Tre popularaj estas feri-dometoj, kaj antaŭ ĉio tiuj, kiuj estas faritaj el ligno. Tamen, la prezo de ĉi tiuj dometoj estas tre alta. La altajn prezojn eblas mildigi per fabrikado de elementoj laŭ la principo »faru mem«.
La fabrikadon de konstru-elementoj oni devas komenci per dimensiado de la elementoj. Ĉe tio, krom facila manipulado, oni devas konsideri ankaŭ la racian uzadon de la disponeblaj materialoj. Gravas ankaŭ atentigi pri tio, ke dum fabrikado unu homo povas movi la elementojn, kaj du homoj transporti ilin. La dimensioj devas esti harmonigitaj kun la konstrua modulo de 30 cm, t.e. ke la dimensioj estu entjeraj obloj de la nombro 30, kiel ekzemple 1,20 m, 90 cm, 2,10 cm. Ĉi tiu principo validas ankaŭ por pordoj, fenestroj ktp. La laborojn ni komencas per fabrikado de la kadroj de la elementoj. Oni devas kompiligi liston de la necesa materialo kun dimensioj kaj la datumojn aranĝi en tabelo. Se eble, oni devas fari desegnon de kiel eble plej multaj elementoj laŭ skalo 1:1. Al la longaj dimensioj oni devas aldoni la longojn por kunligado kaj superkovroj. La vertikalajn subtenojn de la kadro-elementoj ĉe la randoj ni fiksas per bazblokoj, kaj la mezajn per mallongaj tenonoj (fig. 1).
FIGURO 1
La materialo de la kadro estas segita pingloarbo, de sekco 50x50 - 25x50 mm kaj longeco laŭ la forto de la tegmenta materialo kaj la grandeco de la paneloj. La ĉefaj partoj de la konstruelementoj estas kadroj. La transversaj latoj havas la rolon de plifortigo, tial ilia uzo dependas de la forto de la tegmenta materialo kaj la grandeco de la elementoj. Ĉi tiuj latoj estas muntataj per mallongaj tenonoj kaj gluado, por ke la ĉefa subteno ne malfortiĝu. Se la uzata tegmenta materialo estas maldika, tiam oni devas fabriki ankaŭ diagonalajn plifortigojn. La lokojn de fenestroj kaj pordoj oni jam dum la muntado devas formi per vertikalaj kaj horizontalaj subtenoj, konsiderante la konektajn dimensiojn.
Kovraĵo
Pretajn kadrojn ni povas tegaĵi laŭ kvar manieroj: ekstere per rondigitaj tabuloj, kaj interne per tabuloj el lignofibro, aŭ ekstere kaj interne per tabuloj el lignofibroj; ekstere per lambrio, kaj interne per tabuloj el ĉiptabulo kaj fine kombine (per tabuloj, tabuloj el lignofibro, ĉiptabuloj kaj lambrio). Ĉiptabulon kaj servan tranĉadon laŭmezuran vi povas mendi ĉe la paĝo Serva tranĉado de ĉiptabulo
Kombino kun tabuloj kaj platoj. Por ekstera tegaĵo taŭgas komerca kvalito de rondaj tabuloj. La tabuloj estas metataj horizontale, de malsupro al supro, kaj fiksataj per najloj al la kadro. La randoj de la tabuloj, kiuj kunvenas unu kontraŭ la alia, estas formataj per superkovro aŭ en ŝinda formo. Necesas scii, ke rondaj tabuloj estas trunkoformaj, t.e. ne havas la saman larĝon laŭ la tuta longo kaj pro la arkitaj kreskoringoj facile deformiĝas. La paralelan prilaboradon de la flankoj de la tabuloj oni devas komenci ĉe la pli mallarĝa fino. La prilaboron de la flankaj randoj por la juntoj de tabuloj ni povas fari per oblikve metita cirkla segilo (fig. 1).
Oni devas atenti dum enmartelado de najloj, ĉar la tabuloj ĉe la randoj estas maldikaj kaj facile fendiĝas. Ni ne rekomendas la uzon de tabuloj, de kiuj ne estis forigita la ŝelo; foje ili ankaŭ estas aĉeteblaj en vendejoj. Por interna tegaĵo oni devas uzi fibroplatojn (lesonito).
