဦးဆုံး မျက်နှာပြင်မြေဆီလွှာ၏ အပေါ်ပိုင်းရှိ ရေခဲလေထုအမျိုးအစားများ ပျော်သွားပြီး၊ ၎င်းအောက်ခြေတွင်မူ ခဲနေသော ထို့ကြောင့် မစိမ့်ဝင်နိုင်သော အလွှာတစ်ခု ကျန်ရစ်သည်။ ပျော်သွားသော ရေခဲလေထုအမျိုးအစားများက ရေပမာဏများစွာ ထုတ်ပေးသော်လည်း ၎င်းသည် အောက်ပိုင်းရှိ ခဲနေသော အလွှာကို ဖြတ်သန်းမစိမ့်ဝင်နိုင်သဖြင့် မျက်နှာပြင်အလွှာအတွင်းရှိ ရေပမာဏ ပိုများလာကာ မြေဆီလွှာကို ရေပြည့်အောင် ပြုလုပ်ပြီး၊ မည်သည့် ခိုင်ခံ့မှုမျှ မရှိသော အရည်ကဲ့သို့ အစုအဝေးတစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးကာ ဖိအားအောက်တွင် ဘေးဘက်သို့ ဖိထုတ်ခံရစေသည်။ နှင်းခဲပျော်ခြင်း၏ သက်ရောက်မှုကြောင့် မြေဆီလွှာပြောင်းလဲမှုများမှာ သိသာထင်ရှားနိုင်ပြီး အချို့ကိစ္စများတွင် အန္တရာယ်ရှိနိုင်သည်။ ဤပြောင်းလဲမှုများသည် မီးရထားလမ်းနှင့် လမ်းများ၏ ဖြတ်တောက်ရာနေရာများတွင် မကြာခဏ တွေ့ရပြီး၊ နွေဦးတွင် ပျော်သွားသော ရေခဲလေထုအမျိုးအစားများမှ ရေဖြင့် မြေဆီလွှာ ရေပြည့်လာမှုကြောင့် တောင်စောင်းများ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း လျှောကျခြင်း ဖြစ်ပေါ်သည်။ ထို့အပြင် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကြောင့် ရေပြည့်လာသဖြင့် သယ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ဆုံးရှုံးသွားသော မြေတွင် လမ်းအပေါ်ယံများ ပုံသဏ္ဌာန်ပျက်စီးသွားသည့် လမ်းများ၌လည်း ဖြစ်ပေါ်သည်။

မြေထဲသို့ နှင်းခဲ၏ သက်ရောက်မှုကို အကဲဖြတ်ရန် စံသတ်မှတ်ချက်

နှင်းခဲ၏ သက်ရောက်မှုကို မြေမျိုးစုံပေါ်တွင် လေ့လာရာမှ မြေကို နှင်းခဲအပေါ် ပြုမူပုံအရ မြေအမျိုးအစား နှစ်မျိုးကို ခွဲခြားရမည်ဟု သဘောတူခဲ့ကြသည်။ လုံခြုံသော နှင့် နှင်းခဲအတွက် အန္တရာယ်ရှိသော။

နှင်းခဲခံနိုင်သော မြေများ သည် နှင်းခဲကာလ ဘယ်လောက်ကြာကြာဖြစ်စေ ရေခဲလက်ရာများ မဖြစ်ပေါ်သော မြေများ ဖြစ်သည်။ ဤအမျိုးအစားမြေများတွင် ၎င်းတို့၏ ပေါက်များအတွင်းရှိ ရေသည် အေးခဲခြင်းနှင့် ရေခဲခဲများ ဖွဲ့စည်းခြင်းသာ ဖြစ်ပေါ်ပြီး နှင်းခဲ၏ သက်ရောက်မှုအောက်တွင် ပုံသဏ္ဌာန်ပြောင်းလဲမှု အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ ဤအုပ်စုတွင် ကျောက်ခဲသဲ၊ သဲနှင့် အလားတူ မြေများ ပါဝင်သည်။