Individuaj elementoj de la konstruaĵo povas esti reciproke fiksitaj per tenonoj, internaj kaj eksteraj kovraj listeloj. La randoj de la platoj devas esti daŭrigataj sen fendo, kaj ĉe la kunfandejo al la maldekstra flanko de la materialo oni devas glui kovran rubandon el la sama materialo. La larĝo de la rubando estu dekoble pli granda ol la dikeco.
Kombino de platoj-platoj. Multjara sperto pruvis la daŭrecon de plato el lignaj fibroj. La uzo de ĉi tiuj platoj estas multflanka kaj ili estas signife pli malmultekostaj ol lamenligno. Sed ni tute ne rajtas forgesi rigidigajn ripojn, kiuj, krom rigidigi la kadron, malhelpas la deformiĝon de la plato. Ni ne devas lasi pli grandajn partojn sen rigidigo, ĉar pli frue aŭ pli poste okazos deformiĝo kaj tio difektos la aspekton de la ebena surfaco.
La platoj estas fiksataj per glumado. Antaŭkondiĉo por bona algluiĝo de la gluo estas pura surfaco. La malglatan flankon de la plato en la glulokoj oni devas ankoraŭ pli malglatigi per drata broso aŭ ŝtala lameneto. Ni ne rekomendas fiksi per najloj, ĉar la najlokapo povas malstreĉiĝi pro la moviĝo kaj deformiĝo de la plato, kaj tio kreos rustmakulojn. Dum glumado, dum la gluo ligas, la tegaĵo devas esti fiksita per najlaj submetoj el restaĵoj de platoj.
Modernaj gluoj estas tre fidindaj, sed se necese, pli bone estas uzi lignovindajn ŝraŭbojn kun brunigitaj aŭ kadmio-tegitaj kapoj, same kiel la latunajn. (Brunigo: la ŝraŭbon oni devas varmigi ĝis kolorsŝanĝo kaj poste mergi ĝin en oleon; post elpreno el la oleo, super brulaĵoj aŭ gasflamo oni lasu la oleon bruli. Tion oni ripetu ĝis la ŝraŭbo, en seka stato, havos brilnigran koloron. Atentu! Ĉi tiu ago estas tre danĝera, ĉar ĝi povas kaŭzi fajron aŭ akcidentojn, kaj do ĝi povas esti farata nur en taŭge ekipitaj metiejoj).
Elementoj vestitaj per lesonit-platetoj ankaŭ estas fiksataj per ŝtopiloj. (Paŝa formado de la tegaĵo per ĉi tiuj platetoj estas malfacile efektivigebla.) Se ni de la ekstera flanko fiksas fortajn kovrajn listelojn per ŝraŭboj (60x25 mm), tiam ĉe plataj juntoj de internaj muroj ne necesas alia superkovro. La elementoj, post tegaĵo per linoleo, estas pentritaj, ekstere per olea farbo, kaj interne per lako.
Kombino de lignotabulo kaj lambrio. Por interna tegaĵo estas uzataj tabuloj el lignotabulo, kaj por ekstera, la tiel nomata lambrio (tegaĵo el rabotita kaj kanelita abietligno) kun bevelitaj randoj ĉe la junto.
La lamenaj kovrotabuloj estas metataj tuj unu apud la alia, kaj estas fiksataj vertikale sub la materiale de la latoj. Ĉe la kunligaj punktoj la latoj eniras unu en la alian kaj tiel kreas interkovron. Tiel ekstere kiel interne la lignaj surfacoj restas ebenaj; apartaj interkovraj latoj ne estas bezonataj, nur supre kaj malsupre estas necesaj finaj latoj, kiuj estas metitaj horizontale kaj fiksitaj per ŝraŭboj. Ĉi tiu solvo estas la plej daŭrema. La varm- kaj aer-izolado de ĉi tiu solvo respondas al brikmuro de dikeco 12 cm. La aerspaco de la kadro plu pliigas kaj plibonigas la izolan efikon. Dum kunmetado de la elementoj la malantaŭa kanelita lato estas metata nur ĉe muntado, de la supra flanko, en sian lokon.
Kombinita solvo. Ĉi tiu solvo estas fakte kombinaĵo de la ĝis nun priskribitaj tri elementoj. La nordan kaj nordokcidentan flankojn de la konstruaĵo, kiuj estas plej forte elmetitaj al atmosferaj influoj, oni devas kovri per tabuloj el partikla tabulo. Sur ĉi tiuj flankoj ne devas esti instalitaj pordoj kaj fenestroj. Por akiri interne ebenajn kunligitajn surfacojn de la elementoj, oni devas kovri ilin per tabuloj el lignofibroj. Sur la ekstera flanko, kiu estas turnita al la ĝardeno, kiu estas plej bone protektita kaj kiun ni plej multe uzas - kie troviĝas la plimulto de la aperturoj (pordoj, fenestroj) - oni devas meti kaneltabulon. Sed ĝi estas dekoracia kaj kurba tabulo.