နှင်းခဲအန္တရာယ်ရှိသော မြေများ ဆိုသည်မှာ ရေခဲမှန်ချပ်များ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ထိုကြောင့် ပိုကြီးသော ပုံပျက်မှုများ ဖြစ်နိုင်သည့် မြေများကို ဆိုလိုသည်။ မျက်နှာပြင်အလွှာအတွင်း စုဝေးနေသော ရေသည် နှင်းခဲသက်ရောက်နေစဉ် ရေခဲမှန်ချပ်များ ပုံစံဖြင့်လည်း အပူလျော့ပျော်စေသော သက်ရောက်မှုကို ဖြစ်စေသည်။ ဤအုပ်စုတွင် အချို့သော ဖုန်မှုန့်-ရွှံ့ကွဲမြေများနှင့် အထူးသဖြင့် ဖုန်မှုန့်မြေများ ပါဝင်သည်။

မြေဆီလွှာ၏ နှင်းခဲဒဏ်ခံနိုင်မှုကို အကဲဖြတ်ရန် စံသတ်မှတ်ချက်များစွာ ရှိပြီး၊ ထိုအနက် Arthur Casagrande နှင့် Ruklia တို့၏ စံနှုန်းများသည် အကျော်ကြားဆုံးဖြစ်ကာ ၎င်းတို့ကို ဤနေရာတွင် ဖော်ပြမည်ဖြစ်သည်။

Casagrande ၏ သတ်မှတ်ချက် A

ဤစံသတ်မှတ်ချက်သည် မြေဆီလွှာ၏ အမှုန်အရွယ်အစား ဖြန့်ဝေမှုကို အခြေခံပြီး အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည်-

a) ဖွဲ့စည်းပုံ တစ်ပြေးညီသော မြေသားတွင်၊ မညီညာမှု အဆင့် U < 5 ဖြစ်လျှင်၊ 10% ထက် ပိုသော အရွယ်အစား 0,02 mm အောက်ရှိ အစေ့များ ပါဝင်ပါက ထိုမြေသားသည် နှင်းခဲအန္တရာယ် ရှိသည်။

b) မညီညာသော ဖွဲ့စည်းပုံရှိသည့် မြေဆီလွှာတွင်၊ မညီညာမှု အဆင့် U > 15 ဖြစ်ပါက၊ 3% ထက် ပိုမိုသော အရွယ်အစားရှိသည့် အမှုန့်များကို 0,02 mm အောက်တွင် ပါဝင်ပါက ထိုမြေသည် နှင်းခဲကြောင့် အန္တရာယ်ရှိသည်။

ဤစံနှုန်းကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ အသုံးပြုခဲ့ပြီး အမြဲတမ်း ယုံကြည်စိတ်ချရသော ရလဒ်များကို ပေးစွမ်းခဲ့သော်လည်း ၎င်း၏ အားနည်းချက်မှာ မြေ၏ အမှုန်အရွယ်အစားခွဲခြားမှု (granulation) ကိုသာ အခြေခံပြီး မြေတွင်းရှိ နှင်းခဲ၏ သက်ရောက်မှုအပေါ် လွှမ်းမိုးနိုင်သော အခြားအချက်များကို မထည့်သွင်းတွက်ချက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယနေ့တွင် ဤစံနှုန်းသည် အလွန်တင်းကျပ်ပြီး စီးပွားရေးအရ မသင့်တော်ဟု ယူဆကြသည်။