Sur la ebenajn kaj kunligitajn internajn surfacojn de la muro, kie oni metas meblojn - oni devas uzi fibrotabulon kiel kovraĵon. Sur la internan muron de la enirpordo estas plej bone meti panelkovraĵon, ĉar sur ĝin plej facile oni muntadas bretojn, pendigilojn ktp. Tre estas >>eleganta<< kaj dekoracia solvo se la kovraĵoj de la flankaj muroj estas glataj, kaj la kovraĵoj de la enira kaj al ĝi kontraŭa muro estas el panelkovraĵo.
La unua paŝo por protekti la faritajn elementojn estas apliki al ili bazan protektan tegaĵon el varmigita kaj diluita linolea verniso. La tegaĵo estas aplikata nur sur la surfacojn, kiuj antaŭe estas purigitaj de polvo kaj malpuraĵo kaj sabligitaj. La baza tegaĵo povas esti iu grasa diluaĵo. Varmiĝon ni povas sekure efektivigi tiel, ke ni varmigu unu puran brikon kaj iom for de la forno, sur ĉi tiun brikon metu la materialon por la baza tegaĵo en iu lada skatolo.
Post kompleta sekiĝo, oni devas denove frotpurigi la surfacojn kaj apliki sur ilin lakon (aŭ farbon por eksteraj surfacoj en la dezirata tono.) La uzo de lako, pro la brileco, ne ĉiam estas favora, precipe ĉe internaj ebenaj muraj surfacoj. Sur lambrio, male, la plej dekoracia efiko ĝuste estos donita de lako. Por ebena interna muro ni rekomendas la uzon de farbo en milda pastela tono. Glataj muroj povas esti ankaŭ kovritaj per tapetoj. Sur la surfacojn ni povas mem glui altkvalitajn memgluigajn tapetojn.
Mekanismoj por fermi pordojn kaj fenestrojn
La formado de la lokoj por pordoj kaj fenestroj jam estis priskribita. La pozicion de tiuj ni povas difini laŭ deziro. La dimensioj de kelkaj el la mekanismoj por fermado de aperturoj, kiujn oni povas akiri en vendejoj, estas jenaj:
Alto: de 60 сm ĝis 240 сm (ŝtupare laŭ 30 cm)
Larĝo: de 60 cm ĝis 180 cm (paŝe laŭ 30 cm)
La avantaĝo de ĉi tiuj fermiloj estas, ke ili facile povas esti instalitaj ankaŭ en relative maldikajn elementojn. Post ilia fiksado kaj enkroĉigo necesas nur instali la kovrajn listelojn kaj ili jam estas pretaj por funkciado. La fenestroj estas unu-flugilaj, sed kun duobla vitro. La enirpordoj estas duoble murigitaj kaj ekipitaj per rigardfenestreto. Kelkaj dimensioj de pordoj, respektive fenestroj:
fenestro 60 х 120 cm
kuŝanta fenestro 120 x 60 cm
granda fenestro 120 x 120 cm
Enirpordoj 85х202,5 cm (kun sekureca seruro, interna tegaĵo el bruna fibrotabulo, kaj ekstere kun dekoracia tegaĵo el pino, kun rigardfenestreto kaj dekoracia listelo.)
Pordoj por banĉambro, por kuirejo kaj eventuale por antaŭĉambro en dimensioj de 60х202,5 cm (kun tegaĵo el fibra plato, solidaj pordoj kun pordokadro.
Tegmenta konstruo
Por simpligi la fabrikadon kaj plialtigi la fortikecon de la tegmenta konstruaĵo el picea ligno, ni ne rekomendas solvojn kun tenonoj. Oni devas eltranĉi bonkvalitan materialon je longoj konformaj al la interspaco, oni devas fari la necesajn kanelojn kaj tenonojn kaj ĉe la kontraŭa flanko de la junto kunligi ilin per najloj kaj peco de tabulo (densaj fibroj) aŭ per restaĵoj de fibraj platoj (fig. 2) Kelkaj najloj devas esti trapasantaj. La tegmenta deklivo por salonit estas 20-25°. Sur la flankajn murojn kaj sur la tegmentan konstruaĵon oni devas fari kanelon 0,5 cm por fiksado. La tegmentajn portantajn elementojn ni interkonektas per latoj, kiuj samtempe servas ankaŭ por fiksi la saloniton, kaj al la flankaj muroj per metalaj platoj. Post la kovrado de la tegmento, oni devas vestigi ankaŭ la malsupran flankon de la superkovritaĵo.