Rukliev စံသတ်မှတ်ချက်

ဤနည်းလမ်းအရ မြေကို ၎င်း၏ ခက်ခဲတောင့်တင်းမှုအလိုက် အစိတ်အပိုင်း နှစ်ခုအဖြစ် ခွဲသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ကြမ်းကြမ်းရွတ်ရွတ် အစိတ်အပိုင်း၊ အချင်း d > 2 mm ရှိသော အမှုန်များနှင့် နှစ်သက်လွယ်အမှုန် အစိတ်အပိုင်း၊ အချင်း d < 2 mm ရှိသော အမှုန်များ ဖြစ်သည်။ မြေ၏ ရေခဲဒဏ်ခံနိုင်မှုကို အကဲဖြတ်ရန် ရွတ်ရွတ်အစိတ်အပိုင်း ပမာဏနှင့် ကြမ်းကြမ်းရွတ်ရွတ်အစိတ်အပိုင်း ပမာဏတို့၏ ဆက်နွယ်မှုကို သတ်မှတ်ပြီး ဤဆက်နွယ်မှုကို အောက်ခြေနှင့် အပေါ်ခြေနယ်နိမိတ်များဖြင့် ဖော်ပြထားသည် (ပုံ 1)။

အောက်ခြေအကန့်အသတ်သည် အချင်း d < 0,02 mm ရှိသော ခိုင်မာသည့် အမှုန်များ၏ ခွင့်ပြုနိုင်သော အများဆုံး ရာခိုင်နှုန်းကို ခြောက်သွေ့အလေးချိန်အရ ဖော်ပြထားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဆိုလိုသည်မှာ 0-2 mm အပိုင်းဖြစ်ကာ၊ မြေအောက်ရေအဆင့် မြင့်မားခြင်း၊ မလိုလားအပ်သော ရာသီဥတုအခြေအနေများ (ကြာရှည်နှင်းခဲများ) နှင့် မြေဆီလွှာ၏ သဘာဝအစိုဓာတ် မြင့်မားခြင်းတို့ကဲ့သို့ မကောင်းသော အခြေအနေများတွင်လည်း နှင်းခဲကြောင့် လက်တွေ့အားဖြင့် မည်သည့် ပျက်စီးမှုမျှ မဖြစ်ပေါ်စေသည့် အချိုးအစားကို ဆိုလိုသည်။

အပေါ်ဆုံး နယ်နိမိတ်သည် အခြေအနေကောင်းမွန်သည့်အခါ မြေအောက်ရေ အဆင့်နိမ့်ခြင်း၊ ရာသီဥတုအခြေအနေ ကောင်းမွန်ခြင်း (နှင်းခဲကာလ တိုတောင်းခြင်း) နှင့် မြေဆီလွှာ၏ သဘာဝ စိုထိုင်းမှု နည်းပါးခြင်းတို့ရှိသော အခါတွင် မည်သည့်နှင်းခဲကြောင့် ထိခိုက်မှုမှ မဖြစ်ပေါ်စေသည့် အခြောက်အမှုန့်အပိုင်း၏ အလေးချိန်ထဲမှ d < 0,02 mm အမှုန်များ၏ အများဆုံး ခွင့်ပြုရာခိုင်နှုန်းကို ဆိုလိုသည်။

ပုံ။ 1 Rukliev စံနှုန်းအရ နှင်းခဲကြောင့် မြေဆီလွှာအန္တရာယ်ကို အကဲဖြတ်ရန် အောက်ခြေနှင့် အပေါ်ခြေ ကန့်သတ်ချက်

မြေထဲတွင် နှင်းခဲ၏ သက်ရောက်မှုကို ကာကွယ်ခြင်း

မြေဆီလွှာထဲတွင် နှင်းခဲ၏ သက်ရောက်မှုအနက်သည် ဒေသ၏ ရာသီဥတုအခြေအနေများပေါ် မူတည်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့နိုင်ငံတွင် အများအားဖြင့် မြေမျက်နှာပြင်အောက် 0,8 မှ 1,0 m အထိ ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် 1,0 m နှင့် ညီမျှသို့မဟုတ် ပိုနက်သော အခြေခံအနက်တွင် တည်ဆောက်ထားသည့် အဆောက်အဦများသည် နှင်းခဲ၏ သက်ရောက်မှုအောက်တွင် မရှိတော့ပါ။