BILDO 2
Tavolplafono
Por la interna tegaĵo de la plafono ni rekomendas fibroplaton, kaj por la termika izolado maldikan tavolon de kano super tio. La fibroplaton ni fiksas ĉe la malsupra flanko per lignoŝraŭboj, kaj la subtegmentan spacon ni kovras per tavolo de kano dika 5 cm. La kanon, laŭ la subtegmento, oni devas kovri per cemento-perlita gipso. (Post gipsoado la plafono ne rajtas esti ŝarĝita!) Post tio oni povas ekiri al la tegaĵo de la tegmento. Grave! La lignaĵon oni devas impregnadi por protekto kontraŭ fajro kaj fungoj.
Izolaĵo
La izolado inter la interna kaj la ekstera muro de lignaj kabanoj ordinare konsistas el iu izolmaterialo kaj aerinterspaco. Tiaj izoladoj estas identaj al la izolado de brika muro kun dikeco de 25 cm. La izola kapablo de elementoj, kiuj estas fabrikataj laŭ la principo »faru mem«, respondas al brika muro kun dikeco de 12 cm. Tion oni povas ankoraŭ pligrandigi per aparta izolado inter la kovraj platoj de la elementoj (fig. 3 kaj 4).
FIGURO 3
BILDO 4
Perlita gipso kun gipso - fabrikata sur la muntadloko - de dikeco 3 cm respondas al la termizolado de brika muro de dikeco 10 cm. Tia gipso estas farata tiel, ke en 20 litroj da maldika kalkolaktaĵo oni miksas proksimume saman kvanton da perlita faruno kaj miksas ĝis la maso atingas la denson de mortero. Por hardigo oni devas aldoni - tuj antaŭ uzo - 1,5 m de gipso. La miksa proporcio tiam estas bona, se la perlita gipso en seka stato eligas sonon ĉe frapado, sed en ĝin ankoraŭ eblas premi fingron. Aldono de tro da gipso malpliigos la termizoladon. Kiel plenigaĵoj venas en konsideron restaĵoj de izolaj materialoj, restaĵoj de ŝaŭmaj materialoj, same kiel restaĵoj de korko. La miksa proporcio estas 1 : 1.
Sendepende de tio, kiun solvon ni akceptas, la izolado devas esti metita sur la internan surfacon de la ekstera muro, ĉar la »harlika« surfaco de la muro certigas pli bonajn kondiĉojn por algluiĝo kaj ligado. La izola tavolo devas esti aplikata al la kuŝanta elemento jam antaŭ la metado de la interna tegaĵo. Oni devas atenti pri tio, ke la surfacoj, sur kiuj poste kuŝos la interna tegaĵo, restu puraj. La preta izolmaterialo devas esti verŝita el la sitelo, ĉar tiel la gluiĝa surfaco malpli malpuriĝos. La materialo estas ebenigata per glatigtabulo. Ne estas deviga cent-procenta plenigo de la interspaco, povas resti ankaŭ aer-tavolo. La interna tegaĵo povas esti metita en sian lokon nur post kompleta sekiĝo de la izolmaterialo. Nur tiam ni rajtas enbati najlojn, se ni konvinkiĝis, ke la izolmaterialo estas tute ligita al la kontraŭa flanko. Post la izolado, la elementoj povas esti transportataj nur en kuŝanta pozicio (ekstera flanko malsupren) (fig. 3 kaj 4)
Pergolo (venjaĵo)
Pergolo estas ŝatata loko en la ĝardeno kun multe da ombro kaj aero. Ĝi povas esti fabrikita el pluraj specoj de materialoj. La plej bone kongrua kun la estetikaj postuloj de la ĝardeno estas kombinaĵo de fero kaj tabuloj. La materialo de la kolonoj ankaŭ povas esti diversa: ŝtala tubo, tubo el eternito, natura ŝtono aŭ ligno. La traboj povas esti fabrikitaj el ligno aŭ el profilita fero. La transversaj latoj ĉiam estas el ligno. Pergolo tute el ligno estas tre multekosta, kaj krom tio, pro la fabrikado, kunligoj kaj nodoj, ĝi postulas ankaŭ certan profesian lertecon. Ĝi devas esti zorgeme kunmetita, por ke akvo ne kolektiĝu en apartaj lokoj kaj por ke ne okazu trofrua putriĝo de la portanta strukturo.
Ĉi-sube ni prezentos priskribon de la fabrikado de pergolo kun feraj portantaj elementoj kaj lignaj latetoj (fig. 5)
FIGURO 5
La unua paŝo estas fabrikado de la fera portantostrukturo. La subtenaj kolonoj estas farataj el U-profiloj 80 x 45 x 6 mm. La interspaco inter la portantaj kolonoj devas esti 60 cm. La pergoloj tamen estas fiksataj per velditaj profiloj, ĉe la malsupro per plata fero de dimensioj 25 x 5 mm, kaj ĉe la supro per U-profilo de dimensioj 80 х 6 mm. La kolonparoj devas esti reciproke distancigitaj je 3 m, kaj la nombro de paroj dependas de la dezirata longo de la pergolo. Pro sia propra pezo kaj pro la vento-premo, la subtenaj kolonoj devas esti metitaj en zorge faritajn betonajn fundamentojn markitaj B 70, de dimensioj 120 x 70 x 60cm. La alto de la kolonoj super la ternivelo devas esti 2,4 m, kaj sub la nivelo 0,6 m.
La subteniloj, sur kiuj oni metas la latojn, estas farataj el U-profiloj kun dimensioj 50 x 38 х 5 mm. Al ĉi tiuj oni devas veldi duoblajn L-profilojn kun dimensioj 50 x 50 x 5 mm kun aksa interspaco de 40 cm kaj reciproka distanco inter la paro de L-profiloj de 45 mm. Ĉi tiuj paroj de L-profiloj portas la supran kradon de la pergolo, konsistantan el lignaj latoj (preferinde el kverko) kun dimensioj 18 x 4,5 x 180 cm, kiu estas fiksita je interspaco de 40 cm per ŝraŭboj М8 x 100 kun nuksoj. La ferajn partojn oni devas kovri per duobla baza tavolo de miniumo, superkovra nigra farbo kaj lako. La lignaj surfacoj ankaŭ estu kovritaj per senkolora lako (por boatoj).
Pergolo povas esti lokita en la ĝardeno aŭ ie aparte, kaj ni povas eventuale aranĝi ĝin ankaŭ apud la konstruaĵo. La pozicion de la pergolo oni devas tiel determini, ke en certa parto de la tago ĝi povu servi kiel loko por ripozi en la ombro, kaj en alia, en la suno. Gravas ankaŭ tio, ke el la pergolo ni certigu vidon al la plej belaj partoj de la ĝardeno. Pergolo en la ĝardeno havas la efikon de vertikala elemento kaj tial ĝi povas ankaŭ limigi certajn partojn de la spaco. Pergolo ligita al konstruaĵo, efektive vastigas kaj transprenas la funkciojn de internaj spacoj, ĉar de printempo ĝis aŭtuno ĝi povas esti uzata kvazaŭ por familia
la salono sub la libera ĉielo.
La surfacon sub la pergolo estas rekomendinde kovri per solida tavoligo el ŝtonaj aŭ betonaj platoj. Pergolo estas, fakte, evoluinta formo de subteno, kiu estas konstruata por grimpplantoj kaj reprezentas ombran koridoron por ripozo en la verdaĵo.
Fajrujo en la ĝardeno
Precipe ŝatata loko en someraj vesperoj en la ĝardenoj de feridometoj, kaj ankaŭ en pli grandaj ĝardenoj de urbaj familiaj domoj, estas la ĝardena fajrujo. Ĉar oni povas konstrui plurajn specojn de fajrujoj, ni priskribos kelkajn el ili.
Fajrujo apud la muro (apud la barilmuro) estas konstruita tiel, ke ĝi anstataŭas la terasan barilon kaj reprezentas subtenan muron el natura ŝtono. La kuirforno estas konstruita el ŝtono aŭ eventuale el brikoj, kaj la kamentubo devas esti farita el ŝtala lado kun dikeco de ĉirkaŭ 1mm. La lado, por protekto kontraŭ rusto, devas esti ŝmirita per oleo kaj super la flamo lasita por ke la oleo bakiĝu. La alteco de la kamentubo devas esti pli granda ol la alteco de la subtena muro, kaj ambaŭflanke ni devas meti ladojn por deviigi la fumon. La ŝtona surfaco tuj sub la flamo devas esti tiel konstruita, ke ĝi estu pora, por ebligi aerfluon ankaŭ de la malsupra flanko. En la surfacon super la flamo oni devas enigi hokojn por pendigi kaldroneton.