လမ်းများပေါ်ရှိ ကတ္တရာလမ်းကြောင်းများကဲ့သို့ မျက်နှာပြင်အနည်းငယ်သာ တူးဖော်ထားသော ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်မှုများသည် ရေခဲသက်ရောက်မှုကို ခံရပြီး၊ အေးခဲစဉ်နှင့် ပြန်လည်လုံးဝပျော်စဉ် နှစ်ခုစလုံးတွင် လမ်းမျက်နှာပြင်အပေါ် ပိုမိုကြီးမားသော ပုံပျက်မှုများနှင့် ပျက်စီးမှုများကို ဖြစ်စေနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် လမ်းများနှင့် လေဆိပ်၏ လေယာဉ်တက်ဆင်းလမ်းများအတွက် လမ်းခင်းလုပ်ရာတွင် မြေ၏ ရေခဲသက်ရောက်မှုကို စမ်းသပ်စစ်ဆေးရန် လိုအပ်ပြီး အခြေခံမြေသည် ရေခဲဒဏ်ခံရနိုင်ခြေရှိပါက ကာကွယ်ရေး အစီအမံများ ဆောင်ရွက်ရမည်။ လမ်းနှင့် လေဆိပ်လမ်းခင်းများတွင် အထိရောက်ဆုံး နည်းလမ်းမှာ ပဖာအလွှာကို ပြုလုပ်ခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ ထူထဲမှုကို စုစုပေါင်း လမ်းခင်းနှင့် ပဖာအလွှာ ထူထဲမှုသည် လေးလံသော ယာဉ်အသွားအလာအတွက် 0,80 m မှ ပေါ့ပါးသော ယာဉ်အသွားအလာအတွက် 0,60 m အထိ ဖြစ်အောင် သတ်မှတ်သည်။ အများအားဖြင့် လမ်းခင်းအောက်တွင် 0,30 m ထူသော ပဖာအလွှာသည် ရေခဲသက်ရောက်မှုမှ လုံလောက်သော ကာကွယ်မှု ပေးသည်။

အောက်ခံအလွှာပြုလုပ်ရာတွင် အသုံးပြုသည့် ပစ္စည်းသည် ပုံမှန်အားဖြင့် သဲ သို့မဟုတ် သဲပါသော ကျောက်စရစ် ဖြစ်ပြီး၊ အောက်ပါ သတ်မှတ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းရမည်-

ပလတ်စတစ်ညွှန်းကိန်း IP < 5

d < 0,02 mm ဖြစ်သော အပိုင်းအစ၏ ပါဝင်မှုမှာ 3% ထက် နည်းသည်

မညီညာမှု အဆင့် U > 7။

အထူ 20 cm ရှိသော ကူညီအလွှာ၏ အပေါ်ပိုင်းတွင် လုံလောက်စွာ ကျစ်လစ်မှု မရှိခြင်းနှင့် သယ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ကန့်သတ်ထားခြင်းကြောင့် ညီညာပြီး အမှုန့်သေးသော သဲကို မသုံးရ။ ဤအပိုင်းတွင် ကူညီအလွှာသည် 30-70% အရွယ်ရှိ အမှုန့်များ ပါဝင်သော သဲကျောက်ခဲရောစပ်ထားသည့် ကျောက်မှုန့် ဖြစ်ရမည်။ 2-30 mm အရွယ်ရှိ အမှုန့်များကိုသာ အသုံးပြုရမည်။ 30 mm ထက်ကြီးသော အမှုန့်များကို မအကြံပြုပါ။

အနည်းငယ်နက်သည့် အခြေခံထားသော ခြံစည်းရိုးနံရံများသည်လည်း မြေတွင်းနှင်းခဲ၏ သက်ရောက်မှုကို ခံရသဖြင့် လဲစောင်းလာကြပြီး၊ နှင်းခဲသက်ရောက်မှု ထပ်ခါထပ်ခါ ဖြစ်လာသောအခါ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လဲကျခြင်းနှင့် ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်စေသည်။ ထို့ကြောင့် မြေသည် နှင်းခဲအန္တရာယ်ရှိပါက ဤနံရံများကို 1,0 m အနက်တွင် အခြေခံထားသင့်သည်။