Ni pli bone utiligos la subtenan muron kaj ĝi estos multe pli bela, se ni sur la pli longa, libera parto konstruos floran niĉon. Tamen, en ĉi tiu loko oni povas ankaŭ konstrui spacon por fajro, aŭ metante iun ebenan ŝtonon (se ĝi estas tro malglata, oni devas ebenigi ĝin per betono) oni povas akiri parton en formo de tablo (fig. 6, 1. parto).
FIGURO 6
Ni povas apliki ĉi tiun solvon en lokoj tute apartaj de la konstruaĵo, ligitaj al ŝtona barilo aŭ al ĝardeno.
Libera kameno kun metalaj partoj
La baza konstruo de libera kameno kun metalaj partoj estas stando el L-profiloj de dimensioj 30/30 mm. Sur la portanta konstruo - kiu estas kunmetata per nitoj, rigliloj aŭ veldado - oni devas meti eksaŭstoron por forkonduko de fumgasoj el ŝtalaj litaĵoj aŭ eternito. La portanta konstruo, respektive la kruroj, estas instalataj disvastigitaj en betonajn blokojn, kiuj estas farataj surloke aŭ poste metataj sur la grundon. Oni devas atenti, ke la flamo ne atingu eterniton, ĉar ĝi fendetiĝos. Metalajn litaĵojn, por protekto, oni devas kovri per olea farbo. Estas rekomendinde demonti ĉi tiujn litaĵojn dum la vintro.
Ĉe la fundo de la portanta strukturo oni metas la flamkradon, kaj super ĝi la rostkradon por bakado. Se ni boras truojn je diversaj altoj en la kruroj, ni povos alĝustigi la altecon de la krado, respektive de la rostkrado (fig. 7).
FIGURO 7
Libera fajrujo el antaŭfaritaj elementoj
Tiaj elementoj plej facile estas farataj el betonaj elementoj. La pli simplaj povas esti fabrikitaj kaj kunmetitaj el ĉiaj ajn elementoj, laŭeble el pora betono kun skorio. Se ili estas nur provizore faritaj, sufiĉas, ke ni singarde metu ilin unu sur la alian, aŭ eventuale ligu ilin per drato. Sur la supra surfaco de la fajrujo - kiu estas sen kovrilo kaj similas al ia ŝranko - oni devas meti densan kradon, kaj ĉe la malsupra flanko lasi aeran aperturon. Se ni volas ankaŭ kradrostejon, oni devas enmeti ankoraŭ unu kradon je la duono de la alteco de la fajrujo. En la unua kazo la fajro estas super la krado, kaj en la dua inter du kradoj, kaj super la fajro troviĝas la kradrostejo. Kompreneble, je la alteco de la flamkrado oni devas lasi aperturon por enmeti la brulaĵon. Reduktante la malsupran aeraperturon oni povas reguligi la bruladon (fig. 6, 2. parto).
Estas rekomendinde ankaŭ fari apartan ŝablonon por la fabrikado de la kamenelementoj. En ĉi tiuj ŝablonoj oni verŝas ŝlakbetonon, kaj post kompaktado oni ricevas pretajn elementojn. Per simpla stakigo de ĉi tiuj elementoj unu sur la alian oni povas kunmeti liberstarantan kamenon.
Kaj fine kelkaj konsiloj:
Super la fajrujo ne rajtas esti foliarboj. Proksime de la fajrujo oni ne tenu brulemajn materialojn. Ankaŭ oni devas teni sin for de la konstruaĵo kaj la arbaro. Post la hejtado, antaŭ ol ni forlasas la fajrujon, oni devas kontroli ĉu en la brulkamero restas gloro, kaj nur se ni prenis ĉiujn sekurecajn rimedojn, ni rajtas forlasi la fajrujon. Hejtilo- lignaĵo lasita en la brulkamero certe restos seka ĝis la sekva hejtado.
Apud la fajrejo eblas fari belajn sidlokojn kaj padon el platoj el kolorigita betono. La sidloko povas esti uzata por unu pli malgranda fajrejo (fig. 8).
FIGURO 8